UFC (Ultimate Fighting Championship) - amerykańska federacja sportów walki w formule MMA (Mixed Martial Arts). Pojedynki odbywają się w ośmiokątnym ringu zwanym oktagonem.
Historia walk UFC
Pierwsze zawody Ultimate Fighting Championship były wytworem umysłu Arta Davie i Roriona Gracie. UFC 1 odbyło się 12 listopada 1993 roku w Denver. Początkowo nazywano je również "Wojna światów" (ang. War of the Worlds). Wzięli w nich udział: zapaśnik sumo, bokser, mistrz świata w savate, będący też mistrzem Europy w Kyokushin karate, dwóch kick-bokserów, praktyk kempo, mistrz świata Pancrase oraz zawodnik brazylijskiego jiu-jitsu Royce Gracie. Gracie wygrał cały turniej, a także UFC 2 i UFC 4 (walczył i w UFC 3, wygrał jedną walkę z Kimo Leopoldo, następnie wycofał się z turnieju prawdopodobnie ze względu na udar cieplny). Podczas UFC 3 sędzia otrzymał prawo zatrzymywania walki. Po UFC 4 Rorion Gracie zrezygnował z UFC, a po UFC 6 podobne, lecz mniejsze widowiska MMA zaczęły pojawiać się w całym USA. Obecnie mistrzem wagi ciężkiej jest Randy Couture (który w wieku prawie 44 lat pokonał Tima Sylvie), a lekkociężkiej Quinton Jackson (po sensacyjnym znokautowaniu Chucka Liddella). Dawni mistrzowie to między innymi: Tim Sylvia, Josh Barnett, Ricco Rodriguez, Tito Ortiz, Kevin "Monster" Randleman, Bas Rutten, Mark Coleman, Royce Gracie.
UFC a PRIDE FC
UFC było prekursorem walk MMA, jednak później przez długi czas pozostawało w cieniu japońskiej federacji Pride FC, która dysponowała olbrzymimi pieniędzmi i prawie wszyscy najlepsi zawodnicy walczyli właśnie w Pride. W roku 2006 sytuacja zaczęła się odwracać. Pride straciła kontrakt ze stacją telewizyjną Fuji TV, natomiast UFC zarobiła ogromne pieniądze dzięki kontraktowi z telewizją Showtime i zaczęła ściągać do siebie najlepszych zawodników z innych organizacji w tym także z Pride. Ostatnim krokiem w wyeliminowaniu konkurencji było kupienie 27 marca 2007 roku Pride przez braci Fertitas, właścicieli firmy ZUFFA, która jest głównym udziałowcem w UFC.
Zasady
Reguły UFC przyjęte przez Nevada State Athletic Commision 23 lipca 2001 roku:
Każda walka oprócz walki o mistrzostwo liczy 3 rundy
Walka o mistrzostwo liczy 5 rund
Każda runda trwa 5 minut
Przerwa pomiędzy rundami trwa 1 minutę
Sposoby wyłonienia zwycięzcy:
przeciwnik poddaje się (odklepanie lub słownie)
knockout
decyzja sędziów
rzut ręcznika
dyskwalifikacja
lekarz przerywa walkę
akcje zabronione:
1. Uderzanie glową
2. Każdy atak na oczy
3. Gryzienie przeciwnika
4. Szarpanie, pociąganie za wlosy
5. Fish hooking
6. Wszelkie ataki na krocze
7. Bezpośredni atak na kregoslup, obojczyk oraz tyl glowy
8. Uderzenia z góry dolną częścią łokcia
9. Uderzenie w gardlo, oraz lapanie tchawicy
10. Szczypanie, drapanie itp.
11. Kopanie glowy lezacego lub klęczącego przeciwnika
12. Naskakiwanie (noga) na lezacego przeciwnika
13. Kopanie piętami po nerkach
14. Dźwignie na małe stawy (np. palce)
15. Wyrzucanie przeciwnika poza ring
16. Wkladanie palców w otwarte rany przeciwnika
17. Przytrzymywanie spodenek lub rekawiczek przeciwnika
18. Plucie
19. Trzymanie lin lub siatki
20. Uzywanie wulgaryzmów na ringu
21. Atak podczas przerwy
22. Atak na przeciwnika, pod ochrona sedziego
23. Atak po gongu
24. Swiadome lekcewazenie instrukcji oraz samego sedziego
25. Wszelkie unikanie kontaktu z przeciwnikiem
26. Rzucenie recznika podczas walki
27. Symulowanie kontuzji
10 najpopularniejszych zawodników w pierwszej dekadzie UFC (do UFC 45)
Royce Gracie
David "Tank" Abbott
Randy Couture
Ken Shamrock
Mark Coleman
Pat Miletich
Marco Ruas
Dan Severn
Don Frye
Oleg Taktarov
Zródlo:http://pl.wikipedia.org
Tagi:Ultimate Fighting Championship
Tuesday, June 19, 2007
Monday, June 18, 2007
MMA
Mieszane sztuki walki (MMA, Mixed Martial Arts), dyscyplina sportowa, gdzie zawodnicy sztuk i sportów walki toczą pojedynki przy dużym zakresie dozwolonych technik (w zasadzie dopuszcza się wszystkie techniki dozwolone w innych sportach walki bez broni). Mieszane sztuki walki wyrażają jeden ze współczesnych kierunków rozwoju sztuk walki. Celem turniejów MMA jest zapewnienie widowiska sportowego, w którym walka toczy się przy jak najmniejszych ograniczeniach, ale jednoczesnym uniknięciu ryzyka śmierci i poważnych, trwałych obrażeń ciała. W szerszym sensie pojęcie "mieszane sztuki walki" obejmuje również style, które na bazie sportowego treningu MMA przygotowują do walki realnej.
Nazwa
Nazwa "Mixed martial arts" potocznie stosowana jest zamiennie z nazwą "Vale tudo" - tak nazywały się organizowane w Ameryce Południowej turnieje, od których wywodzą się współczesne mieszane sztuki walki. Vale tudo posiada jednak o wiele mniej ograniczeń. Zwolennicy tradycyjnego Vale tudo twierdzą często, że MMA nie ma prawa do tej nazwy. W formule MMA odbywa się wiele turniejów. Do najbardziej znanych imprez o światowym zasięgu należą UFC, Pride FC i K-1. W Polsce od kilku lat odbywają się mistrzostwa Polski w MMA oraz turnieje pod nazwą "Konfrontacja sztuk walki" (W istocie zawodnicy mieszanych sztuk walki trenują przekrojowo, co oznacza, że elementy z wielu stylów są łączone. Tak więc zawodnik nie jest reprezentantem żadnego stylu walki).
Turnieje MMA na początku określano jako "No Holds Barred" (NHB), czyli "bez chwytów zabronionych". Niekiedy mieszane sztuki walki nazywa się "walkami bez reguł". Jest to mylący termin, gdyż jak w każdej dyscyplinie sportu, i w tej obowiązują reguły współzawodnictwa. Równie niewłaściwe jest pojęcie "walki o minimum reguł" (próba uściślenia terminu "walki bez reguł"), ponieważ sugeruje minimalną ilość reguł, a niekoniecznie małe ograniczenia na zestaw dozwolonych technik.
Dziennikarze sportowi uzywają również terminu wszechstylowa walka wręcz.
Podział MMA
Sportowe MMA. służą rywalizacji sportowej w zawodach takich jak Ultimate Fighting Championship (UFC), Pride Fighting Championship oraz spotkań w stylu Vale Tudo. W tego rodzaju spotkaniach zwykle biorą udział dwie nieuzbrojone osoby.
Uliczne MMA służą niesportowym sytuacjom. Wielu z praktyków pochodzi z kręgów Jeet Kune Do (JKD), i niekiedy określają swój styl tą nazwą. Tak czynią np. Matt Thornton i Erik Paulson. Ich praca nieco różni się od głównego nurtu JKD, gdyż zachęcają oni swych uczniów do brania udziału w sportowych sparingach lub zawodach w MMA. Wielu praktyków tego kierunku jest przekonanych, że sportowe MMA tylko potrzebują niewielkich zmian w strategii (mniejszy nacisk na pozostawanie w parterze, większa obeznanie z bronią) i dodania kilku technik, aby stać się wysoce skutecznym na ulicy. Zdecydowanie najczęstszym dodatkiem do ulicznych MMA jest trening filipińskich sztuk walki, ze względu na praktyczne użycie broni, głównie pałki i noża.
Najczęściej jednak termin "mixed martial arts" odnosi się do sportowych MMA.
Reguły
W walkach MMA dozwolone są rzuty, ciosy, dźwignie, duszenia, kopnięcia i walka w parterze. O wyniku pojedynku decyduje nokaut, poddanie się zawodnika lub poddanie zawodnika przez sędziego gdy nie jest on zdolny do dalszej walki. Jeżeli walka nie zakończy się przed czasem, decyzja sędziów decyduje o wyniku walki. Reguły MMA wywodzą się w dużym stopniu z Vale tudo.
W walkach MMA zabronione są techniki stwarzające znaczne niebezpieczeństwo dla zdrowia zawodników. Kluczowe reguły to: zakaz gryzienia, zakaz wsadzania palców lub podbródka w oczy, zakaz zahaczania (wkładania palców w otwory fizjologiczne, np. usta czy nos), zakaz ataku na krocze, zakaz ataku na krtań, zakaz uderzania w kręgosłup, zakaz stosowania dźwigni na małe stawy, czyli palce. W pierwszych UFC atakowanie genitaliów było dozwolone (jedynie w UFC I nie). Reguły są w większości takie, jakich zażyczą sobie promotorzy. Wiele formuł i organizatorów wprowadza dodatkowe ograniczenia, zabraniając np. uderzania głową i łokciami w parterze, dźwigni na kręgosłup lub dźwigni skrętowych na kolana, wykonywania rzutów skutkujących upadkiem rywala na głowę, kopnięć w parterze. Bardziej restrykcyjne rodzaje MMA obejmują Old Pancrase, Shootfighting lub RINGS. Ich regulaminy zabraniają uderzania w parterze, uderzania zaciśniętą pięścią albo obu tych rzeczy. Zawodnicy zawsze muszą posiadać ochraniacze na zęby oraz rękawice. W zawodach MMA zabronione są uderzenia głową, jednak niektóre turnieje (np. Gala Sportów Walki) zabraniają jedynie uderzenia głową w głowę przeciwnika, a zezwalają na uderzenia w tułów.
