Sztuki Walki

Boks

2007-08-08T09:31:00.000-07:00

Boks, pięściarstwo – walka między dwoma zawodnikami używającymi do tego celu tylko pięści.

Historia

Boks pojawił się już w programie igrzysk w starożytnej Grecji. Statyczne bijatyki dwóch zawodników były bardzo brutalne i często kończyły się śmiercią. Walki te, bez żadnych określonych reguł, niewiele miały wspólnego ze sportem, jaki narodził się w roku 1719. Wówczas to Amerykanin James Figg założył przy Tottenham Court Road w Londynie "akademię" boksu. Figg został też pierwszym mistrzem bokserskim w historii.

Walki w tamtym czasie odbywały się na gołe pięści i bez żadnych określonych reguł. Brytyjczyk Jack Broughton, który w 1730 roku zastąpił Figga, przez 18 lat zachował mistrzowski tytuł i jako pierwszy skodyfikował zasady tego sportu. Wstrząśnięty śmiercią na ringu jednego ze swych przeciwników, George'a Stevensona, sformułował i wprowadził w życie zbiór zasad znany jako Broughton's Rules. Rękawice, dziś podstawowy atrybut boksera, pojawiły się dopiero w roku 1881. W roku 1916 podjęto ważną decyzję o ograniczeniu oficjalnych walk o mistrzostwo do 15 rund po trzy minuty każda, z jednominutowymi przerwami. W przypadku amatorów formułę ograniczono do trzech rund trzyminutowych.

Igrzyska Olimpijskie: Jako sport amatorski boks zajmuje specjalne miejsce w olimpijskiej tradycji, pojawił się bowiem w programie już w 1904 roku, na igrzyskach w Saint Louis, a nieobecny był tylko raz, w roku 1912 (ze względu na zakaz uprawiania tego sportu w Szwecji). Powrócił na kolejnej olimpiadzie w Antwerpii (1920). W 1946 roku powstało Międzynarodowe Stowarzyszenie Boksu Amatorskiego (AIBA). Obecnie liczy ono 186 członków i od 1974 roku organizuje mistrzostwa świata. Nawet jeśli boks nie jest zaliczany do najważniejszych dyscyplin olimpijskich, zajmuje w ruchu olimpijskim szczególne miejsce. Wielu mistrzów świata wagi ciężkiej odnosiło pierwsze ważne zwycięstwa właśnie podczas igrzysk – między innymi Muhammad Ali (właśc. Cassius Clay), bracia Michael i Leon Spinks, Joe Frazier i George Foreman. Również były mistrz świata, Brytyjczyk Lennox Lewis, występował na olimpiadzie w Seulu 1988, gdzie zdobył dla Kanady złoty medal.

Kontrowersje

Mimo wielu zmian – udoskonalenia metod sędziowania, lepszego przygotowania bokserów i opieki medycznej – wypadki tym sporcie nie są niczym niezwykłym, psując jego wizerunek. Spory między różnymi federacjami uniemożliwiają ustalenie jednolitej hierarchii zawodników w poszczególnych kategoriach wagowych. Podobnie wygląda sytuacja w boksie amatorskim. Z tego względu MKOL już kilkakrotnie groził usunięciem boksu z programu olimpijskiego, zwłaszcza po rozmaitych skandalach związanych z poziomem sędziowania i niektórymi werdyktami sędziów. Do złej opinii o boksie przyczyniają się bardzo poważne niekiedy kontuzje zawodników, a nawet wypadki śmiertelne.

Kategorie wagowe

Kategorie wagowe w boksie amatorskim

Kategoria papierowa do 48 kg
Kategoria musza do 51 kg
Kategoria kogucia do 54 kg
Kategoria piórkowa do 57 kg
Kategoria lekka do 60 kg
Kategoria lekkopółśrednia do 64 kg
Kategoria półśrednia do 69kg
Kategoria średnia do 75 kg
Kategoria półciężka do 81 kg
Kategoria ciężka do 91 kg
Kategoria superciężka powyżej 91 kg

Kategorie wagowe w boksie zawodowym

Kategoria słomkowa (Strawweight) do 105 funtów (do 47,627 kg)
Kategoria junior musza/lekko musza (Lt. Flyweight) do 108 funtów (do 48,998 kg)
Kategoria musza (Flyweight) do 112 funtów (do 50,820 kg)
Kategoria junior kogucia/super musza (Superflyweight) do 115 funtów (do 52,163 kg)
Kategoria kogucia (Bantamweight) do 118 funtów (do 52,524 kg)
Kategoria junior piórkowa/super kogucia (Superbantamweight) do 122 funtów (do 55,338 kg)
Kategoria piórkowa (Featherweight) do 126 funtów (do 57,153 kg)
Kategoria junior lekka/super piórkowa (Superfeatherweight) do 130 funtów (do 58,967 kg)
Kategoria lekka (Lightweight) do 135 funtów (do 61,235 kg)
Kategoria junior półśrednia/lekkopółśrednia (Lightwelterweight) do 140 funtów (do 63,503 kg)
Kategoria półśrednia (Welterweight) do 147 futnów (do 66,678 kg)
Kategoria junior średnia/super półśrednia (Superwelterweight) do 154 funtów (do 69,853 kg)
Kategoria średnia (Middleweight) do 160 funtów (do 72,575 kg)
Kategoria super średnia (Supermiddleweight) do 168 funtów (do 76,204 kg)
Kategoria półciężka (Lt. Heavyweight) do 175 funtów (do 79,379 kg)
Kategoria junior ciężka/lekkociężka (Cruiserweight) do 200 funtów (do 90,719 kg)
Kategoria ciężka (Heavyweight) ponad 200 funtów (ponad 90.719 kg)

Urządzenia treningowe

Gruszka bokserska

Potocznie nazywana również kukurydziakiem, jest to worek skórzany przypominający kształtem gruszkę o średnicy około 25 cm i wysokości 35 cm, wypełniony grochem, kukurydzą lub kawałkami gumy, przymocowany linką do sufitu, stosowany w treningu bokserskim do ćwiczenia ciosów zadawanych na głowę przeciwnika.

Głowica na sprężynie

Przyrząd bokserski stosowany w treningu do ćwiczeń wyrabiających wyczucie dystansu, refleks i celność ciosów. Głowica na sprężynie zbudowana jest z metalowej podstawy, do której na środku przymocowana jest sprężyna zakończona metalowym prętem z urządzeniem do regulowania wysokości przyrządu, na końcu pręta znajduje się piłka skórzana wypełniona powietrzem, w czasie ćwiczeń wysokość górnej części głowicy nie powinna przekraczać wysokości głowy ćwiczącego

Piłka na gumie

To piłka wykonana z miękkiej skóry, wewnątrz posiada dętkę napełnioną powietrzem, umieszczona w siatce ze sznurka, zawieszona jest na cienkiej gumie na wysokości głowy, stosowana w ćwiczeniach doskonalących wyczucie odległości i rytmu oraz refleks zawodnika.

Judo

2007-08-01T07:26:00.000-07:00

Judo(z japońskiego "Łagodna droga") - jest to sztuka walki powstała w Japonii.

Historia

Judo pochodzi z Japonii. Jego twórcą był Jigoro Kano (1860-1938). Zebrał on i ulepszył chwyty jiu-jitsu nadając im nową formę. Kano usunął z jiu-jitsu elementy mogące zagrozić zdrowiu lub życiu wprowadzając nowe, stworzone przez siebie. Nazwę JUDO można tłumaczyć jako "drogę do zwinności" lub "drogę ustępowania" (JU - zwinnie, ustępować; DO - droga, zasada).

Tę tytułową zasadę judo - zasadę "JU" (ustępowanie) wyjaśnia Kano na przykładzie: Przypuśćmy, że siłę człowieka oceniamy w jednostkach od 1 do 10. Np. siła mojego przeciwnika równa się 10 jednostkom, moja siła - 7 jednostkom. Z tego wynika, że gdybym nawet użył całej swojej siły przeciwko sile przeciwnika, to mierząc siłę przeciwko sile musiałbym przegrać. Jednak, gdy zamiast przeciwdziałać mu swoją siłą, ustąpię mu na tyle by nie stracić równowagi, wówczas przeciwnik nie przygotowany na taki manewr, pochyli się w przód i straci równowagę. W tym położeniu jest on zdecydowanie słabszy (nie ze względu na swoją siłę fizyczną, lecz niedogodną pozycję) i jego siła przeciwko mojej wynosi dajmy na to 3 jednostki, zamiast normalnych 10. Ja natomiast utrzymuję równowagę i posiadam siłę 7 jednostek. W tym momencie mogę pokonać przeciwnika, używając do tego połowy swojej siły, tj. 3,5 jednostki. Sytuacja ta pozwoli mi na zachowanie drugiej połowy siły do innych celów. Oczywiście walka nie polega jedynie na ustępowaniu; w celu jej dogodnego przeprowadzenia stosuje się różnego rodzaju dźwignie itp. sposoby bezpośredniego, otwartego ataku. Druga zasada judo to maksimum efektu (skuteczności), przy minimum wysiłku.