Walki odbywają się na zwykłym ringu bokserskim lub na ringu otoczonym siatką (zwanym powszechnie "klatką"), który zapobiega wypadaniu zawodników poza ring lub ich plątaniu się w liny. Ośmiokątny kształt ringu dotyczy tylko UFC, w innych organizacjach walczy się na ringach o innych kształtach lub na ringach bokserskich. Ostatnio odchodzi się od nazwy "klatka", gdyż osobom słabo zorientowanym w MMA nazwa kojarzy się z nielegalnymi walkami zwierząt (np. psów).
Historia MMA
Pierwszymi udokumentowanymi zawodami w mieszanych sztukach walki i zapewne ideowym przodkiem obecnych MMA były zapasy typu pankration (stosuje się też spolszczoną pisownię "pankracjon") w starożytnej Grecji, w których stosowano różne style greckich zapasów i pięściarstwa. Obok pięściarstwa (pygme) i zapasów (pale), znajdowały się one w programie antycznych igrzysk olimpijskich. Określane są przez historyków jako "zapasy z elementami walki na pięści" (Wielka encyklopedia powszechna PWN, hasło Igrzyska olimpijskie). Koncentrowały się one na reprezentowaniu miast sportowców, zaś rodzime style każdego miasta były traktowane jako ścisła tajemnica. Historia zna jeszcze inne formy mieszanych sztuk walki, jak francuskie Brancaille.
W rozgrywkach typu MMA (na początku nie nosiły one tej nazwy) ścierały się dwie tendencje. Jedna polegała na organizowaniu brutalnych widowisk typu "wszystkie chwyty dozwolone" i wskutek niej walkom MMA towarzyszyły niezdrowe sensacje. Druga, sportowa, obecnie dochodząca do głosu - to wypracowanie bezpiecznej formuły walki, obejmującej możliwie duży zakres dopuszczalnych technik, oraz takiej, by umożliwić rywalizację z zawodnikiem innego stylu. Te dyscypliny rozwinęły się w latach dziewięćdziesiątych głównie w Brazylii (Vale tudo), Stanach Zjednoczonych i Japonii. Techniki zaczerpnięto ze sztuk i sportów walki Brazylii, Japonii, Anglii, USA, Tajlandii, Francji i Rosji, z niewielkimi zapożyczeniami z dyscyplin innych narodów. MMA zostało spopularyzowane przez widowisko Ultimate Fighting Championship I (UFC I) w listopadzie roku 1993.
"Boks jest wspaniały, ale to sport naszych ojców, natomiast mieszane sztuki walki są sportem nowego pokolenia" ("Big" John McCarthy - najlepszy sędzia UFC).
Trening mieszanych sztuk walki
W mieszanych sztukach walki wprowadzono tzw. trening przekrojowy, przygotowujący zawodnika do walki zarówno w stójce jak i w parterze oraz zwarciu. Akcentowana jest w nim umiejętność płynnego przechodzenia miedzy tymi trzema dystansami. W ogólności, boks (włączając w to kick-boxing, boks tajski), zapasy (w wolnym stylu, klasyczne, sambo, judo, jiu-jitsu i Brazylijskie jiu-jitsu) są stylami, które stanowią podstawę niemal każdego treningu mieszanych sztuk walki. Rzadziej stosuje się elementy Karate Kyokushin, taekwondo i innych stylów. Style tradycyjne takie jak wushu, aikido czy tradycyjne karate, okazują się zwykle w MMA nieskuteczne ze względu na inne cele i strategie walki.
Taktyka walki w MMA
Podczas kilku pierwszych turniejów UFC, gdy reguły zostały ograniczone do kluczowych trzech (zakaz gryzienia, ataku palcami i ataku na krocze), współzawodniczyła ze sobą wielka rozmaitość stylów. Jednak zawodnicy kilku stylów wyszli na tym lepiej niż inni. Bokserzy mieli tendencję do dominacji w uderzeniach, zapaśnicy i judocy w obaleniach, zaś przedstawiciele brazylijskiego jiu-jitsu dominowali w parterze. W rezultacie, ludzie zaczęli skupiać się na tych trzech stylach. Większość zawodników sportowego MMA wpadają w jedną z tych trzech kategorii: "parterowiec", zapaśnik i uderzacz, chociaż każdy używa technik z innej a niektórzy są skuteczni we wszystkich trzech.
"Parterowiec" (ang. ground fighter, bądź "grappler") specjalizuje się w chwytach. Taktyką tego typu zawodnika jest dążenie do walki w parterze, gdzie szuka wymuszenia poddania na przeciwniku za pomocą dźwigni lub duszenia. Chociaż umiejętność wykonania obalenia ściśle się wiąże ze strategią walki w parterze, czyste, silne obalenie nie jest dla niego tak ważne jak dla zapaśnika.
Zapaśnik preferuje walkę w stójce w zwarciu (tzw klinczu) i walkę na uderzenia w parterze. Jego mocną stroną zwykle jest obalenie. Popularnie strategia zapaśnika jest znana jako "obal i uderzaj" lub "połóż i dołóż" (ang. ground and pound). To odnosi się do metody obalenia przeciwnika, osiągnięcia dominującej pozycji w parterze i zakończenia walki uderzeniami.
Uderzacz jest zwykle znany jako zawodnik walczący w stójce, ze względu na swoją preferencję do stania na nogach i wygrywania przez uderzenia. Ta strategia uderzacza jest znana jako "sprawl and brawl" (unikaj zwarcia i uderzaj). Odnosi się do koncentracji na neutralizowaniu obaleń, aby samemu pozostać na nogach i zakończyć starcie ciosami.
Mixed Martial Arts w Polsce
Najbardziej znanym turniejem MMA w Polsce, ze względu na popularność medialną, jest Konfrontacja Sztuk Walki. W Polsce aktualnie odbywa się też kilka innych imprez, min. Full Contact Prestige, Gala Sportów Walki, Turniej Hadaka Waza.
Artykul pochodzi z:http://pl.wikipedia.org
Tagi:mma
Mixed Martial Arts
Saturday, June 16, 2007
Rickson Gracie
Rickson Gracie (ur. 21 listopada 1959) – Brazylijczyk, członek rodziny Gracie, która opracowała rewolucyjny styl walki wręcz – BJJ (brazylijskie ju-jitsu). Jego wzrost to 178 cm, a waga 85 kg. Zwycięzca ponad 400 walk, zwycięzca prestiżowych Japan Vale Tudo Open 1994 i 1995, absolutny mistrz świata BJJ w kategorii średniej i open, instruktor SWAT, FBI i Navy SEALS. Uważany za jednego z najlepszych zawodników, odkąd w wieku 18 lat dostał czarny pas BJJ nie przegrał żadnej walki. Pogromca sławnych uliczników brazylijskich. Rickson zaczął trenować zanim był tego świadom – ojciec (Helio) bawił się z nim na macie, wpajając mu podstawowe nawyki. Według Ricksona niezwykle ważny jest duch walki, a nie każdy go posiada. Posiada kilka akademii BJJ w Kalifornii.
Zródlo artykulu:http://pl.wikipedia.org/wiki/Rickson_Gracie
Brazylijskie jiu-jitsu (BJJ, inne nazwy: Gracie Jiu-jitsu lub Machado Jiu-Jitsu) to sztuka walki wywodząca się z jiu-jitsu, zapasów i judo, która wyróżnia się naciskiem na walkę w parterze.
Charakterystyka dyscypliny
BJJ obejmuje walkę w stójce, zwarciu i parterze. Podstawowe dwie formuły walki w BJJ to:
walka w gi (kimonie),
walka bez gi (Submission wrestling)
Brazylijskie jiu-jitsu koncentruje się na walce z jednym przeciwnikiem. Celem walki jest przejęcie kontroli nad przeciwnikiem poprzez zadawanie mu kontrolowanego bólu(dźwignie) bądź pod groźbą utraty przytomności- z bólu lub od duszenia. Walka w brazylijskim jiu-jitsu odbywa się głównie w parterze. Taktyka polega na sprowadzeniu przeciwnika do parteru, unieruchomieniu go i wykonaniu techniki kończącej- dźwigni bądź duszenia, zmuszającej przeciwnika do poddania się bądź pozbawiającej go przytomności. Zawodnicy brazylijskiego jiu-jitsu walczą w zwarciu, co dodatkowo utrudnia ich przeciwnikom wykonywanie uderzeń.
Brazylijskie jiu-jitsu opiera się na chwytach. Dominują w tej dyscyplinie dźwignie, duszenia oraz inne techniki unieruchamiania przeciwnika. Uderzeń się nie stosuje. Ćwiczą je jednak zawodnicy przygotowujący się do turniejów Mieszane sztuki walki. Stosuje się też rzuty mające na celu sprowadzenie przeciwnika do parteru. Chwyty w parterze często wykonuje się nogami poprzez zahaczenie lub objęcie części ciała przeciwnika. Jednym z elementów charakterystycznych dla brazylijskiego jiu-jitsu jest tzw. garda. Garda polega na objęciu nogami przeciwnika stojącego lub klęczącego przez zawodnika leżącego. Stosuje się też tzw. dosiad, który polega na siedzeniu okrakiem na leżącym przeciwniku.
Ponieważ brazylijskie jiu-jitsu opiera się na chwytach, koncentruje się na walce z jednym nieuzbrojonym przeciwnikiem. Przydaje się, gdy zachodzi potrzeba unieruchomienia przeciwnika i pokonania go bez wyrządzenia mu poważnego uszczerbku na zdrowiu (duszenia, dźwignie). Brazylijskie jiu-jitsu cały czas się rozwija i dostosowuje do realiów dzisiejszych zagrożeń. System opracowany przez Graciech powstał również z myślą o samoobronie. Nie ogranicza się jedynie do chwytów i dźwigni w parterze, ale również przygotowuje do obrony przeciwko uderzeniom ostrym narzędziem (walory tego systemu doceniła policja http://www.gracieacademy.com/graple_police.html i wojsko http://www.gracieacademy.com/gracie_combatives.html.Jednakże zawodnicy ćwiczący pod kątem rywalizacji sportowej nie ćwiczą pewnych technik, które, choć brutalne (np. kopnięcie w krocze, cios w oczy, ciosy kantem dłoni), znajdują zastosowanie w samoobronie. Nie trenują też walki z wieloma przeciwnikami.
Brazylijskie jiu-jitsu wykształciło własną tradycję. Tradycję japońską się odrzuca, istnieją natomiast elementy charakterystyczne dla kultury Brazylii: naszywki z symbolami narodowymi Brazylii, używanie tatuaży będących wyrazem specyficznej religijności Brazylijczyków. Często nie ćwiczy się w tradycyjnym stroju do jiu-jitsu (tzw. gi), a w spodenkach i w koszulce. Nie ma znanej ze stylów tradycyjnych pracy nad doskonaleniem jednej techniki oraz rozwojem duchowym (ćwiczenia koncentracji etc.).
Brazylijskie ju-jitsu zawdzięcza swą obecną popularność kilku czynnikom. Przede wszystkim, ważną rolę odegrała skuteczność zawodników tej dyscypliny w turniejach MMA. Dalej, brazylijskie ju-jitsu nie jest obciążone wschodnią tradycją, obcą mentalności Zachodu. Techniki brazylijskiego ju-jitsu stwarzają złudzenie prostych. Także przeznaczenie na walkę dużej części treningu znajduje uznanie u młodzieży, która może się wykazać w bezpośredniej rywalizacji.
Historia
Jednym z uczniów Jigoro Kano, sławnego mistrza ju-Jutsu był Maeda Mitsuyo, znany także jako Count of Combat.
W roku 1914 Maeda Mitsuyo, posiadacz stopnia 5 dan w judo, który wcześniej startował w profesjonalnych turniejach zapaśniczych w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Hiszpanii, na Kubie, w Panamie i Meksyku, osiedlił się w Brazylii. Około roku 1919 Maeda uczył 17-letniego Brazylijczyka Carlosa Gracie mieszanki judo Kodokan i amerykańskiej walki catch-as-catch-can.
Maeda określał sztukę, której nauczał, "jiu-jitsu" i to określenie zostało w nazwie nowo powstałego stylu. Mitsuyo został wykluczony z Kodokanu przez Jigoro Kano za niezgodne z zasadami Judo, walki za pieniądze.
W roku 1924 Gracie otworzył komercyjną akademię sztuk walki, na początku w Belém a potem w Rio de Janeiro, a do jego uczniów należał młodszy brat Hélio, który od 1932 r. do połowy lat pięćdziesiątych był znanym brazylijskim zapaśnikiem zawodowym ( inni bracia Carlosa to: Osvaldo, Gastao Jr., Jorge). Synowie Hélio: Royce, Rorion i Rickson, kontynuowali pracę ojca i w latach dziewięćdziesiątych opracowali znane na całym świecie Gracie Jiu-Jitsu. Natomiast w tym samym czasie siostrzeńcy Carlosa Gracie wprowadzili w Stanach Zjednoczonych pokrewny styl zwany Machado Jiu-Jitsu.
Techniki brazylijskiego jiu-jitsu są często wykorzystywane w bojowych systemach walki wręcz (combat) oraz w systemach samoobrony. Jednakże większość z tych systemów różni się koncepcją walki od brazylijskiego jiu-jitsu, przejmując od tego stylu jedynie walkę w parterze, dlatego nie uważa się ich za bojowe czy samoobronne wersje brazylijskiego jiu-jitsu.
Brazylijskie jiu-jitsu w walkach MMA
BJJ stanowi podstawę wyszkolenia wielu zawodników w walkach MMA (m.in. PRIDE FC, UFC) i Vale Tudo. Np. Paweł Nastula uzupełnił swoje wyszkolenie boksem i brazylijskim jiu-jitsu. Mirko "Crocop" Filipovic (kick-boxing) także regularnie trenuje brazylijskie jiu-jitsu i zapasy. Jest to tak zwany trening przekrojowy (ang. cross training). Brazylijskie jiu-jitsu stanowi jeden ze składników takiego treningu.
Tagi:Rickson Gracie
jitsu jiu
mma
mma weekly
Zródlo artykulu:http://pl.wikipedia.org/wiki/Rickson_Gracie
Brazylijskie jiu-jitsu (BJJ, inne nazwy: Gracie Jiu-jitsu lub Machado Jiu-Jitsu) to sztuka walki wywodząca się z jiu-jitsu, zapasów i judo, która wyróżnia się naciskiem na walkę w parterze.
Charakterystyka dyscypliny
BJJ obejmuje walkę w stójce, zwarciu i parterze. Podstawowe dwie formuły walki w BJJ to:
walka w gi (kimonie),
walka bez gi (Submission wrestling)
Brazylijskie jiu-jitsu koncentruje się na walce z jednym przeciwnikiem. Celem walki jest przejęcie kontroli nad przeciwnikiem poprzez zadawanie mu kontrolowanego bólu(dźwignie) bądź pod groźbą utraty przytomności- z bólu lub od duszenia. Walka w brazylijskim jiu-jitsu odbywa się głównie w parterze. Taktyka polega na sprowadzeniu przeciwnika do parteru, unieruchomieniu go i wykonaniu techniki kończącej- dźwigni bądź duszenia, zmuszającej przeciwnika do poddania się bądź pozbawiającej go przytomności. Zawodnicy brazylijskiego jiu-jitsu walczą w zwarciu, co dodatkowo utrudnia ich przeciwnikom wykonywanie uderzeń.
Brazylijskie jiu-jitsu opiera się na chwytach. Dominują w tej dyscyplinie dźwignie, duszenia oraz inne techniki unieruchamiania przeciwnika. Uderzeń się nie stosuje. Ćwiczą je jednak zawodnicy przygotowujący się do turniejów Mieszane sztuki walki. Stosuje się też rzuty mające na celu sprowadzenie przeciwnika do parteru. Chwyty w parterze często wykonuje się nogami poprzez zahaczenie lub objęcie części ciała przeciwnika. Jednym z elementów charakterystycznych dla brazylijskiego jiu-jitsu jest tzw. garda. Garda polega na objęciu nogami przeciwnika stojącego lub klęczącego przez zawodnika leżącego. Stosuje się też tzw. dosiad, który polega na siedzeniu okrakiem na leżącym przeciwniku.
Ponieważ brazylijskie jiu-jitsu opiera się na chwytach, koncentruje się na walce z jednym nieuzbrojonym przeciwnikiem. Przydaje się, gdy zachodzi potrzeba unieruchomienia przeciwnika i pokonania go bez wyrządzenia mu poważnego uszczerbku na zdrowiu (duszenia, dźwignie). Brazylijskie jiu-jitsu cały czas się rozwija i dostosowuje do realiów dzisiejszych zagrożeń. System opracowany przez Graciech powstał również z myślą o samoobronie. Nie ogranicza się jedynie do chwytów i dźwigni w parterze, ale również przygotowuje do obrony przeciwko uderzeniom ostrym narzędziem (walory tego systemu doceniła policja http://www.gracieacademy.com/graple_police.html i wojsko http://www.gracieacademy.com/gracie_combatives.html.Jednakże zawodnicy ćwiczący pod kątem rywalizacji sportowej nie ćwiczą pewnych technik, które, choć brutalne (np. kopnięcie w krocze, cios w oczy, ciosy kantem dłoni), znajdują zastosowanie w samoobronie. Nie trenują też walki z wieloma przeciwnikami.
Brazylijskie jiu-jitsu wykształciło własną tradycję. Tradycję japońską się odrzuca, istnieją natomiast elementy charakterystyczne dla kultury Brazylii: naszywki z symbolami narodowymi Brazylii, używanie tatuaży będących wyrazem specyficznej religijności Brazylijczyków. Często nie ćwiczy się w tradycyjnym stroju do jiu-jitsu (tzw. gi), a w spodenkach i w koszulce. Nie ma znanej ze stylów tradycyjnych pracy nad doskonaleniem jednej techniki oraz rozwojem duchowym (ćwiczenia koncentracji etc.).
Brazylijskie ju-jitsu zawdzięcza swą obecną popularność kilku czynnikom. Przede wszystkim, ważną rolę odegrała skuteczność zawodników tej dyscypliny w turniejach MMA. Dalej, brazylijskie ju-jitsu nie jest obciążone wschodnią tradycją, obcą mentalności Zachodu. Techniki brazylijskiego ju-jitsu stwarzają złudzenie prostych. Także przeznaczenie na walkę dużej części treningu znajduje uznanie u młodzieży, która może się wykazać w bezpośredniej rywalizacji.
Historia
Jednym z uczniów Jigoro Kano, sławnego mistrza ju-Jutsu był Maeda Mitsuyo, znany także jako Count of Combat.