Współczesne judo jest sportem ściśle ograniczonym przepisami opartymi na starych japońskich zasadach walki wręcz. Jest to rodzaj walki zapaśniczej, wymagającej specjalnego ubioru zwanego "judogi". Jakkolwiek judo wywodzi się z wojskowej sztuki walki na śmierć i życie, zastosowanie judo do obrony osobistej jest obecnie celem drugoplanowym. Ogólny rozwój fizyczny, a następnie uzyskanie skuteczności w zawodach, oto główne cele współczesnego judo. Celem przewodnim, uzyskanym przez systematyczne ćwiczenia, wysuniętym przez twórcę judo - Jigoro Kano, jest "doskonalenie samego siebie". Judo przyczynia się do harmonijnego rozwoju, przekonuje, że nie siła i ciężar ciała, a szybkość i zręczność są czynnikami decydującymi w działaniu. Jest dla młodzieży właściwym systemem wychowania fizycznego, sportem, który najlepiej przygotowuje do życia. Pozwala młodzieży nie tylko odkryć i rozwijać własne możliwości, ale także osiągnąć skuteczność w działaniu. Judo rozwija szybkość, zwinność, wytrzymałość i siłę, a także spostrzegawczość, opanowanie, odwagę, odporność, koncentrację i wytrwałość. Jego wpływ wychowawczy jest niezaprzeczalny.

W judo istnieją tak zwane stopnie zaawansowania technicznego "kyu" i "dan". Są one odpowiednikiem klas sportowych w innych dyscyplinach sportu. Przejście do każdego następnego stopnia wymaga odpowiedniej ilości wygranych walk i opanowania pewnej liczby elementów technicznych. Z biegiem czasu konsekwentnie zmieniała się technika judo w kierunku maksymalnej skuteczności. Od początku istnienia judo w nowoczesnej formie stało się ono sportem walki, wymagającym wieloletniego żmudnego treningu, w którym elementy techniki wyćwiczone są na bazie wielkiej ilości powtórzeń, wyrabiania siły i szybkości, a wszystkie zewnętrzne czynniki podporządkowane są skuteczności. Trening judo jest bardzo ciężki i dla uzyskania wysokiej klasy niezbędne jest ćwiczenie 5 - 6 razy w tygodniu. Trening zaczyna się 20-minutową rozgrzewką, która zawiera ćwiczenia ogólnorozwojowe oraz specjalne ćwiczenia techniczne, później następuje godzina ciągłej walki treningowej (randori), a następnie wiele ćwiczeń o różnego rodzaju natężenia (np. tzw. uchikomi - tj. powtórzeń "wejść" bez rzucenia przeciwnika na matę, wykonywanych w szybkim tempie), uzupełniających ćwiczeń siłowych itd. Ćwiczenia siłowe ze sztangą i na przyrządach są już od lat uznanym i powszechnie stosowanym uzupełnieniem treningu technicznego. Nie można głosić fałszywych haseł, że siła jest w judo nieistotna. Siła i wytrzymałość są równie ważne jak umiejętności techniczne.

"W judo nie ma sekretów, postęp zależy od zdolności i wytrwałości danej jednostki i od nauczyciela. Czy słaby może pokonać olbrzyma, względnie czy judoka może zwyciężyć zapaśnika albo boksera, zależy całkowicie od indywidualnych cech obu przeciwników Są dobrzy bokserzy, judoka i zapaśnicy. Wszyscy mają możliwość wygrania walki w oparciu o zręczność i umiejętności techniczne. Ten z przeciwników, który potrafi pierwszy zastosować skutecznie swoją technikę, będzie niewątpliwie zwycięzcą" - K. Kobayashi.

Udział w zawodach jest ostatecznym sprawdzianem umiejętności, wartości fizycznych. i psychicznych judoka. Zachowanie w tych warunkach jest najlepszym sprawdzianem wartości uprawiającego judo. Nauczanie judo przebiega w stopniach zaawansowania technicznego "kyu" i "dan". Każdy z ćwiczących, po opanowaniu pewnej ilości elementów technicznych i złożeniu specjalnego egzaminu, uzyskuje wyższy stopień i ma prawo noszenia pasa odpowiedniego koloru. Najniższym stopniem jest 6 kyu.

Technikę judo podzielić można na dwie zasadnicze grupy: rzuty (nage-waza) i chwyty (katame-waza).

1.NAGE-WAZA - technika rzutów, stosowana wówczas, gdy przeciwnik traci równowagę, lub jest z niej wytrącony. Rzut wykonywany jest przeważnie przez zastawienie drogi (po której dąży przeciwnik aby uzyskać równowagę) nogą, biodrami, stopą itd. tak, aby przez dalsze wychylenie rękami doprowadzić go do upadku na plecy. W grupie tej występują również kontrataki oraz połączenia dwu lub więcej pojedynczych rzutów - tzw. kombinacje. Przejścia do drugiej dużej grupy elementów techniki - sprowadzenia do walki w parterze (hairi-kata) - to specyficzny, odrębny dział techniki.
2.KATAME-WAZA - dosłownie: technika obezwładnień - dzieli się na trzy podgrupy: trzymania, dźwignie i duszenia. Trzymania - polegają na utrzymaniu przeciwnika na plecach na macie, tak aby można było całkowicie kontrolować jego ruchy. Za utrzymanie przeciwnika w ten sposób przez 25 sekund otrzymuje się punkt (ippon) i wygrywa walkę. Dźwignie - w walce sportowej dozwolone jest stosowanie dźwigni (tj. wyłamywania i wykręcania) jedynie na staw łokciowy. Doprowadzenie do sytuacji, która w samoobronie pozwoliłaby na unieszkodliwienie przeciwnika, daje wygraną w walce sportowej. Duszenia - tj. nacisk krawędzią przedramienia lub kołnierzem judogi na krtań lub tętnicę szyjną.
W każdej z tych grup, podobnie jak przy rzutach, występują również obrony i kontrataki oraz kombinacje różnych elementów. Wszystkie te elementy techniki zostały dla celów szkoleniowych usystematyzowane przy uwzględnieniu dwóch generalnych założeń: - ich znaczenia praktycznego tj. skuteczności i częstości występowania w zawodach, - możliwości właściwego, technicznego opanowania przez ćwiczących.

Stopnie

W Judo są stopnie uczniowskie - Kyu i mistrzowskie - Dan. Wcześniej nie istniały stopnie Kyu, w żadnej sztuce walki. Jednak szybko ten system się rozpowszechnił i został przejęty np. w karate.
Stopniom Kyu odpowiadają poszczególne kolory pasa:
6 Kyu - biały pas (rokyu)
5 Kyu - żółty pas (gokyu)
4 Kyu - pomarańczowy pas (yonkyu)
3 Kyu - zielony pas (sankyu)
2 Kyu - niebieski pas (nikyu)
1 Kyu - brązowy pas (ikkyu)
1 dan, shodan, pas czarny
2 dan, nidan, pas czarny
3 dan, sandan, pas czarny
4 dan, yodan, pas czarny
5 dan, godan, pas czarny
6 dan, rokudan, pas czarny lub biało-czerwony
7 dan, shichidan, pas czarny lub biało-czerwony
8 dan, hachidan, pas czarny lub biało-czerwony
9 dan, kudan, pas czarny lub czerwony
10 dan, judan, pas czarny lub czerwony

Stopniom Dan odpowiada czarny pas. Jednak od 6 Dan można nosić pas biało-czerwony, a od 8 czerwony.
Awans na wyższy stopień odbywa się po zdanym egzaminie. Najpierw zdaje się na biały pas, a następnie na kolejne. Egzamin sprawdza czy judoka opanował techniki wymagane na stopień. Przy egzaminach na stopnie powyżej 3 Kyu pod uwagę są brane również wyniki sportowe.

Strój

Judoka (adept Judo) nosi strój zwany Judogą. Składa się on z: spodni, twardej góry stroju (podobnej w kroju do marynarki) i pasa. Wcześniej nie było takiego stroju w żadnej sztuce walki. Krój ten został opracowany w Kodokanie, a następnie przejęty przez inne szkoły sztuk walki. Judoga jest biała lub niebieska, zrobiona z bawełny. Jest ona gruba i bardzo wytrzymała aby duże siły działające na nią w trakcie rzutów i duszeń nie rozerwały jej. Mimo wszystko nie ogranicza ona w żaden sposób ruchów. W porównaniu np. z karategi jest dużo cięższa i sztywniejsza.

Techniki

Techniki Judo można podzielić następująco:

Rzuty - Nage Waza
Trzymania - Osaekomi Waza
Duszenia - Shime Waza
Dźwignie - Kansetsu Waza
Rzuty dzielimy ze względu na to która część ciała jest odpowiedzialna za rzut:

Rzuty ręczne - Te Waza
Rzuty biodrowe - Koshi Waza
Techniki nożne - Ashi Waza
Rzuty poświęcenia gdzie my sami upadamy na bok - Yoku Sutemi Waza
Rzuty poświęcenia gdzie my sami upadamy na plecy - Ma Sutemi Waza
W Judo dźwignie zakłada się tylko i wyłącznie na staw łokciowy.

Duszenia w Judo są bardzo skuteczne i mogą doprowadzić do utraty przytomności podczas walki. Techniki tego rodzaju odcinają dopływ powietrza do płuc lub dopływ krwi do mózgu poprzez nacisk na tętnicę szyjną. Duszenia można wykonywać rękoma lub kołnierzem przeciwnika. Dopuszcza się również duszenia nogami ale z pewnymi ograniczeniami ponieważ nogi są wielokrotnie silniejsze od rąk.

Trening

Trening Judo jest niezwykle ciężki, opiera się na trenowaniu padów, kata oraz na sparringu. Walki treningowe, prowadzone w parterze albo stójce, nazywają się randori. Walki na zawodach nazywa się shiai. Trening Judo charakteryzuje się, zresztą jak większość japońskich sztuk walki, ceremonialnością. Trening zaczyna i kończy ceremonialny ukłon.
Walki odbywają się na tatami (matach) w sali nazywanej dojo. Maty są miękkie aby złagodzić upadek ćwiczącego i nie narazić go na poważniejsze uszkodzenia ciała.

Judo jako sport

Początkowo judo było typowo japońską sztuką walki znaną głównie w Japonii. Od czasów działań Jigoro Kano sport ten stał się sportem narodowym tego kraju. W wyniku wielu pokazów oraz rosnącego zainteresowania ludzi, sztuka ta stała się również sportem walki, który w 1964 roku stał się dyscypliną olimpijską dla mężczyzn. Pod naciskiem amerykańskich kobiet, od 1988 Judo jest też sportem olimpijskim dla nich. Sport ten stał się jednym z najpopularniejszych sportów walki na świecie.

Walki odbywają się w kategoriach wagowych, różnych dla mężczyzn i dla kobiet. Walka trwa 5 minut (w przypadku juniorów - 4 minuty) i odbywa się na macie o wymiarach 10 na 10 metrów. Zwycięża ten zawodnik który rzuci przeciwnika na plecy, założy mu dźwignię na stawie łokciowym lub trzyma go leżącego na macie przez 25 sekund (w każdym przypadku uzyskując ippon i kończąc walkę przed upływem regulaminowego czasu).
Możliwe jest uzyskanie tzw. "małych punktów", które nie prowadzą do zakończenia walki przed czasem, lecz po jego upływie wskazują na zwycięzcę. Są to:

koka (najniższa wartość punktowa),
yuko,
waza-ari (uzyskanie dwóch punktów waza-ari jest równoznaczne z uzyskaniem ippon).
Przy czym każdy z punktów ma wyższą wagę niż dowolna ilość zdobytych punktów o mniejszej wartości (np. zawodnik, który w walce zdobył jedno yuko, wygrywa z zawodnikiem, który zdobył jakąkolwiek ilość punktów koka)

Zawodnicy mogą również otrzymywać kary, które wymierzane są za m.in. unikanie walki, pasywność (brak próby wykonania akcji przez 30 sekund), świadome wyjście poza matę. Kara (shido) zwiększa punkty przeciwnika w sposób następujący: pierwsze shido daje kokę, drugie - zamienia kokę na yuko, trzecie zamienia yuko na waza-ari. Czwarte shido to dyskwalifikacja zawodnika (hansokumake).

Sędzia może przerwać walkę dając komendę "mate". Zawodnik może się poddać klepiąc w matę lub krzycząc "maitta".
Polskim złotym medalistą olimpijskim z Atlanty 1996 w Judo jest Paweł Nastula, a z Seulu 1988 i Barcelony 1992 Waldemar Legień.

Zasady judo

Zasady judo stworzone przez prof. Kano

1.Czynić tak aby było jak najbardziej efektywne współdziałanie ciała i umysłu
2.Ustępować aby zwyciężyć (inaczej: jeśli ktoś cię pcha to go pociągnij, jeżeli cię ciągnie to go pchnij)
3.Maksimum skuteczności przy minimum wysiłku
4.Przez czynienie sobie dobra nawzajem do dobra ogólnego
5.Doskonalić samego siebie

Artykul pobrano z wikipedii

Arnis

2007-07-29T04:31:00.000-07:00

Arnis - rdzenna filipińska sztuka walki, której nazwa pochodzi od hiszpańskiego słowa arnes, oznaczającego pancerz. W niektórych regionach Filipin jest ona bardziej znana jako escrima lub kali. Bronią stosowaną w tej sztuce są noże, długie i krótkie, oraz bambusowe lub wykonane z drzewa "Kamagon", które rośnie tylko na Filipinach, kije, jeden lub dwa, o blisko metrowej długości.

Uważa się, że właśnie przez mistrza tej sztuki walki Lapu-Lapu został zabity w 1521 r. na Mactan Ferdynand Magellan. Późniejszy rozwój arnis nastąpił w wyniku chęci Filipińczyków do przeciwstawienia się hiszpańskim kolonizatorom. Do licznych odmian arnis zalicza się obecnie m.in.: didya, doce pares, estokada, kalaki, pagaradman, pananandata, sinawali. Jednym z większych mistrzów Kali Arnis, jest mistrz "Fil Beno", który obecnie mieszka i prowadzi treningi w Manili - stolicy Filipin.

Obecnie emigranci filipińscy propagują w świecie tę sztukę walki w jej usportowionej postaci. Wygraną uzyskuje się poprzez zadanie poprawnego ciosu w czuły punkt ciała przeciwnika, poprzez rozbrojenie go lub powalenie na ziemię.

W Polsce od połowy lat 90. działa Polska Federacja Combat Kalaki, ponadto istnieje kilka klubów w których trenuje się Doce Pares i Estokada.

Źródła

-Tokarski S. Sztuki walki. Ruchowe formy ekspresji filozofii Wschodu, Glob, Szczecin 1989
-Wójtowicz N., Tradycja filipińska w Polsce, [w:] Humanistyczna teoria sztuk i sportów walki. Koncepcje i problemy, red. W. J. Cynarski, K. Obodyński, Rzeszów 2003.

Wushu

2007-07-24T06:46:00.000-07:00

Wushu – ogół chińskich sztuk walki przyjęło się na Zachodzie określać nazwą kung-fu. Kung-fu oznacza jednak, nie sztukę walki, a wysoki poziom umiejętności osiągnięty w wyniku ciężkiej, długotrwałej nauki. Może to dotyczyć wielu różnych dziedzin. Jeśli chodzi o chińskie sztuki walki, to bardziej prawidłowa jest nazwa używana w Chinach – wushu, czyli dosłownie: sztuki wojenne. Termin wushu odczytany zgodnie z japońską lekcją brzmi bu-jutsu.

Wushu dzieli się na xiandai wushu (współczesne wushu) lub jingsai wushu (sportowe wushu) oraz chuantong wushu (tradycyjne wushu), inaczej nazywane minjian wushu (ludowe wushu). Używany na Zachodzie termin kung-fu pokrywa się w zasadzie raczej z chuantong wushu/minjian wushu, nie obejmuje natomiast xiandai wushu/jingsai wushu.

Wushu sportowe

Xiandai wushu/jingsai wushu to przede wszystkim dyscyplina sportowa o aspiracjach olimpijskich. W konkurencji form (taolu) stosuje się podział przede wszystkim na changquan (długa pięść - formy zwykle bardzo akrobatyczne, o ruchach stosunkowo płynnych i dużej dynamice), nanquan (południowa pięść - bardziej stabilne pozycje, mniej akrobacji, dużo fizycznej siły) i taijiquan (ruchy miękkie, pełne gracji, w większości wykonywane powoli). Uprawiana jest także konkurencja sanda/sanshou, czyli rodzaj walki w rękawicach i ochraniaczach (m.in. na korpus) zbliżona do kick-boxingu, ale z szerokim wykorzystaniem rzutów i zepchnięć z podestu na którym odbywają się walki. W wariancie zawodowym, stosuje się mniej ochraniaczy, natomiast wykorzystuje się uderzenia kolanami. Obecnie istnieje tendencja, w wariancie zawodowym, do dopuszczenia także uderzeń łokciami.

Kung-fu/Quan Fa

Chuantong wushu/minjian wushu-Quan Fa lub w terminologii bardziej popularnej na Zachodzie kung-fu, to nie jedna, określona sztuka walki, a ogromne bogactwo rozmaitych systemów, opartych na bardzo różnych koncepcjach i zasadach. Jest to bogactwo tak duże, że powszechnie stosowane klasyfikacje stanowią nadmierne uproszczenie. Jednak wspomnimy tu o nich ze względu na to że są dość rozpowszechnione.

Podział sztuk walki

Chińskie sztuki walki dzieli się zwykle na północne i południowe. Mówi się przy tym, że style północne opierają się na kopnięciach, a południowe na technikach ręcznych. Jednak zarówno na południu Chin spotyka się style zawierające dużo kopnięć, jak i na północy uprawia się wiele systemów nie przywiązujących do kopnięć dużej wagi.

Stosuje się też podział ze względu na związek danego systemu z jednym z głównych ośrodków które wpływały na rozwój sztuk walki, np.: Shaolin (funkcjonuje podział na Shaolin północny i południowy), Wudang, czy Emei. Wiele systemów nie mieści się w tej uproszczonej klasyfikacji.