W roku 1914 Maeda Mitsuyo, posiadacz stopnia 5 dan w judo, który wcześniej startował w profesjonalnych turniejach zapaśniczych w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Hiszpanii, na Kubie, w Panamie i Meksyku, osiedlił się w Brazylii. Około roku 1919 Maeda uczył 17-letniego Brazylijczyka Carlosa Gracie mieszanki judo Kodokan i amerykańskiej walki catch-as-catch-can.
Maeda określał sztukę, której nauczał, "jiu-jitsu" i to określenie zostało w nazwie nowo powstałego stylu. Mitsuyo został wykluczony z Kodokanu przez Jigoro Kano za niezgodne z zasadami Judo, walki za pieniądze.
W roku 1924 Gracie otworzył komercyjną akademię sztuk walki, na początku w Belém a potem w Rio de Janeiro, a do jego uczniów należał młodszy brat Hélio, który od 1932 r. do połowy lat pięćdziesiątych był znanym brazylijskim zapaśnikiem zawodowym ( inni bracia Carlosa to: Osvaldo, Gastao Jr., Jorge). Synowie Hélio: Royce, Rorion i Rickson, kontynuowali pracę ojca i w latach dziewięćdziesiątych opracowali znane na całym świecie Gracie Jiu-Jitsu. Natomiast w tym samym czasie siostrzeńcy Carlosa Gracie wprowadzili w Stanach Zjednoczonych pokrewny styl zwany Machado Jiu-Jitsu.
Techniki brazylijskiego jiu-jitsu są często wykorzystywane w bojowych systemach walki wręcz (combat) oraz w systemach samoobrony. Jednakże większość z tych systemów różni się koncepcją walki od brazylijskiego jiu-jitsu, przejmując od tego stylu jedynie walkę w parterze, dlatego nie uważa się ich za bojowe czy samoobronne wersje brazylijskiego jiu-jitsu.
Brazylijskie jiu-jitsu w walkach MMA
BJJ stanowi podstawę wyszkolenia wielu zawodników w walkach MMA (m.in. PRIDE FC, UFC) i Vale Tudo. Np. Paweł Nastula uzupełnił swoje wyszkolenie boksem i brazylijskim jiu-jitsu. Mirko "Crocop" Filipovic (kick-boxing) także regularnie trenuje brazylijskie jiu-jitsu i zapasy. Jest to tak zwany trening przekrojowy (ang. cross training). Brazylijskie jiu-jitsu stanowi jeden ze składników takiego treningu.
Tagi:Rickson Gracie
jitsu jiu
mma
mma weekly
Friday, June 15, 2007
Paweł Nastula
POCZĄTKI
Paweł Nastula jest jedynym polskim judoką i jednym z niewielu na świecie, który na tatami zdobył wszystkie możliwe laury. Na swoim koncie ma złote medale igrzysk olimpijskich, mistrzostw świata i Europy. Święcił imponujące triumfy w najbardziej prestiżowych turniejach niemal na wszystkich kontynentach. W ciągu ponad dwudziestoletniej kariery pokonał ponad stu rywali. Nawet japońscy mistrzowie analizowali jego technikę, a książka "Paweł Nastula: Moje Judo" stała się jedną z ważniejszych pozycji w bibliotece tokijskiego Kodokanu.
Już jako mały chłopiec "Nastek" wykazywał się większą sprawnością od swoich rówieśników. Jego mama chcąc nieco utemperować gorący temperament syna zaprowadziła go na treningi w klubie AZS AWF Warszawa.
- To jest miłość od pierwszego wejrzenia. Gdy miałem 10 lat mama zaprowadziła mnie na AWF i zobaczyłem judo.
Wiedziałem, że to coś dla mnie - mówi Nastula. Do sekcji prowadzonej wówczas przez Wojciecha Borowiaka przyjmowali jednak dwunastolatków. Został więc odprawiony z kwitkiem. Wrzaskiem wyperswadował mamie, że nie pójdzie na szermierkę, jak ona chciała. Późniejszy mistrz położył się wówczas na ziemi i zaczął płakać. Ryczał dotąd, aż mama dla świętego spokoju wróciła z nim do salki i przekonała trenera Wojciecha Borowiaka, żeby wziął go, chociaż na próbę. Był rok 1980.
- To była dobra decyzja. Wkrótce okazało się, że Paweł jest diamentem, który trzeba tylko umiejętnie oszlifować. Miał doskonałą koordynację ruchową, był ambitny i waleczny - tłumaczy Borowiak.
BARCELONA 1992
W 1989 i 1990 zdobywał brązowe medale mistrzostw Europy juniorów. Po 11 latach, od momentu gdy postawił po raz pierwszy stopę na tatami, przebił się na seniorskie podium mistrzostw świata. W 1991 roku zajął drugie miejsce w Barcelonie. Rok później w tym samym mieście rozegrano igrzyska olimpijskie. To był pierwszy przełomowy moment w jego karierze. Gdy dotarł do półfinału kibice zacierali ręce z radości. Jego przeciwnikiem był Brytyjczyk Raymond Stevens. W drugim półfinale rywalizowali Węgier Antal Kovacs i Holender Teo Meijer. Wszyscy mieli już w pamięci porażki z "Nastkiem"
Starcie z Brytyjczykiem miało jednak zaskakujący przebieg. Paweł prowadząc rozwiązał pas, za co otrzymał karę. Na tablicy wyników pojawił się remis, ale Nastula nie atakował.
- Byłem tak wyczerpany, że nie wiedziałem co się dzieje. Źle widziałem, trener nie krzyknął, że przegrywam i stało się coś strasznego. Porażka strasznie bolała. Gdy wróciłem do pokoju w wiosce olimpijskiej z nosa, ze zmęczenia, leciała mi krew. Leżałem na łóżku i przerzucałem bezmyślnie kanały w telewizji - opowiada Paweł.
Wtedy powiedział sobie, że zrobi wszystko, by stanąć na najwyższym stopniu olimpijskiego podium. Z rozrywkowego chłopaka z Bielan, bywającego w studenckim klubie "Park" stał się zdyscyplinowanym sportowcem. Niemałą rolę w tej przemianie miała jego żona Joanna.
1200 DNI
Kolejnym przełomem w jego karierze było pokonanie powszechnej opinii, że "Nastek" jeśli nie zwycięży przed czasem, to przegrywa walki. Wypominano mu brak formy w Barcelonie.
W 1992 roku jako pierwszy Polak w historii zatriumfował w tradycyjnym turnieju Jigoro Kano Cup w Tokio. W "jaskini lwa" stoczył trzy pełne walki - z powodzeniem. W lutym 1994 roku zajął drugie miejsce w najbardziej prestiżowym turnieju na Starym Kontynencie - w Paryżu. Wówczas w finale pokonał go reprezentant gospodarzy Eric Fauroux.
Niewielu ludzi spodziewało się, że następną porażkę Paweł poniesie dopiero 41 miesięcy później - 13 marca 1998 roku na swoim terenie z innym Francuzem Stephane Traineau.
Przez te trzy i pół roku zdobył wszystkie możliwe trofea. Stawał na najwyższym stopniu podium mistrzostw Europy, świata, igrzysk olimpijskich. Ponad 1200 dni bez porażki to dla judoki, który toczy podczas jednych zawodów 5-6 walk, startuje kilkanaście razy w roku, oznacza pokonanie ponad 200 rywali.
GDAŃSK 1994
Prawdziwemu testowi został poddany podczas mistrzostw Europy w 1994 w Gdańsku. Po pojedynku półfinałowym, który trwał pełne 5 minut (aktywnego czasu walki) stracił świadomość.
Szkoleniowiec i lekarz wyprowadzili go na zaplecze tak, by nikt nie wiedział, że Paweł jest w fatalnym stanie.
- Faktycznie, gdy zszedłem z tatami zapytałem trenera czy wygrałem - wspomina warszawski judoka.
Już po 20 minutach powiedział jednak, że chce się bić!
NASTULA JUDO TEAM
Czteroletnia passa zwycięstw nie była przypadkiem.
Trener Borowiak zbudował Nastula Judo Team (Borowiak - trener główny, Andrzej Borkowski - biomechanik, Elżbieta Huebner-Woźniak - biochemik, Katarzyna Lerczak - biochemik, Jadwiga Malczewska - fizjolog, Zbigniew Obmiński - endokrynolog, Marek Rzepkiewicz - trener kadry, Jadwiga Starczewska - badania analityczne, Ryszard Szczepański - lekarz). Wszyscy najgroźniejsi rywale byli w drobiazgowy sposób analizowani.
Paweł miał także specjalny nakaz - demolować wszystkich i wszędzie. Nawet na treningach nie miał prawa stosować taryfy ulgowej wobec kogokolwiek.
Wielu zawodników znienawidziło go. Holender Ben Sonnemans powiesił w swojej sali treningowej portret Pawła, by nie zapominać, kto jest jego najgroźniejszym przeciwnikiem. Rosjanin Dmitri Sergiejew, uznawany przez długi czas za specjalistę w walce w parterze (ne-waza), po dwóch starciach z Nastulą bał się korzystać ze swojej najgroźniejszej broni. Polak wykorzystywał ją przeciwko niemu. Doskonały Portugalczyk Pedro Soares popadł w depresję upokarzany rzutami.
ATLANTA 1996
Na igrzyska w Atlancie pojechał jako murowany faworyt, ale los nie był dla niego przychylny. Naprzeciwko "Nastka" już w pierwszym pojedynku stanął broniący olimpijskiego złota Węgier Antal Kovacs. Paweł pokazał jednak, że nie ma respektu dla żadnego rywala. Ruszył do boju od przejmując inicjatywę już od pierwszej komendy "hajime". Po 50 sekundach Węgier leżał już na plecach trzymany przez Polaka, ale Nastuli to nie wystarczyło. Wkrótce założył rywalowi dźwignię. Kovacs szamotał się jeszcze przez kilka sekund.
Ostatecznie musiał jednak skapitulować. Walka trwała 59 sekund. Była to jedna z większych sensacji turnieju judo. Mistrz olimpijski przegrał z Polakiem w ciągu niecałej minuty. W kolejnym pojedynku "Nastek" rozprawił się z Włochem Luigi Guidio. Po 3.59 min było po wszystkim. Portugalczyk Pedros Soares wytrwał na placu boju 163 sekundy.W półfinale Nastuli stawił czoła Brazylijczyk Aurelio Miguel, mistrz olimpijski z Seulu i 9. zawodnik igrzysk w Barcelonie. Na 19 sekund przed upływem regulaminowego czasu Polak rzucił rywala na ippon. W finale Nastula bezwzględnie rozprawił się z Kim Min-Soo z Korei Południowej.
- Olimpijskiej wiosce żeglarskiej w Savannah kilka dni przed rozpoczęciem igrzysk zagrażał huragan "Bertha". Wczoraj niczym tajfun przez tatami w Atlancie przeszedł Paweł Nastula. W finałowej walce, w kategorii do 95 kg, dosłownie zmiótł Koreańczyka Kim Min-Soo, wygrywając w ciągu niespełna półtorej minuty - napisał wówczas dziennik "Tempo".
ZAKOŃCZENIE KARIERY
W 1996 roku Europejska Unia Judo uhonorowała Nastulę tytułem najlepszego zawodnika Starego Kontynentu.
Wielkie sukcesy skończyły się wraz ze zmianą kategorii wagowej. IJF zlikwidował wagę do 95 kg, w której Paweł sięgał po złote medal. Powstała kat. do 100 kg. W niej zawodnik AZS AWF nie potrafił się odnaleźć. Zdobywał jeszcze medale mistrzostw Europy, ale nie stawał już na najwyższym stopniu podium.
Ostatecznie o zakończeniu kariery zdecydował wiosną 2004 roku.
Wybitny sportowy publicysta, nie żyjący już Zdzisław Ambroziak, napisał kiedyś: "Dziś, gdy Pawłowi zdarza się przegrywać, warto przypomnieć go sobie na tronie."
Po zakończeniu kariery judoki Nastula startował w zawodach Pride FC. Dwa pierwsze pojedynki zakończyły się jego przegraną: z Brazylijczykem Antonio Rodrigo "Minotauro" Nogueira (Brazilian Top Team) oraz Rosjaninem Aleksandrem Emelianenko. 1 lipca 2006 Nastula wygrał z Edsonem Drago (Brazilian Top Team) zakładając dźwignię na rękę przeciwnika. Kolejna walka "Nastka" odbyła się 21 października 2006 podczas pierwszej gali PRIDE organizowanej w Stanach Zjednoczonych: Pride 32: The Real Deal. Oponentem Polaka był Josh Barnett (vice-mistrz turnieju open weigh z 2006) walka zakończyła się wygraną Barnetta (założył on dźwignię na staw skokowy).
Nastula vs Aleksander Emelianenko
Nastula vs Edson Drago
Nastula vs Josh Barnett
Tagi:Nastula
Aleksander Emelianenko
Edson Drago
Josh Barnett
Antonio Rodrigo "Minotauro" Nogueira
ring
Paweł Nastula jest jedynym polskim judoką i jednym z niewielu na świecie, który na tatami zdobył wszystkie możliwe laury. Na swoim koncie ma złote medale igrzysk olimpijskich, mistrzostw świata i Europy. Święcił imponujące triumfy w najbardziej prestiżowych turniejach niemal na wszystkich kontynentach. W ciągu ponad dwudziestoletniej kariery pokonał ponad stu rywali. Nawet japońscy mistrzowie analizowali jego technikę, a książka "Paweł Nastula: Moje Judo" stała się jedną z ważniejszych pozycji w bibliotece tokijskiego Kodokanu.
Już jako mały chłopiec "Nastek" wykazywał się większą sprawnością od swoich rówieśników. Jego mama chcąc nieco utemperować gorący temperament syna zaprowadziła go na treningi w klubie AZS AWF Warszawa.
- To jest miłość od pierwszego wejrzenia. Gdy miałem 10 lat mama zaprowadziła mnie na AWF i zobaczyłem judo.
Wiedziałem, że to coś dla mnie - mówi Nastula. Do sekcji prowadzonej wówczas przez Wojciecha Borowiaka przyjmowali jednak dwunastolatków. Został więc odprawiony z kwitkiem. Wrzaskiem wyperswadował mamie, że nie pójdzie na szermierkę, jak ona chciała. Późniejszy mistrz położył się wówczas na ziemi i zaczął płakać. Ryczał dotąd, aż mama dla świętego spokoju wróciła z nim do salki i przekonała trenera Wojciecha Borowiaka, żeby wziął go, chociaż na próbę. Był rok 1980.
- To była dobra decyzja. Wkrótce okazało się, że Paweł jest diamentem, który trzeba tylko umiejętnie oszlifować. Miał doskonałą koordynację ruchową, był ambitny i waleczny - tłumaczy Borowiak.
BARCELONA 1992
W 1989 i 1990 zdobywał brązowe medale mistrzostw Europy juniorów. Po 11 latach, od momentu gdy postawił po raz pierwszy stopę na tatami, przebił się na seniorskie podium mistrzostw świata. W 1991 roku zajął drugie miejsce w Barcelonie. Rok później w tym samym mieście rozegrano igrzyska olimpijskie. To był pierwszy przełomowy moment w jego karierze. Gdy dotarł do półfinału kibice zacierali ręce z radości. Jego przeciwnikiem był Brytyjczyk Raymond Stevens. W drugim półfinale rywalizowali Węgier Antal Kovacs i Holender Teo Meijer. Wszyscy mieli już w pamięci porażki z "Nastkiem"
Starcie z Brytyjczykiem miało jednak zaskakujący przebieg. Paweł prowadząc rozwiązał pas, za co otrzymał karę. Na tablicy wyników pojawił się remis, ale Nastula nie atakował.
- Byłem tak wyczerpany, że nie wiedziałem co się dzieje. Źle widziałem, trener nie krzyknął, że przegrywam i stało się coś strasznego. Porażka strasznie bolała. Gdy wróciłem do pokoju w wiosce olimpijskiej z nosa, ze zmęczenia, leciała mi krew. Leżałem na łóżku i przerzucałem bezmyślnie kanały w telewizji - opowiada Paweł.
Wtedy powiedział sobie, że zrobi wszystko, by stanąć na najwyższym stopniu olimpijskiego podium. Z rozrywkowego chłopaka z Bielan, bywającego w studenckim klubie "Park" stał się zdyscyplinowanym sportowcem. Niemałą rolę w tej przemianie miała jego żona Joanna.
1200 DNI
Kolejnym przełomem w jego karierze było pokonanie powszechnej opinii, że "Nastek" jeśli nie zwycięży przed czasem, to przegrywa walki. Wypominano mu brak formy w Barcelonie.
W 1992 roku jako pierwszy Polak w historii zatriumfował w tradycyjnym turnieju Jigoro Kano Cup w Tokio. W "jaskini lwa" stoczył trzy pełne walki - z powodzeniem. W lutym 1994 roku zajął drugie miejsce w najbardziej prestiżowym turnieju na Starym Kontynencie - w Paryżu. Wówczas w finale pokonał go reprezentant gospodarzy Eric Fauroux.
Niewielu ludzi spodziewało się, że następną porażkę Paweł poniesie dopiero 41 miesięcy później - 13 marca 1998 roku na swoim terenie z innym Francuzem Stephane Traineau.
Przez te trzy i pół roku zdobył wszystkie możliwe trofea. Stawał na najwyższym stopniu podium mistrzostw Europy, świata, igrzysk olimpijskich. Ponad 1200 dni bez porażki to dla judoki, który toczy podczas jednych zawodów 5-6 walk, startuje kilkanaście razy w roku, oznacza pokonanie ponad 200 rywali.
GDAŃSK 1994
Prawdziwemu testowi został poddany podczas mistrzostw Europy w 1994 w Gdańsku. Po pojedynku półfinałowym, który trwał pełne 5 minut (aktywnego czasu walki) stracił świadomość.
Szkoleniowiec i lekarz wyprowadzili go na zaplecze tak, by nikt nie wiedział, że Paweł jest w fatalnym stanie.
- Faktycznie, gdy zszedłem z tatami zapytałem trenera czy wygrałem - wspomina warszawski judoka.
Już po 20 minutach powiedział jednak, że chce się bić!
NASTULA JUDO TEAM
Czteroletnia passa zwycięstw nie była przypadkiem.
Trener Borowiak zbudował Nastula Judo Team (Borowiak - trener główny, Andrzej Borkowski - biomechanik, Elżbieta Huebner-Woźniak - biochemik, Katarzyna Lerczak - biochemik, Jadwiga Malczewska - fizjolog, Zbigniew Obmiński - endokrynolog, Marek Rzepkiewicz - trener kadry, Jadwiga Starczewska - badania analityczne, Ryszard Szczepański - lekarz). Wszyscy najgroźniejsi rywale byli w drobiazgowy sposób analizowani.
Paweł miał także specjalny nakaz - demolować wszystkich i wszędzie. Nawet na treningach nie miał prawa stosować taryfy ulgowej wobec kogokolwiek.