Popularny jest podział na style zewnętrzne (waijia) i wewnętrzne (neijia). Do zewnętrznych zalicza się zdecydowaną większość, a tylko nieliczne do wewnętrznych. W pewnym uproszczeniu można powiedzieć, że style zewnętrzne koncentrują się bardziej na typowym treningu fizycznym, i typowym wykorzystaniu siły, a wewnętrzne bardziej na pracy nad koordynacją pomiędzy umysłem i ciałem, i nad specyficznym sposobem generowania siły przy użyciu całego, stosunkowo rozluźnionego ciała. Podział ten jednak jest bardzo dyskusyjny i stosowany jest głównie z przyczyn historycznych - na początku XX wieku grono mistrzów xingyiquan, baguazhang i taijiquan w Pekinie uznało, że systemy te mają wiele cech wspólnych i w związku z tym zdecydowano o zaliczaniu ich do jednej rodziny neijia. Trzeba zwrócić uwagę, że podziału na systemy zewnętrzne (waijia) i wewnętrzne (neijia) nie należy mylić z podziałem na metody treningowe zewnętrzne (waigong) i wewnętrzne (neigong). W niemal wszystkich bowiem systemach klasyfikowanych jako zewnętrzne, wykorzystuje się w mniejszym lub większym stopniu trening neigong.

Określony styl kung-fu to nie tylko zestaw technik, czy form. To zawsze pewien system wzajemnie z sobą związanych metod treningowych (gongfa) i koncepcji (quanli). Wszystkie metody treningowe, łącznie z wykorzystywanymi w wielu stylach formami, stanowią ilustrację teorii danej szkoły służąc poznaniu i praktycznemu opanowaniu jego koncepcji i rozwinięciu charakterystycznych dla danego stylu umiejętności. To jest pewien wyróżnik szkół tradycyjnego kung-fu (chuantong wushu).

Idea

Organizowane są zawody sportowe w których startują przedstawiciele tradycyjnego kung-fu/wushu. Różnica w stosunku do jingsai wushu polega jednak na tym, że w chuantong wushu rywalizacja sportowa nie jest głównym celem, któremu całkowicie podporządkowany jest proces treningowy, a stanowi tylko pewien element znacznie szerszej całości. Kung-fu (chuantong wushu) nie jest zatem tylko dyscypliną sportową, w której liczą się wyniki na zawodach i odbywa się proces selekcji tych, którzy rokują w tym kierunku największe nadzieje. Kung-fu jest dla każdego i może być uprawiane przez całe życie. Odpowiedni system można dobrać w zależności od indywidualnych upodobań, predyspozycji i warunków fizycznych.

W kung-fu przywiązuje się wagę nie tylko do rozwinięcia umiejętności walki wręcz, czy z bronią, ale także do wszechstronnego rozwoju adepta. Wzorcem wojownika kung-fu jest ktoś, kto nie tylko potrafi walczyć, ale posiada szeroką wiedzę. Dla adeptów spoza Chin nauka kung-fu to często także poznawanie bogatej kultury Kraju Środka. W wielu szkołach naucza się, nie tylko sztuki walki, ale także tradycyjnych metod leczenia (akupresura, akupunktura, ziołolecznictwo) bądź ćwiczeń służących kultywowaniu zdrowia (neigong, qigong). Niektóre systemy kung-fu słyną z walorów zdrowotnych, np. taijiquan i yiquan, w których te same metody treningowe służą zarówno rozwojowi umiejętności walki jak i zdrowiu ćwiczącego. Wielki nacisk kładzie się także na postawę etyczną adepta – wude (dosłownie: cnoty wojownika). Mówi się: "Ucząc się sztuki walki, przede wszystkim uczysz się być dobrym człowiekiem".

Style wushu

Głównych odmian chińskich sztuk walki można wyróżnić kilkadziesiąt, a ze stylami mniej znanymi i podstylami, co najmniej kilkaset. Poniżej jest tylko niewielka część (nazwy podane zostały w transkrypcji pinyin w wymowie języka ogólnochińskiego; w nawiasach podano nazwy w innych transkrypcjach lub pochodzące z lokalnych dialektów):

-Baguazhang (Pakua Chang)
-Baihequan (Pak Hok Kuen)
-Baimeiquan (Pak Mei Kuen)
-Bajiquan (Pa Chi)
-Cailifoquan (Choy Lee Fut Kuen)
-Chuojiao
-Ditangquan
-Fanziquan
-Hongjiaquan (Hung gar Kuen)
-Houquan
-Jingangziranchui
-Liuhebafaquan (Liu ho pa fa ch'uan)
-Meihuazhuangquan
-Mizongquan
-Piguaquan
-Sanhuang Paochui
-Taijiquan (T'ai Chi Ch'uan, Tai Chi)
-Tanglangquan (styl modliszki)
-Tang long hu shi (styl modliszki i tygrysa )
-Tantui
-Tongbiquan
-Xiajiaquan (Hop-gar Kuen)
-Xingyiquan (Hsing-i ch'uan)
-Yanqingquan
-Yiquan (I-ch'uan), znany również jako Dachengquan (Ta Ch'eng Ch'uan)
-Yongchunquan (Wing Chun Kuen, Wing Tsun Kuen, Ving Tsun Kuen)
-Zhoujiaquan (Chow-gar Kuen)
-Ziranmen (Tzu jan men)

zródlo:wikipedia

Tags:Wushu

Capoeira

2007-07-20T05:10:00.000-07:00

Capoeira - brazylijska sztuka walki.

Została tworzona w XVIII i XIX wieku przez brazylijskich niewolników w Salwadorze, stała się dla nich sposobem na manifestowanie odrębności kulturowej. Wywodzi się z rytualnych tańców plemion afrykańskich; zawiera też wiele cech kulturowych charakterystycznych dla Indian południowoamerykańskich.

Capoeira spośród innych sztuk walki wyróżnia się dynamizmem i taneczną płynnością. Niewiele jest statycznych pozycji, dużo natomiast zamaszystych kopnięć i podcięć. Ciosy przeciwnika blokuje się bardzo rzadko, zamiast tego capoeira oferuje wiele uników i przejść.

Z capoeirą nieodłącznie wiąże się rytuał roda (wym. hoda, z port. krąg, koło). Capoeiristas tworzą zamknięty krąg, którego głównym elementem jest orkiestra - bateria. Gracze parami wchodzą do kręgu, by tam prowadzić symulowaną walkę - jogo. Pozostali w tym czasie muzyką i śpiewem nadają całości energię - axé.

Podstawowym instrumentem używanym w rodzie jest berimbau. Pozostałe intrumenty wchodzace w skład baterii to: atabaque, pandeiro, agogo, reco-reco, Pau de Chuva (Deszczowy Kij).

Capoeira jest dla mężczyzn, kobiet i dzieci; jedynymi, którzy nie powinni się jej uczyć są ci, którzy nie chcą. (Mestre Pastinha)

Style

Najpopularniejszymi stylami capoeiry są:

-capoeira regional - stworzona przez Mestre Bimba (1900-1974). Szybka i dynamiczna, bardziej praktyczna w zastosowaniu do walki. Ze względu na widowiskowość, jest dzisiaj popularniejsza od angoli.

-capoeira Angola - zawiera mniej elementów charakterystycznych dla sztuk walki, jest bardziej nastawiona na grę, współpracę, taniec. Wykreowana została w XX wieku przez Mestre Pastinha (1889-1981) w celu zachowania, przywrócenia tradycyjnych elementów capoeiry i była swego rodzaju odpowiedzią na stworzenie capoeira regional przez Mestre Bimba.

-capoeira contemporanea - współczesna capoeira, która czerpie z obydwu tradycji - regional oraz Angola, wykorzystując różnorodne techniki i sposoby trenowania, nazywana również capoeira atual

Capoeira w Polsce

Do Polski capoeira została sprowadzona w 1995 przez Adama Fabę, obecnie profesora Sem Memoria, jednego z założycieli grupo UNICAR.[potrzebne źródło] Szacuje się, że w Polsce capoeirę ćwiczy już kilka tysięcy osób (ponad 1200 w samej grupie UNICAR Polonia).

W Polsce jest już wiele grup capoeiry - między innymi ABADÁ, FICAG, Escola de Aprendizagem Capoeira Artes das Gerais, Mundo Capoeira, Oficina da Capoeira, Axé Capoeira, Beribazu, Capitaes de Areia, Compania Pernas Pro Ar, IUNA, UNICAR, Capoeira Esporão, Capoeira Liberdade, Cordao de Ouro, Grupo Capoeira Brasil, Porto Do Minas, Lagoa da Saudade, Raizes de Rua, Capoeira na Praia, Inernacional Associao de capoeira paralitao (mestre leopardo), Capoeira Ginga Alegria.

zródlo:wikipedia

Tags:capoeira

Aikido

2007-07-17T10:47:00.000-07:00

Aikido - jest sztuką walki skodyfikowaną przez senseia Morihei Ueshibę pod koniec dziewiętnastego i na początku dwudziestego wieku. Twórca aikido oparł rzuty i dźwignie na starodawnym i na wpół mitycznym nurcie aikijutsu, a pracę nóg i sztukę posługiwania się bokkenem na tradycyjnej szermierce kenjutsu. Sztukę posługiwania się jo i koordynację ruchów na podstawie jodo ze słynnej szkoły Yagu ryu. Jak żadna inna sztuka walki, aikido kładzie nacisk na moralny i psychologiczny wymiar działań, oraz na odpowiedzialność za zdrowie i życie drugiego człowieka w całym procesie treningu i walki.