Wielu zawodników znienawidziło go. Holender Ben Sonnemans powiesił w swojej sali treningowej portret Pawła, by nie zapominać, kto jest jego najgroźniejszym przeciwnikiem. Rosjanin Dmitri Sergiejew, uznawany przez długi czas za specjalistę w walce w parterze (ne-waza), po dwóch starciach z Nastulą bał się korzystać ze swojej najgroźniejszej broni. Polak wykorzystywał ją przeciwko niemu. Doskonały Portugalczyk Pedro Soares popadł w depresję upokarzany rzutami.
ATLANTA 1996
Na igrzyska w Atlancie pojechał jako murowany faworyt, ale los nie był dla niego przychylny. Naprzeciwko "Nastka" już w pierwszym pojedynku stanął broniący olimpijskiego złota Węgier Antal Kovacs. Paweł pokazał jednak, że nie ma respektu dla żadnego rywala. Ruszył do boju od przejmując inicjatywę już od pierwszej komendy "hajime". Po 50 sekundach Węgier leżał już na plecach trzymany przez Polaka, ale Nastuli to nie wystarczyło. Wkrótce założył rywalowi dźwignię. Kovacs szamotał się jeszcze przez kilka sekund.
Ostatecznie musiał jednak skapitulować. Walka trwała 59 sekund. Była to jedna z większych sensacji turnieju judo. Mistrz olimpijski przegrał z Polakiem w ciągu niecałej minuty. W kolejnym pojedynku "Nastek" rozprawił się z Włochem Luigi Guidio. Po 3.59 min było po wszystkim. Portugalczyk Pedros Soares wytrwał na placu boju 163 sekundy.W półfinale Nastuli stawił czoła Brazylijczyk Aurelio Miguel, mistrz olimpijski z Seulu i 9. zawodnik igrzysk w Barcelonie. Na 19 sekund przed upływem regulaminowego czasu Polak rzucił rywala na ippon. W finale Nastula bezwzględnie rozprawił się z Kim Min-Soo z Korei Południowej.
- Olimpijskiej wiosce żeglarskiej w Savannah kilka dni przed rozpoczęciem igrzysk zagrażał huragan "Bertha". Wczoraj niczym tajfun przez tatami w Atlancie przeszedł Paweł Nastula. W finałowej walce, w kategorii do 95 kg, dosłownie zmiótł Koreańczyka Kim Min-Soo, wygrywając w ciągu niespełna półtorej minuty - napisał wówczas dziennik "Tempo".
ZAKOŃCZENIE KARIERY
W 1996 roku Europejska Unia Judo uhonorowała Nastulę tytułem najlepszego zawodnika Starego Kontynentu.
Wielkie sukcesy skończyły się wraz ze zmianą kategorii wagowej. IJF zlikwidował wagę do 95 kg, w której Paweł sięgał po złote medal. Powstała kat. do 100 kg. W niej zawodnik AZS AWF nie potrafił się odnaleźć. Zdobywał jeszcze medale mistrzostw Europy, ale nie stawał już na najwyższym stopniu podium.
Ostatecznie o zakończeniu kariery zdecydował wiosną 2004 roku.
Wybitny sportowy publicysta, nie żyjący już Zdzisław Ambroziak, napisał kiedyś: "Dziś, gdy Pawłowi zdarza się przegrywać, warto przypomnieć go sobie na tronie."
Po zakończeniu kariery judoki Nastula startował w zawodach Pride FC. Dwa pierwsze pojedynki zakończyły się jego przegraną: z Brazylijczykem Antonio Rodrigo "Minotauro" Nogueira (Brazilian Top Team) oraz Rosjaninem Aleksandrem Emelianenko. 1 lipca 2006 Nastula wygrał z Edsonem Drago (Brazilian Top Team) zakładając dźwignię na rękę przeciwnika. Kolejna walka "Nastka" odbyła się 21 października 2006 podczas pierwszej gali PRIDE organizowanej w Stanach Zjednoczonych: Pride 32: The Real Deal. Oponentem Polaka był Josh Barnett (vice-mistrz turnieju open weigh z 2006) walka zakończyła się wygraną Barnetta (założył on dźwignię na staw skokowy).
Nastula vs Aleksander Emelianenko
Nastula vs Edson Drago
Nastula vs Josh Barnett
Tagi:Nastula
Aleksander Emelianenko
Edson Drago
Josh Barnett
Antonio Rodrigo "Minotauro" Nogueira
ring
Tuesday, June 12, 2007
Ultimate Fighting Championship
UFC (Ultimate Fighting Championship) - amerykańska federacja sportów walki w formule MMA (Mixed Martial Arts). Pojedynki odbywają się w ośmiokątnym ringu zwanym oktagonem.
Historia walk UFC
Pierwsze zawody Ultimate Fighting Championship były wytworem umysłu Arta Davie i Roriona Gracie. UFC 1 odbyło się 12 listopada 1993 roku w Denver. Początkowo nazywano je również "Wojna światów" (ang. War of the Worlds). Wzięli w nich udział: zapaśnik sumo, bokser, mistrz świata w savate, będący też mistrzem Europy w Kyokushin karate, dwóch kick-bokserów, praktyk kempo, mistrz świata Pancrase oraz zawodnik brazylijskiego jiu-jitsu Royce Gracie. Gracie wygrał cały turniej, a także UFC 2 i UFC 4 (walczył i w UFC 3, wygrał jedną walkę z Kimo Leopoldo, następnie wycofał się z turnieju prawdopodobnie ze względu na udar cieplny). Podczas UFC 3 sędzia otrzymał prawo zatrzymywania walki. Po UFC 4 Rorion Gracie zrezygnował z UFC, a po UFC 6 podobne, lecz mniejsze widowiska MMA zaczęły pojawiać się w całym USA. Obecnie mistrzem wagi ciężkiej jest Randy Couture (który w wieku prawie 44 lat pokonał Tima Sylvie), a lekkociężkiej Quinton Jackson (po sensacyjnym znokautowaniu Chucka Liddella). Dawni mistrzowie to między innymi: Tim Sylvia, Josh Barnett, Ricco Rodriguez, Tito Ortiz, Kevin "Monster" Randleman, Bas Rutten, Mark Coleman, Royce Gracie.
UFC a PRIDE FC
UFC było prekursorem walk MMA, jednak później przez długi czas pozostawało w cieniu japońskiej federacji Pride FC, która dysponowała olbrzymimi pieniędzmi i prawie wszyscy najlepsi zawodnicy walczyli właśnie w Pride. W roku 2006 sytuacja zaczęła się odwracać. Pride straciła kontrakt ze stacją telewizyjną Fuji TV, natomiast UFC zarobiła ogromne pieniądze dzięki kontraktowi z telewizją Showtime i zaczęła ściągać do siebie najlepszych zawodników z innych organizacji w tym także z Pride. Ostatnim krokiem w wyeliminowaniu konkurencji było kupienie 27 marca 2007 roku Pride przez braci Fertitas, właścicieli firmy ZUFFA, która jest głównym udziałowcem w UFC.
Zasady
Reguły UFC przyjęte przez Nevada State Athletic Commision 23 lipca 2001 roku:
Każda walka oprócz walki o mistrzostwo liczy 3 rundy
Walka o mistrzostwo liczy 5 rund
Każda runda trwa 5 minut
Przerwa pomiędzy rundami trwa 1 minutę
Sposoby wyłonienia zwycięzcy:
przeciwnik poddaje się (odklepanie lub słownie)
knockout
decyzja sędziów
rzut ręcznika
dyskwalifikacja
lekarz przerywa walkę
akcje zabronione:
1. Uderzanie glową
2. Każdy atak na oczy
3. Gryzienie przeciwnika
4. Szarpanie, pociąganie za wlosy
5. Fish hooking
6. Wszelkie ataki na krocze
7. Bezpośredni atak na kregoslup, obojczyk oraz tyl glowy
8. Uderzenia z góry dolną częścią łokcia
9. Uderzenie w gardlo, oraz lapanie tchawicy
10. Szczypanie, drapanie itp.
11. Kopanie glowy lezacego lub klęczącego przeciwnika
12. Naskakiwanie (noga) na lezacego przeciwnika
13. Kopanie piętami po nerkach
14. Dźwignie na małe stawy (np. palce)
15. Wyrzucanie przeciwnika poza ring
16. Wkladanie palców w otwarte rany przeciwnika
17. Przytrzymywanie spodenek lub rekawiczek przeciwnika
18. Plucie
19. Trzymanie lin lub siatki
20. Uzywanie wulgaryzmów na ringu
21. Atak podczas przerwy
22. Atak na przeciwnika, pod ochrona sedziego
23. Atako po gongu
24. Swiadome lekcewazenie instrukcji oraz samego sedziego
25. Wszelkie unikanie kontaktu z przeciwnikiem
26. Rzucenie recznika podczas walki
27. Symulowanie kontuzji
10 najpopularniejszych zawodników w pierwszej dekadzie UFC (do UFC 45)
Royce Gracie
David "Tank" Abbott
Randy Couture
Ken Shamrock
Mark Coleman
Pat Miletich
Marco Ruas
Dan Severn
Don Frye
Oleg Taktarov
Historia walk UFC
Pierwsze zawody Ultimate Fighting Championship były wytworem umysłu Arta Davie i Roriona Gracie. UFC 1 odbyło się 12 listopada 1993 roku w Denver. Początkowo nazywano je również "Wojna światów" (ang. War of the Worlds). Wzięli w nich udział: zapaśnik sumo, bokser, mistrz świata w savate, będący też mistrzem Europy w Kyokushin karate, dwóch kick-bokserów, praktyk kempo, mistrz świata Pancrase oraz zawodnik brazylijskiego jiu-jitsu Royce Gracie. Gracie wygrał cały turniej, a także UFC 2 i UFC 4 (walczył i w UFC 3, wygrał jedną walkę z Kimo Leopoldo, następnie wycofał się z turnieju prawdopodobnie ze względu na udar cieplny). Podczas UFC 3 sędzia otrzymał prawo zatrzymywania walki. Po UFC 4 Rorion Gracie zrezygnował z UFC, a po UFC 6 podobne, lecz mniejsze widowiska MMA zaczęły pojawiać się w całym USA. Obecnie mistrzem wagi ciężkiej jest Randy Couture (który w wieku prawie 44 lat pokonał Tima Sylvie), a lekkociężkiej Quinton Jackson (po sensacyjnym znokautowaniu Chucka Liddella). Dawni mistrzowie to między innymi: Tim Sylvia, Josh Barnett, Ricco Rodriguez, Tito Ortiz, Kevin "Monster" Randleman, Bas Rutten, Mark Coleman, Royce Gracie.