Techniki aikido składają się głównie z rzutów, dźwigni, szczególnie z dźwigni na małe stawy: nadgarstki i łokcie, oraz uników. Według Jerzego Miłkowskiego, autora książek o sztukach walki, w najbardziej rozbudowanych systemach aikido wyróżnia się ponad dwa tysiące technik lub kombinacji technicznych.

Oprócz walki wręcz aikido zawiera elementy walki bronią, w celach ćwiczebnych używane są jo, bokken, tanto.

Aikido współczesne składa się z kilkunastu szkół i nurtów, o mniej lub bardziej praktycznym nastawieniu. Sztuka walki przerodziła się współcześnie w szeroko rozumianą działalność rekreacyjno-zdrowotną, o jednej z najbardziej spośród wszystkich sztuk walki kwestionowanych przydatności do samoobrony. Na wielu internetowych forach dyskusyjnych trwają zażarte dyskusje co do skuteczności technik Aikido w przypadku walki ulicznej, co jest przyczyną wielu kłótni. Zarzuty są wysuwane zwykle przez dyskutantów spostrzegających sztuki walki poprzez pryzmat rywalizacji sportowej, zwłaszcza w MMA. Koreańską sztuką walki, wykazującą podobieństwo do aikido w technikach dźwigni i rzutów, jest hapkido.

Historia

Morihei Ueshiba (noszący tytuł O'Sensei czyli "Wielki Nauczyciel") opracował aikido opierając się na swoich doświadczeniach z Daito-ryu aikijutsu oraz walki za pomocą włóczni yari i krótkiego kija jo. Jednak prawdopodobnie największy wpływ na formy aikido miała sztuka walki japońskim mieczem katana. W wielu przypadkach ruchy osoby ćwiczącej aikido przypominają ruchy szermierza bez miecza. Występujące w aikido uderzenia shomenuchi i yokomenuchi wywodzą się z ataku z bronią, a odpowiadające im techniki – z form odbierania broni. Część szkół aikido nie uwzględnia ćwiczeń z bronią. Inne, jak Iwama Ryu, dużą część czasu poświęcają na trening z drewnianym mieczem bokken, kijem jo i nożem tanto.

Morihei Ueshiba rozwijał swoją sztukę walki przez większą część życia. W latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku nauczał jej pod nazwą Aiki-Bujutsu („sztuka walki aiki”), a następnie Aiki-Budo („droga walki aiki”). W 1944 po raz pierwszy użył na jej określenie nazwy aikido („droga aiy ki”).

W 1940 została zawiązana Fundacja Aikikai, której pierwszym przewodniczącym został syn Morihei Ueshiby, Kisshomaru Ueshiba. Fundacja ta do dziś jest najważniejszą organizacją w świecie aikido. Jednym z jej podstawowych zadań jest propagowanie aikido na świecie.

Aikido trafiło na Zachód w 1951, gdy Minoru Mochizuki odwiedził Francję. W Stanach Zjednoczonych zostało wprowadzone w 1953 przez Kenji Tomiki i następnie przez Koichi Tohei. W Wielkiej Brytanii pojawiło się w 1955, a w Niemczech i Australii w 1965. W Polsce pierwsza sekcja aikido powstała w 1976. Obecnie dojo aikido znajdują się prawie na całym świecie.

W 1975 powstała Międzynarodowa Federacja Aikido (IAF – International Aikido Federation), powołana przez Fundację Aikikai i narodowe organizacje aikido na świecie. IAF jest członkiem GAISF (The General Association of International Sports Federations). Jednym z zadań IAF jest prezentacja aikido jako dyscypliny pokazowej podczas World Games (Igrzysk Sportów Nieolimpijskich, organizowanych pod patronatem MKOL). W skład IAF wchodzi 43 organizacji narodowych aikido. Polska jest reprezentowana przez Polską Federację Aikido.

Praktyka aikido

Aikido składa się z szerokiego zakresu technik, opierających się na zasadzie ruchu i energii, by zmienić kierunek lub zneutralizować atak oraz kontrolować atakującego. Wiele technik opiera się na ruchu kołowym lub po łuku. Istnieje opinia, że aikido jest szczególnie dobrze dostosowane do sytuacji z wieloma atakującymi. Na najwyższym poziomie aikido może być zastosowane do obrony bez powodowania poważnych obrażeń u atakującego lub broniącego się. Jeżeli techniki są wykonywane poprawnie, wzrost ani siła nie mają wpływu na ich efektywność.

Trening

Metody treningu różnią się w zależności od organizacji i nauczyciela, ale typowy trening sprowadza się do tego, że nauczyciel pokazuje technikę, a ćwiczący starają się ją powtórzyć. Ćwiczenie polega na obustronnym wykonywaniu techniki, gdzie nacisk spoczywa na wejściu i przyjęciu ataku, nie na współzawodnictwie i przeciwstawianiu się sile atakującego. Podczas ćwiczeń występuje podział ról na uke – osobę, na której jest wykonywana technika, oraz tori (lub nage) – osobę, która wykonuje technikę. Uke zwykle wyprowadza atak przeciwko tori, który neutralizuje go techniką aikido. Role uke i tori są równie ważne. Zadaniem uke jest przeprowadzenie uczciwego i zdecydowanego ataku, ochrona siebie przez odpowiednie ułożenie ciała oraz nauka techniki poprzez sposób, w jaki tori wytrąca go z równowagi. Rolą tori jest przyjęcie i zneutralizowanie ataku uke bez pozostawiania możliwości ponownego ataku. Jednocześnie tori uczy się, jak stworzyć wrażenie “centrum” (równowagi) i kontroli w trakcie wykonywania techniki. Wszyscy uczniowie Ueshiby byli uke do chwili, aż uznał on, że wiedzą o technice dostatecznie dużo, by być tori. Ruch, spostrzegawczość, precyzja, dystans i zgranie w czasie są równie ważne w wykonywaniu technik. Uczniowie przechodzą od sztywno ustalonych ćwiczeń do bardziej płynnych i elastycznych zastosowań. Na wyższym stopniu zaawansowania trening obejmuje jiyo-waza (ustalony atak, dowolna technika) i randori (wielu atakujących, dowolny atak), w którym atak jest mniej przewidywalny, a decyzja o rodzaju wykonywanej techniki zależy od konkretnej sytuacji. Większość szkół wykorzystuje też metody, w których uke stara się wykonać kontrtechnikę, czyli kaeshi-waza.

Morihei Ueshiba nie zezwalał na współzawodnictwo na treningach, ponieważ część technik jest uważana za zbyt niebezpieczne oraz ponieważ uważał, że rywalizacja nie wpłynie dobrze na charakter jego uczniów. Większość stylów aikido kontynuuje tę tradycję. Wyjątkiem są Shodokan Aikido, gdzie bardzo szybko zaczęto organizować zawody, oraz Ki Society (zawody form taigi). Ze względu na odmienność celów i strategii walki, adepci aikido nie sprawdzają swoich umiejętności w zawodach MMA.

Obrona

Techniki aikido w większości opierają się na wytrąceniu atakującego z równowagi i dźwigniach na stawy. W zależności od sytuacji, większość technik może być wykonywana jako rzuty (nage-waza) albo kończyć się trzymaniem (katame-waza lub osae-waza). Podstawowymi pojęciami są: wejście (irimi), cofnięcie się (omote), obrót (tenkan) i uderzenie (atemi). Podejście do uderzeń zależy od stylu. W niektórych szkołach uderzenia będące integralną częścią technik aikido są traktowane jedynie jako ułatwienie, odwracające uwagę przeciwnika, podczas gdy w innych atemi to realne uderzenie o potencjalnie niebezpiecznych skutkach. Sam Ueshiba napisał, odnosząc się do techniki Ikkyo, „...najpierw uderz na oczy.” (Może się to odnosić do faktu, że klasycznym otwarciem dla Ikkyo jest pchnięcie nożem w kierunku twarzy, aby zmusić uke do bloku odsłaniającego ramię, pozwalającego na kontrolę stawu – a zatem, jakby uderzając na oczy uke.) Kontrolowanie równowagi uke przez wejście jest często określane jako „zabieranie centrum uke”.

Niekiedy twierdzi się, że aikido jest sztuką walki typowo obronną i ćwiczenie ataku nie należy już do aikido. Z historycznego punktu widzenia to twierdzenie jest kontrowersyjne, ale wielu, o ile nie większość, aikidoków skupia się na technikach obronnych.

Atak

Gdy Morihei Ueshiba rozpoczął nauczanie aikido, jego uczniowie zwykle mieli już wysokie umiejętności w innych sztukach walki. Między innymi z tej przyczyny nawet dziś w czasie treningów aikido ataki nie znajdują się w centrum zainteresowania. Uczniowie poznają różne ataki, z których wykonuje się techniki aikido. Mimo iż przeważnie nie ćwiczy się ich zbyt intensywnie, dobry atak jest niezbędny do nauki poprawnego i efektywnego wykonania techniki. Ważne jest, żeby atak był zdecydowanym uderzeniem lub neutralnym chwytem: ani pchaniem, ani ciągnięciem (adepci aikido określają taki rodzaj ataku jako „uczciwy”). Szybkość ataku może się zdecydowanie różnić w zależności od zaawansowania osoby wykonującej technikę. Bez względu na szybkość ataku, zamiar uderzenia lub kontroli (przez uchwyt) powinien być taki sam.