UFC a PRIDE FC
UFC było prekursorem walk MMA, jednak później przez długi czas pozostawało w cieniu japońskiej federacji Pride FC, która dysponowała olbrzymimi pieniędzmi i prawie wszyscy najlepsi zawodnicy walczyli właśnie w Pride. W roku 2006 sytuacja zaczęła się odwracać. Pride straciła kontrakt ze stacją telewizyjną Fuji TV, natomiast UFC zarobiła ogromne pieniądze dzięki kontraktowi z telewizją Showtime i zaczęła ściągać do siebie najlepszych zawodników z innych organizacji w tym także z Pride. Ostatnim krokiem w wyeliminowaniu konkurencji było kupienie 27 marca 2007 roku Pride przez braci Fertitas, właścicieli firmy ZUFFA, która jest głównym udziałowcem w UFC.
Zasady
Reguły UFC przyjęte przez Nevada State Athletic Commision 23 lipca 2001 roku:
Każda walka oprócz walki o mistrzostwo liczy 3 rundy
Walka o mistrzostwo liczy 5 rund
Każda runda trwa 5 minut
Przerwa pomiędzy rundami trwa 1 minutę
Sposoby wyłonienia zwycięzcy:
przeciwnik poddaje się (odklepanie lub słownie)
knockout
decyzja sędziów
rzut ręcznika
dyskwalifikacja
lekarz przerywa walkę
akcje zabronione:
1. Uderzanie glową
2. Każdy atak na oczy
3. Gryzienie przeciwnika
4. Szarpanie, pociąganie za wlosy
5. Fish hooking
6. Wszelkie ataki na krocze
7. Bezpośredni atak na kregoslup, obojczyk oraz tyl glowy
8. Uderzenia z góry dolną częścią łokcia
9. Uderzenie w gardlo, oraz lapanie tchawicy
10. Szczypanie, drapanie itp.
11. Kopanie glowy lezacego lub klęczącego przeciwnika
12. Naskakiwanie (noga) na lezacego przeciwnika
13. Kopanie piętami po nerkach
14. Dźwignie na małe stawy (np. palce)
15. Wyrzucanie przeciwnika poza ring
16. Wkladanie palców w otwarte rany przeciwnika
17. Przytrzymywanie spodenek lub rekawiczek przeciwnika
18. Plucie
19. Trzymanie lin lub siatki
20. Uzywanie wulgaryzmów na ringu
21. Atak podczas przerwy
22. Atak na przeciwnika, pod ochrona sedziego
23. Atako po gongu
24. Swiadome lekcewazenie instrukcji oraz samego sedziego
25. Wszelkie unikanie kontaktu z przeciwnikiem
26. Rzucenie recznika podczas walki
27. Symulowanie kontuzji
10 najpopularniejszych zawodników w pierwszej dekadzie UFC (do UFC 45)
Royce Gracie
David "Tank" Abbott
Randy Couture
Ken Shamrock
Mark Coleman
Pat Miletich
Marco Ruas
Dan Severn
Don Frye
Oleg Taktarov
Saturday, May 26, 2007
Josh Barnett
Josh Barnett ( urodzony 10 listopada, w Seattle Waszyngton ) jest Amerykańskim zawodnikiem MMA wagi ciężkiej i profesjonalnym zapaśnikiem. Jego rekord MMA to 21-4-0 ale o tym później.
Biografia
Josh Barnett jest absolwentem Ballard High School.
Przeszedł do historii jaki najmłodszy mistrz UFC wagi cięzkiej pokonując Randyego Couture w roku 2002. Jeszcze w tym samym roku tytuł został mu odebrany z powodu wykrycia w nim środków anabolicznych. Przez co została mu zabraba licencja na walczenie w UFC.
Przez tą sytuację Josh Barnett rozpoczął swoją karierę jako profesjonalny zapaśnik w japońskiej federacji New Japan Pro Wrestling. Jego występy okazały się sukcesem dzięki czemu Josh kontynuował karierę w MMA. W jego walce z Mirko Cro Copem 10 października 2004 roku doznał kontuzji ramienia która wyeliminowała go na 6 miesięcy. Josh powrócił do MMA walką rewanżową z CC, którą przegrał jednogłosną decyzją. Następnie Josh pokonał Kazuhiro Nakamurę na PRIDE 31, dzięki czemu dostał się do turnieju OW GP. Na Total Elimination Absolute pokonał Aleksa Emelianenko poprzez klucz, a na Critical Countdown Absolute zwyciężył z Markiem Huntem poprzez Kimurę.
W finałowym turnieju Josh pokonał Minotauro Nogueirę decyzją sędziów, a w finale przegrał z Mirko Cro Copem poprzez G&P Chorwata.
2 największe sukcesy Josha to : Mistrzostwo UFC wagi ciężkiej, oraz dojście do finału PRIDE OW GP 2006.
Result Opponent Method Event Title Date Round Time
Loss Antonio Rodrigo Nogueira Decision (Unanimous) PRIDE - Shockwave 2006 12/31/2006 3 5:00
Win Pawel Nastula Submission (Toe Hold) PRIDE 32 - The Real Deal 10/21/2006 2 3:04
Loss Mirko Filipovic Submission (Strikes) PRIDE - Final Conflict Absolute 9/10/2006 1 5:32
Win Antonio Rodrigo Nogueira Decision (Split) PRIDE - Final Conflict Absolute 9/10/2006 2 5:00
Win Mark Hunt Submission (Kimura) PRIDE - Critical Coutdown Absolute 7/1/2006 1 2:02
Win Aleksander Emelianenko Submission (Keylock) PRIDE - Total Elimination Absolute 5/5/2006 2 1:57
Win Kazuhiro Nakamura Submission (Rear Naked Choke) PRIDE 31 - Dreamers 2/26/2006 1 8:10
Loss Mirko Filipovic Decision (Unaminous) PRIDE 30 - Fully Loaded 10/23/2005 3 5:00
Loss Mirko Filipovic Submission (Injury) PRIDE 28 - High Octane 10/31/2004 1 0:46
Win Rene Rooze TKO (Punches) K-1 MMA - ROMANEX 5/22/2004 1
Win Semmy Schilt Submission (Armbar) Inoki Bom-Ba-Ye 2003 - Inoki Festival 12/31/2003 3 4:48
Win Yoshiki Takahashi Submission (Triangle/Armbar) NJPW - Ultimate Crush 10/13/2003 2
Win Yuki Kondo Submission (Rear Naked Choke) Pancrase - 10th Anniversary Show 8/31/2003 3 3:26
Win Jimmy Ambriz TKO (Punches) NJPW - Ultimate Crush 5/2/2003 1 3:05
Win Randy Couture TKO (Strikes) UFC 36 - Worlds Collide 3/22/2002 2 4:35
Win Bobby Hoffman Submission (Strikes) UFC 34 - High Voltage 11/2/2001 2 4:25
Win Semmy Schilt Submission (Armbar) UFC 32 - Showdown in the Meadowlands 6/29/2001 1 4:21
Loss Pedro Rizzo KO (Punch) UFC 30 - Battle on the Boardwalk 2/23/2001 2 4:21
Win Gan McGee TKO (Strikes) UFC 28 - High Stakes 11/17/2000 2 4:34
Win Dan Severn Submission (Armbar) SB 16 - SuperBrawl 16 2/8/2000 4 1:21
Win Bobby Hoffman Decision (Unanimous) SB 13 - SuperBrawl 13 9/7/1999 3 5:00
Win John Marsh Submission (Kimura) SB 13 - SuperBrawl 13 9/7/1999 1 4:23
Win Juha Tuhkasaari Submission (Armbar) SB 13 - SuperBrawl 13 9/7/1999 1 3:32
Win Bob Gilstrap N/A UFCF - Night of Champions 3/14/1998 N/A
Win Chris Charnos Submission (Choke) UFCF - Clash of the Titans 1/11/1997 1
INFORMACJE:
Pseudo: The Babyface Assassin
Wzrost: 190 cm
Waga: 113 kg
Urodzony: 10 listopada, 1977 rok.
Miejsce Urodzenia: Seattle, USA
Styl walki: Zapasy
Oficjalna Strona :www.joshbarnett.tv
Pozostale walki:
Josh Barnett vs. Semmy Schilt(1 of 1)
Josh Barnett vs. Semmy Schilt II(2 of 2)
Mark Kerr vs. Josh Barnett
Mirko Cro Cop vs Josh Barnett
Nastula - Josh Barnett
Josh - Nogueira
Rene Rooze - Josh Barnett
Josh Barnett - John Marsh
Thursday, March 29, 2007
Quinton ‘Rampage’ Jackson
Quinton ‘Rampage’ Jackson przeszedł długą drogę od momentu, kiedy to dorastał w Memphis, aż do wyżyny MMA, którą niewątpliwie na mapie imprez tego typu jest Pride Fighting Championships. Wzniósł się ponad wszelkie pokusy, jak chociażby szybkie zarabianie pieniędzy w ulicznych bijatykach, a wszystko to, by stać się jednym z najbardziej popularnych sportowców rywalizujących na najwyższym poziomie współzawodnictwa MMA.