Podczas treningu aikido korzysta się z różnych stylizowanych uderzeń i chwytów. Najbardziej znane to:

-shomenuchi – pionowe cięcie w głowę,
-yokomenuchi – ukośne cięcie w bok głowy lub szyję,
-chudantsuki – cios prosty w brzuch,
-ryotedori – uchwyt dwiema rękami,
-katadori (uchwyt za ramię).
Wiele uderzeń -uchi przypomina ciosy mieczem. Niekiedy wykorzystuje się kopnięcia, ale nie wchodzą one w podstawowy zakres treningów.

Większość technik aikido może być zastosowana także w przypadku odpowiedzi na atak, np. bloku. Niektóre szkoły określają to jako „bazową” formę danej grupy technik. Początkujący zwykle ćwiczą techniki będące odpowiedzią na uchwyt. Są one uważane za dobre ćwiczenie podstawowe, ponieważ połączenie z uke jest jasne i silne i łatwiej „wyczuć” mechanikę ciała i przepływ siły.

Poza atakami stanowiącymi “pretekst” do wykonania techniki, występują także atemi, uderzenia wykonywane jako część techniki. Poglądy na rolę atemi są zróżnicowane. Dla niektórych atemi to uderzenia w ważne części ciała, mające podnieść efektywność techniki, tymczasem dla innych jest to metoda odwrócenia uwagi, szczególnie gdy są wymierzone w twarz. Przykładowo, jeśli ruch odsłoniłby aikidokę na atak, może on wyprowadzić szybkie uderzenie, żeby odwrócić uwagę przeciwnika lub zająć zagrażającą mu kończynę. Atemi to nie tylko kopnięcia i ciosy pięścią, ale także uderzenia innymi częściami ciała, jak ramię lub bark. Niektóre rzuty mogą być wykonane dzięki wybiciu uke z równowagi lub nagłemu użyciu atemi. Niektórzy mistrzowie, jak Morihiro Saito, zalecają trening atemi poprzez uderzanie w drzewo lub oponę.

Broń

Trening z bronią w ramach aikido obejmuje najczęściej ćwiczenia z krótkim kijem jo, drewnianym mieczem Bokken i nożem tanto (najczęściej drewniana imitacja). Nauka obejmuje kata z bronią oraz techniki polegające na odebraniu broni lub powstrzymaniu ataku uzbrojonego przeciwnika, co spaja w całość treningi z bronią i bez niej. Celem ćwiczeń z bronią jest lepsza koordynacja ciała, właściwe wyczucie dystansu oraz zrozumienie logiki technik. Część technik (np. z prostym uderzeniem na korpus) wykonuje się zarówno bez broni, jak i z tanto. Wielu nauczycieli ilustruje wyjaśnienia technik aikido za pomocą kata z bokkenem lub jo.

Wiele szkół używa systemu stworzonego przez Morihiro Saito: aiki-jo i aiki-ken. Zawiera on kata z jo dla jednej osoby oraz ćwiczenia z jo i bokkenem dla dwóch osób. W niektórych stylach wykorzystuje się kata z bokkenem wywodzące się ze starych szkół władania mieczem. Kilku nauczycieli, na przykład Mitsugi Saotome i Kazuo Chiba, rozwinęło własne systemy ćwiczeń z bronią.

Wykorzystanie aikido w różnych sytuacjach walki

Aikido nadaje się do obrony przed uchwyceniem dłonią kończyny, ramienia lub ubrania. Posiada również techniki obrony przed duszeniem dłońmi. Gorzej natomiast sprawdza się w przypadku technik zapaśniczych: chwytów opasujących i duszeń przedramieniem. Według strategii aikido, zaleca się niedopuszczenie do tego rodzaju chwytów lub wyślizgnięcie się, zwłaszcza gdy są niedomknięte. Aikido zawiera też techniki obrony w siadzie klęcznym. Słabością aikido jest natomiast brak treningu walki w parterze oraz brak obrony przed chwytami, gdy broniący się traci kontakt z podłożem.

Aikido obejmuje obronę przed uderzeniami z dużego dystansu, pojedynczymi i sygnalizowanymi. Strategia aikido pozwala również na obronę przed kopnięciami, choć rzadko ćwiczy się tego rodzaju techniki. Mniej sprawdza się natomiast w przypadku uderzeń seriami. To opinia teoretyka lub słabego praktyka.

Aikido jest definicja "budo". Niema tu rzeczy zabronionych , reguł które trzeba przestrzegać . Jedyną regułą jest chęć zachowania czyjegoś zdrowia i życia w stanie możliwie nienaruszonym. Nie ma współzawodnictwa, pychy zwycięstwa; jest za to studium ruchu, przestrzeni.

Ataki najróżniejsze. Na początek uchwyty, potem ataki proste (np: men uchi) potem łączone (np: kata dori men uchi). Potem jeszcze serie dynamicznych i zmienianych uderzeń lub kopnięć. Oczywiście zależy to od prowadzącego zajęcia, od jego maestrii ruchu i znajomości budo. Ilu ćwiczących tyle opinii o aikido i jego skuteczności.

Ubiór

W treningu aikido wykorzystuje się keikogi podobne do stosowanych w innych sztukach walki, najczęściej w kolorze białym. Krojem jest zbliżona do keikogi stosowanej w treningu judo, rzadziej karate. W części dojo skraca się lub zawija rękawy, żeby uniknąć kontuzji palców przy technikach z chwytem za nadgarstek.

Częścią stroju w aikido jest hakama, szerokie plisowane spodnie, najczęściej czarne lub granatowe. Wywodzą się one bezpośrednio z tradycji samurajów, z których wyżej postawieni wojownicy nosili takie spodnie jako element ubioru wojskowego, który był dla nich często też codziennym strojem. Dla sztuki walki ma to znaczenie, gdyż kryją ruchy nóg, co utrudnia rozpoznanie zamiarów przeciwnika. Tradycyjnie do jej noszenia są uprawnieni posiadacze stopni mistrzowskich (dan), ale reguły znacznie różnią się między poszczególnymi dojo, nawet w ramach jednej organizacji. W Polskiej Federacji Aikido do noszenia hakamy są uprawnieni adepci od stopnia 2 kyu. W Polskiej Unii Aikido do noszenia hakam są uprawnieni wszyscy mistrzowie, oraz uczniowie posiadający 1 kyu, z uprawnieniami instruktorskimi.

Pas (obi) owija się dwukrotnie wokół ciała. Tradycyjną praktyką jest noszenie czarnego pasa w przypadku stopni dan i białego dla stopni kyu. Część dojo używa kolorowych pasów dla rozróżnienia stopni uczniowskich (kopiując pomysł Amerykanów), w celu łatwiejszego dostosowania poziomu ćwiczących i ułatwienia prowadzenia treningu. Kolory pasów są wówczas identyczne jak w judo: 6 kyu – biały pas, 5 kyu – żółty pas, 4 kyu – pomarańczowy pas, 3 kyu – zielony pas, 2 kyu – niebieski pas, 1 kyu – brązowy pas.

Mistrzowie ze starszymi stopniami dan zamiast pasa często noszą pod hakamą szarfę zwaną oiguri.

System stopni

W aikido stosuje się system stopni uczniowskich kyu i mistrzowskich dan, typowy dla sztuk walki wywodzących się z Japonii. Osoba początkująca nie posiada żadnego stopnia (mo kyu). Przeciętnie po 6 miesiącach może uzyskać najniższy stopień 6 kyu. Najniższym stopniem mistrzowskim jest 1 dan. W niektórych dojo wprowadzono stopnie 12-7 kyu, przyznawane dzieciom.

W większości przypadków otrzymanie wyższego stopnia wiąże się z egzaminem praktycznym, czasem rozszerzonym o część teoretyczną. Egzamin obejmuje zakres technik wymaganych na danym poziomie zaawansowania, na wyższych stopniach również znajomość technik z bronią, a w niektórych dojo także elementy iaido lub kenjutsu. Egzaminujący bierze pod uwagę również postawę ćwiczącego, jego stosunek do treningów oraz zaangażowanie. Częstą praktyką jest wymaganie uczestnictwa w stażach na poziomie lokalnym, krajowym i międzynarodowym.

W przypadku wyższych stopni mistrzowskich (od 3 dan) na przyznanie następnego stopnia coraz większy wpływ mają wyniki w nauczaniu i propagowaniu aikido. Od poziomu 5 dan nie przeprowadza się już egzaminów praktycznych (dotyczy stopni Hombu Dojo). Najwyższym stopniem mistrzowskim w aikido jest 10 dan, którego obecnie nie posiada żaden aikidoka (w Aikikai).

Stopnie uczniowskie przeważnie są przyznawane w ramach dojo. Stopnie mistrzowskie (często także najwyższe stopnie uczniowskie) są formalnie przyznawane przez organizację, do której należy dane dojo. Na świecie najszerzej akceptowane są stopnie Hombu Dojo (nadawane przez organizacje narodowe zrzeszone w Aikikai). Wśród pozostałych organizacji nadających własne stopnie dan znajduje się Birankai.

Fizyczny i duchowy wymiar aikido

Końcówka "do" w słowie "aikido" wskazuje na duchową ścieżkę, w przeciwieństwie do końcówki "jutsu" w słowie "aikijutsu", oznaczającej system technik. Wielu ludzi uważa to rozróżnienie za istotne także w przypadku iaijutsu i iaido, jujutsu i judo oraz kenjutsu i kendo. Istnieje także opinia, że ten rozdział jest nienaturalny i historycznie nieprawidłowy. Na potwierdzenie tego drugiego poglądu jest przytaczany argument, że aikido obejmuje zarówno drogę (do) jak i aspekt techniczny (jutsu).

Morihei Ueshiba nauczał, że pomimo znaczenia doskonałego opanowania techniki, nie jest to ostateczny cel treningu. Uczył, że wartości poznawane poprzez trening fizyczny są uniwersalne i powinny być używane we wszystkich aspektach życia. Powiedział kiedyś, że uczy swoich uczniów nie tego, jak poruszać nogami, lecz jak poruszać umysłem.

Wśród szkół aikido panuje wielkie zróżnicowanie pod względem nacisku kładzionego na technikę, wartości i elementy duchowe. W dużej mierze zależy to od okresu, w którym twórca danego nurtu ćwiczył pod kierunkiem Ueshiby. W miarę postępu lat jego styl stawał się bardziej miękki, płynny i wymagał coraz mniej siły fizycznej. Od jego śmierci powstało wiele interpretacji tego faktu. Niektórzy twierdzą, że był to wynik przesunięcia jego koncentracji na duchowe aspekty sztuki, podczas gdy inni uważają, że był to po prostu naturalny efekt coraz większej biegłości Ueshiby w wykonywaniu technik. Wynikiem tych zmian jest to, że wcześni uczniowie Ueshiby przeważnie koncentrują się na fizycznym wymiarze technik, podczas gdy uczniowie z ostatniego okresu jego życia w większym stopniu zwracają uwagę na wymiar duchowy. Nie jest to jednak ogólnie obowiązująca reguła, szczególnie, że konkretne podejście zależy od każdego nauczyciela. Część aikidoków uważa „fizyczne – duchowe” za sztuczny rozdział lub nieudaną próbę kategoryzacji stylów aikido.

Przykładem stylu skoncentrowanego bardziej na duchowych ideach aikido niż jego aspekcie fizycznym jest Ki Society.

Pojęcie Ki

Umiejętność wykorzystania swojego ki jest kluczową kwestią do opanowania technik aikido. Ki jest często tłumaczone jako "siła oddechu", "moc", "energia", a czasem nawet "dusza". To pojęcie ki jest tożsame z qi w qigong, ale różni się od chi w tai chi. Kiedy aikidoka mówi, że ktoś (zwykle nauczyciel wysokiego stopnia) ćwiczy z dużym ki, najczęściej chce wyrazić, że ta osoba rozwinęła wysoki stopień harmonii w swoich technikach. Wyczucie czasu, poczucie odpowiedniego dystansu oraz koncentracja (spokój) umysłu i ciała są tu szczególnie istotne. Większość nauczycieli umiejscawia ki w hara, które może być w przybliżony sposób zdefiniowane jako środek ciężkości ciała, znajdujący się w niższej części tułowia, około pięć centymetrów poniżej i w głąb w stosunku do pępka. W czasie treningu nieustannie przypomina się o utrzymywaniu hara (utrzymywaniu centrum), aby nie stracić ki. Nauczyciele na najwyższym stopniu zaawansowania osiągają czasem stopień koordynacji pozwalający im wykonywać techniki przy pomocy nieznacznych tylko ruchów ciała, czasem pozornie bez dotykania ciała partnera.

W swoim podstawowym znaczeniu, ki odnosi się do pojęcia punktu ciężkości, centrum ruchu i centrum siły. Jednakże te centralne punkty nie muszą sprowadzać się do jednego, więc ki ukierunkowuje też biologiczne i umysłowe aspekty treningu w celu uzyskania całkowitej kontroli nad ruchem. Jest to też duchowy wymiar tego, jak osiągnąć harmonię tych centralnych punktów.

Oczywiście duchowa interpretacja ki zależy w dużej mierze od szkoły. W dojo zrzeszonych w Aikikai zwykle spędza się dużo więcej czasu na treningu związanym z ki niż w dojo związanych z Yoshinkan. Znaczenie ki w aikido jest bezsprzeczne, co wyraża już sama nazwa tej sztuki walki, która w luźnym tłumaczeniu oznacza "Droga do harmonii z ki" lub "Droga do zjednoczenia się z ki". Jednakże dokładna natura ki jest dyskusyjna. Sam Morihei Ueshiba prawdopodobnie zmieniał swoje poglądy w tej kwestii w miarę upływu czasu. Yoshinkan Aikido, w dużej mierze bazujące na naukach udzielanych przez Morihei Ueshibę przed drugą wojną światową, zawiera w sobie zdecydowanie więcej elementów walki, odbijając obraz młodszego, gwałtowniejszego i mniej uduchowionego twórcy aikido. W szkołach tego nurtu ki powinno być raczej postrzegane poprzez pierwotne chińskie znaczenie tego słowa („oddech”), a samo aikido jako koordynacja ruchu z oddechem w celu zmaksymalizowania siły. W miarę, jak ewoluowały poglądy Morihei Ueshiby, jego nauczanie stało się bardziej uduchowione i wielu z jego późniejszych uczniów (prawie wszyscy znajdują się obecnie wysoko w hierarchii Aikikai) uczy o ki z bardziej duchowej perspektywy.

Bez względu na interpretację, jaką uznaje dana osoba, dla każdego aikidoki jest wyraźnie widoczne, że sztuki walki w rozległym zakresie korzystają z ki. Ze względu na to oraz na częste odnoszenie ki do sfery duchowej, aikido jest często uważane za najbardziej "uduchowioną" sztukę walki i niekiedy określane mianem "zen ruchu".

Niektórzy wierzą, że ki jako fizyczne zjawisko nie istnieje i jest jedynie ideą wykorzystywaną do nauki ducha, intencji oraz koordynacji fizycznej i psychologicznej poprzez odprężenie i kontrolę. Te osoby zwykle unikają podkreślania filozoficznych i duchowych aspektów ki. Na drugim krańcu skali znajdują się aikidocy skoncentrowani na duchowości, wierzący w fizyczne istnienie ki i możliwość przesyłania go w przestrzeni. Ci często używają pojęć takich jak "ki wszechświata" lub "rozszerzanie ki". Choć dla osób o najbardziej skrajnych poglądach ta dychotomia jest frustrująca, większość aikidoków o umiarkowanych poglądach uważa tą dyskusję za korzystną dla ogólnej społeczności. Każdy jest w stanie znaleźć dla siebie miejsce, wybierając nauczyciela w zależności od swoich preferencji.

Bez wątpienia jednak aikidocy kontynuują swoje poszukiwanie ki. Słynne powiedzenie Morihei Ueshiby mówi, że był on taki sam jak jego uczniowie i że dopiero rozpoczynał swoją naukę.

Ciało

Trening aikido służy ogólnej sprawności fizycznej, giętkości i odprężeniu. Ludzkie ciało może wykorzystywać siłę na dwa sposoby. Pierwszy z nich, częsty w wielu sportach (np. podnoszenie ciężarów), angażuje tylko niektóre grupy mięśni. Niekorzystnym aspektem tego ruchu jest to, że rzadko występuje tu ruch całego ciała i ćwiczenie jego koordynacji. Więc mimo rosnącej wydolności i rozmiaru mięśni, nie ma nacisku na poprawę efektywności ich wspólnej pracy. Dodatkowo, ten typ treningu zwiększa napięcia, zmniejsza elastyczność i obciąża stawy.

Drugi sposób wykorzystania energii można obserwować przy tańcu lub gimnastyce. Przy tych czynnościach ciało musi nauczyć się poruszać w sposób skoordynowany i rozluźniony. Właśnie ten typ treningu najczęściej występuje w aikido. Mimo tego, że siła fizyczna jest ważna, osoba, która opanowała drugi z omawianych typów ruchu może często pokonać dużo większego lub silniejszego przeciwnika. Różnica wynika z tego, że skuteczność pierwszego typu ruchu jest ograniczona masą i siłą konkretnych mięśni. W drugim przypadku, z którego korzysta aikido, siła jest związana z ruchem całego ciała. Zamiast napinać tylko kilka mięśni, aikidoka uczy się rozluźniać i poruszać centrum swojego ciała, które jest najsilniejszym punktem. Siła jest przekazywana w naturalny sposób przez rozluźnione kończyny, które przez to wydają się dysponować dużo większą siłą, niż w rzeczywistości.

Z tego powodu aikido rozwija ciało na wiele sposobów. Sprawność ogólna jest uzyskiwana poprzez różnorodne ćwiczenia, często włączane do treningu w formie rozgrzewki. Elastyczność stawów i ścięgien jest rozwijana przez ćwiczenia rozciągające i same techniki. Rozluźnienie przychodzi w sposób naturalny, ponieważ bez tego nie jest możliwe skuteczne wykonanie technik. Wszystko to prowadzi do uzyskania umiejętności zrównoważonego korzystania z różnych aspektów swojej sprawności, pozwalającej nawet niewielkiej osobie na użycie energii całego ciała przeciwko napastnikowi.