Dzisiaj z głową podniesioną do góry opowiada o swojej przeszłości, jak i przyszłości.
- Walczę, by przetrwać, by móc godnie żyć. To jest moja praca. Nie zapominajcie, że byłem bezdomnym. Pamiętacie? Wychowywałem się na ulicy... byłem bez domu kilka razy. Tak byłem bezdomnym od czternastego roku życia. Moja mama zdecydowała, że nie będzie mnie już więcej utrzymywać i wykopała mnie z domu. Miała jeszcze pięcioro, czworo innych dzieci. Nie była w stanie mi niczego zagwarantować... Miałem 14 lat kiedy pierwszy raz wyrzuciła mnie. Poszedłem mieszkać do mojego kuzyna. To właśnie ten, który nazwał mnie Rampage, kiedy miałem 8 lat. Mój kuzyn nie wymiękał. Jednego razu odwiedził mnie i zainicjował walkę. Odklepałem go w 14 sekund [śmieje się]. Walczył na ulicy przez całe swoje życie. Uważał, że to, co ja robię, jest warte śmiechu, że on nie musi trenować, by dobrze walczyć na ulicy. Jestem zawodnikiem. Wiesz o co chodzi? No i Brady wyskoczył na solo do mnie i poddałem go w 14 sekund. Musiałem po prostu poddać go, ponieważ kocham go – wyznaje Jackson i zaraz kontynuuje:
- Moja mama pozbyła się mnie, no i pozostałem na łasce ulicy razem z nim. Przyzwyczajony byłem do bijatyk ulicznych z różnymi twardzielami. Gardziłem nimi i jednocześnie nienawidziłem ich. Większość moich kolegów było małych i oni dobrze wiedzieli, że potrafię się bić. Gdyby ktoś groził moim kumplom, mógłbym iść i dać im łupnia. Mój młodszy brat często to wykorzystywał, mówiąc do wielu osób – mój brat może ci przetrzepać skórę – W ten sposób robił co chciał, nikt go nie ruszył, a jeśli zdarzyło się, że ktoś go zaczepił, wtedy musiałem iść i pobić tego, który zbił mojego brata, a następnie wracałem i dawałem w kość mojemu bratu, za to, że doprowadza do sytuacji, w których musze bić innych ludzi. Tak właśnie wyglądał w większości mój okres dorastania.Dlatego właśnie kiedy dostałem się do Pride, to radziłem sobie z tymi wszystkimi chłopakami, którzy mieli dużo więcej doświadczenia w zawodowych startach ode mnie. Jednak ja całe życie biłem się na ulicy. To tak jakby moja druga natura. Rozumiesz? – kończy Quinton, dodając za chwilę:
- Bóg dał mi znak, że to On przygotował mnie do startów w tym sporcie. Tak, to On przygotował mnie. Dlatego właśnie wiem, że moim przeznaczeniem jest wrócić, by być lepszym. Kiedy pierwszy raz wystartowałem w Pride, przeprowadziłem się do Kalifornii na swoje. Mogłem zostać w domu i pracować z rodziną. Moi wujkowie mają firmę budowlaną, więc mogłem pracować jako budowlaniec. Nie chciałem jednak w ten sposób zarabiać kasy, więc wyprowadziłem się do Kalifornii. Poświęciłem się. Opuściłem rodzinę i całą resztę. Było ciężko, nie mogłem znaleźć pracy. Kiedy pierwszy raz wystartowałem w Pride, mieszkałem w RV zaraz przy plaży.
Od tamtego czasu, nikt nie może zarzucić mu tego, że unikał rywalizacji na najwyższym poziomie. W ostatnim czasie, stawał twarzą w twarz z Ricardo Arona, Wanderlei Silva, Murilo ‘Ninja’ Rua i jego bratem Maurico ‘Shogun’ Rua. Dla porządku – odniósł zwycięstwo nad obecnym mistrzem wagi lekko-ciężkiej UFC, Chuck ‘The Iceman’ Liddell, nad Igor Vovchanchynem, Murilo Bustamante, Arona i ‘Ninja’ Rua, ale miał też dwie przegrane w ostatnich trzech pojedynkach.
- Dwa razy przegrywajac z Wanderlei Silva, mając ciężkie chwile z Aroną, minimalnie pokonując Murilo ‘Ninja’ i przegrywając z ‘Shogunem’, Quinton jest przeświadczony, iż jest w stanie wygrać z każdym z nich – Wiem, że mogę pokonać tych chłopaków. To jest właśnie rzecz, która nie daje mi spokoju. Kiedy walczysz, to wiesz, że możesz wygrać z nimi. Spoglądam na swoje odbicie w lustrze i rozmyślam o swoich porażkach. To jest to, co z reguły pamiętam, ze swoich przegranych, że byłem wstanie wygrać z nimi. Wiem, że potrafię to zrobić. Dla mnie nie ma żadnej tutaj wątpliwości – kończy Rampage.
- Obecnie Quinton nie jest z nikim związany żadnym kontraktem. Jest wolny – Jestem wolnym agentem. Grand Prix było moją ostatnią walką. Mój menadżer powiedział, że muszę odczekać 5 miesięcy zanim rozpocznę z kimkolwiek negocjować, ale jestem niezwiązany z nikim. Robię, to na co mam ochotę. Chuck [Liddell] jest teraz dla mnie wzorem, ponieważ on również przechodził przez to, co ja teraz. Też miał kryzys, ale poradził sobie z tym i ja tez sobie poradzę. Teraz jest mistrzem. Rozumiesz, co mam na myśli? Chuck inspiruje mnie. Biorę z niego przykład. Biorę tez przykład z Randy’ego [Couture’a], który też był spoko mistrzem – dzieli się Jackson.
- Największą przeszkodą, z którą musi się teraz zmierzyć, jest brak dobrych i oddanych sparing partnerów – Każdy, poczynając od Team’u Punishment rozwodzi się nad tym, że traciłem wiele na treningach i tego typu rzeczach. Mam więc nadzieję, że uda mi się pozyskać kilku dobrych sparing partnerów, jak i kilku chłopaków moich rozmiarów, którzy trenowaliby ze mną. To jest właśnie to, nad czym zamierzam się teraz skupić. Muszę postarać się o dobrych sparing partnerów. Muszę zacząć trenować z ludźmi. Mam zamiar wybrać się do ‘Twinkle Toes’ [Frank Trigg] i zrobić parę treningów wrestlingu, a następnie udać się w jakieś inne miejsce, ponieważ zdaję sobie sprawę, że jedna osoba, nie jest wstanie wiedzieć i znać się na wszystkim – dodaje Jackson.
- Mój trener jest dobrym coachem. To jest naprawdę dobry trener, tylko za dużo robi rzeczy naraz. Jest producentem, właścicielem siłowni etc. Dużo czasu poświęca tym rzeczom i przez to, nie ma czasu by nas przypilnować w treningu. Coach trenował zazwyczaj nas ostro, ale w dniu, kiedy byłem zły i wściekły. Naprawdę mieliśmy ostre treningi. Wielu ludzi nie zauważało tego i patrzało na mnie, mówiąc, że coś się ze mną dzieje niedobrego, że zaczynam tracić formę. Dopatrywało się przyczyny w tym, że Bóg jest słaby, Jezus jest słaby, ale nie zdawało sobie sprawy, że w tym jest moja siła. Prawdopodobnie uważali mnie tylko w połowie tak dobrym, jak byłem, ponieważ tak naprawdę nie widzieli mojego treningu oraz jak on wygląda. Jeśli cofnąć się do walki z Aroną i ją prześledzić, to widać, że dostawałem po prostu po dupie, aż do momentu wykonania tego szczęśliwego slamu. Jestem pierwszym, który przyznaje się do tego. Tamten slam był bardzo szczęśliwy dla mnie. Arona robił ze mną co chciał. Jeszcze jeden kop i prawdopodobnie odczuł był to bardzo, co pozwoliłoby mu załatwić mnie szybko. Nie mam sparing partnerów. Nie mam ich wielu, a poziom walk w trakcie treningów nie odpowiada nawet poziomowi pojedynków w King of the Cage. Wiesz o czym mówię?
- Dalej Jackson dodaję, iż – Wielu chłopaków nie przychodzi. To nie dla nich zajęcie. Nie czują tego. Nie mają czasu. Naprawdę, czasem nie przychodzą. Mam kilku dobrych chłopaków w team’ie, ale to wciąż są nieprofesjonalni sparing partnerzy i nie zawsze przychodzą na trening. Wiele razy było tak, ze byłem tylko ja i mój trener. Nie zarzucam tutaj nic coachowi, ale to powodowało, że też traciłem zapał do treningu. Poza tym wielu ludzi wprowadzało tylko bałagan, a to nie sprzyjało atmosferze w drużynie i źle wpływało na mojego coach’a.
- W swojej drodze od bezdomnego, aż do czołowego zawodnika MMA na świecie, Quinton Jackson szuka swojego prawdziwego oblicza, nieustannie zmagając się problemami w treningu, ale jako wolny agent pragnie wprowadzić zmiany w swoich przygotowaniach. Przyszłość pokaże, czy dokonał dobrych wyborów. Jedno jest jednak pewne - ŻE WALKA JEST JEGO PRZEZNACZENIEM.
Quinton Rampage Jackson vs. Chuck The Iceman Liddell
Mauricio Shogun Rua vs Quinton Rampage Jackson
Quinton "Rampage" Jackson Vs. Matt "The Law" Lindland
Kevin Randlemen vs Quinton Jackson
Wanderlei Silva Vs Quinton Jackson
Hooligans
Subscribe to:
Posts (Atom)