Umysł

Trening aikido nie rozdziela ciała i umysłu. Stan jednego wpływa na drugie. Z tej przyczyny, rozluźnienie ciała wynikające z nauki aikido w naturalny sposób przekłada się na psychiczne rozluźnienie. Podobnie, uzyskana pewność siebie i zdecydowanie przekładają się na silną postawę ciała i zdecydowane ruchy. Prawdziwe zrozumienie (w aspekcie psychologicznym lub duchowym) musi mieć swoje odbicie w ciele. W przeciwnym wypadku jest to tylko racjonalizacja, która zniknie w stresującej sytuacji, a dana osoba powróci do wcześniej nabytych zwyczajów i wzorców.

Trening aikido wymaga od uczniów stawiania czoła konfliktom, nie uciekania od nich. Poprzez to realne, fizyczne doświadczenie adept aikido uczy się reagować na życiowe sytuacje w proaktywny i konstruktywny sposób, przełamując wzorce unikania konfliktu i strachu. Aikidoka uczy się rozpoznawać i niwelować pełne napięcia obronne reakcje, które często prowadzą do eskalacji konfliktu. Dzięki treningowi aikido dana osoba może wykształcić sobie cechy stawiane za wzór: prostolinijność, odwagę idącą w parze z skromnością, siłę i umiejętność wykorzystywania jej tylko w takim stopniu, w jakim wymagają tego okoliczności.

Aikido w Polsce

Od momentu pojawienia się aikido na kontynencie europejskim podjęto kilka prób wprowadzenia tej sztuki walki w Polsce. W 1952 przyjechał do Polski instruktor z Francji w celu rozpowszechnienia tej sztuki walki, jednakże po jego wyjeździe działalność z tym kierunku nie była kontynuowana. Druga próba, z podobnym skutkiem, miała miejsce 10 lat później w Warszawie. Rokiem przełomowym okazał się 1976. 3 stycznia 1976 roku Marian Osiński, zawodnik judo, założył sekcję aikido w Szczecinie przy Ognisku TKKF "ORKAN". Działalność tej sekcji rozpoczęło stały rozwój aikido w naszym kraju.

Ze względu na słaby dostęp do materiałów instruktażowych oraz wykwalifikowanych instruktorów, przez długi czas jedynym źródłem wiedzy o aikido dla polskich ćwiczących były książki. Pierwszą okazją do bezpośredniego zapoznania się z aikido na wysokim, profesjonalnym poziomie była wizyta instruktora z Danii Nielsa Bodkera, która miała miejsce w 1978. W tym samym roku powstała Rada Instruktorów Aikido, której zadaniem było ujednolicenie metod szkolenia w kilku klubach działających w Polsce.

Następnym przełomem w historii aikido w Polsce był przyjazd w 1979 mistrza Toshikazu Ichimury (6 dan), który był na stałe oddelegowany z Hombu Dojo do Szwecji. Po raz drugi sensei Ichimura przyjechał do Polski w marcu 1980 roku, a wraz z nim przybyło 9 asystentów ze Szwedzkiej Federacji Aikido. Wśród nich znalazła się Cecylia Stellander, która w późniejszych latach przez długi czas patronowała rozwojowi aikido w Polsce. Na przełomie 1982 i 1983 Polskę odwiedził po raz pierwszy przedstawiciel Europejskiej Federacji Aikido, jej ówczesny prezydent, Giorgio Veneri.

Wprowadzenie w 1981 stanu wojennego spowodowało wstrzymanie dynamicznie rozwijającego się ruchu aikido. Kontakty z instruktorami z zagranicy stały się niemożliwe, również wymiana doświadczeń pomiędzy poszczególnymi klubami w Polsce była bardzo utrudniona. Próba zalegalizowania i rejestracji Polskiego Stowarzyszenia Aikido – AIKIKAI w 1983 roku zakończyła się odmową Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. W połowie lat 80. udało się sformalizować istnienie klubów aikido poprzez połączenie wszystkich sztuk walk pod wspólną nazwą Piątej Komisji Stylowej Polskiego Związku Karate, który obok Polskiego Związku Judo był jedyną oficjalnie zarejestrowaną organizacją w zakresie wschodnich sztuk i sportów walki.

W 1983 w szczecińskim dojo prowadzonym przez Jacka Wysockiego odbył się staż z senseiem Giampietro Savegnago, który okazał się być początkiem rozwoju w Polsce aikido związanego z linią przekazu mistrza Hirokazu Kobayashiego. Owocem współpracy z senseiem Savenago było utworzenie Polskiej Unii Aikido oraz wizyty wybitnych nauczycieli, między innymi Andre Cognarda.

Pierwsze egzaminy na stopnie mistrzowskie dan odbyły się w Polsce w 1986, podczas czwartej wizyty senseia Ichimury. Egzamin zdało wówczas osiem osób: Marian Osiński, Roman Hoffmann, Marek Woźniak, Piotr Borowski, Jerzy Sapiela, Urszula Kokowska, Czesław Poczykowski i Witold Kirmiel.

W drugiej połowie lat 80. rozwój aikido nasilił się. Powstało wiele nowych klubów, coraz częściej też polscy instruktorzy mieli możliwość wyjazdu za granicę, gdzie pogłębiali swą wiedzę. W tym okresie nawiązano bardzo dobre stosunki z senseiem Christianem Tissier. Polscy aikidocy mogli nieodpłatnie ćwiczyć w jego dojo w Paryżu.

W 1989 Polskę odwiedził sekretarz generalny Światowego Centrum Aikido (Fundacja Aikikai) w Tokio shihan Masatake Fujita (8 dan). Przeprowadził on po raz drugi egzaminy na stopnie mistrzowskie (1 i 2 dan).

Po zmianie systemu w 1989 pojawiła się możliwość utworzenia jednej organizacji zrzeszającej wszystkie kluby, która koordynowałaby ich działania oraz była przedstawicielem w kontaktach z zagranicą. W 1990 powstała Polska Federacja Aikido. W 1991 Światowe Centrum Aikido przesłało certyfikat przyznający PFA wyłączność organizacyjną w upowszechnianiu aikido na obszarze Polski. Wiąże się to z prawem do przyznawania stopni w imieniu Hombu Dojo, organizowania wizyt międzynarodowych, jak również do reprezentowania polskiego ruchu aikido na świecie w Międzynarodowej Federacji Aikido.

Obecnie w Polsce działają kluby aikido zrzeszone w siedmiu organizacjach:

-Polska Federacja Aikido
-Polska Unia Aikido
-Polska Akademia Aikido
-Autonomiczna Akademia Aikido
-Yoshinkai Aikido Polska
-Polskie Stowarzyszenie Aikido
-Aikido Association International - Polska

Style aikido

-Aikikai
-Kobayashi
-Nishio
-Yoshinkan
-Yoseikan
-Tomiki
-Shudokan

Zródlo:WIKIPEDIA

Tags:aikido,aikido video clip

Quarterstaff

2007-07-10T10:08:00.000-07:00

Quarterstaff, czyli pałka lub raczej ćwierćpałka (jak to by wynikało z tłumaczenia jej oryginalnej nazwy: ang. quarter = ćwierć; staff= drzewce, pałka, laska). Ta może dość dziwnie brzmiąca nazwa pochodzi od sposobu jej trzymania: jedną ręką pośrodku, drugą pomiędzy środkiem a jednym z końców, czyli w ćwierci długości.

Quarterstaff jest bronią drzewcową - solidnym kijem, którego średnica wynosi ok. 5 cm, a długość waha się w granicach 1,8-2,4 m. Przyjmuje się, że rzeczywista długość drzewca powinna przekraczać nieco wzrost użytkownika. Dobra pałka tego typu powinna być wykonana z pnia młodego drzewka (a nie z gałęzi), najlepiej z dąbczaka, orzecha, głogu lub jesionu. Tradycja każe, aby każdy użytkownik takiej pałki wykonał ją własnoręcznie. Końce kija bywały zaostrzone lub zakończone metalowym szpicem. Techniki walki przy pomocy quarterstaff zawierają uderzenia, pchnięcia, blokowania i podcięcia nóg (podobnie jak w wielu innych sztukach walki kijem).

Quarterstaff należy do tradycyjnych broni angielskich i była orężem znanym od niepamiętnych czasów. Ze względu na łatwość jej wyrobu, stała się bronią powszechnie używaną, szczególnie przez chłopstwo. Ogromna popularność quarterstaff w dawnej Anglii jest zaświadczona licznymi przekazami literackimi oraz świadectwami historycznymi, m.in.:

pałki takie (obok łuków) stanowiły broń leśnej drużyny Robin Hooda. Była ulubioną bronią Małego Johna
quarterstaff oraz walki staczane przy jej użyciu opisywał Walter Scott, m.in. w powieści Ivanhoe
broń ta znalazła się również na wyposażeniu tzw. yeoman, tworzących od 1520 r. wydzielony korpus British Royal Household – chłopski oddział brytyjskiej gwardii królewskiej, pełniący również funkcję straży więziennej w Tower of London.
istnieje ciekawy, autobiograficzny przekaz literacki Anglika R. Peeche, który posługując się quarterstaff pokonał w pokazowej walce trzech żołnierzy uzbrojonych w rapiery. Jak wynika z tego przekazu, działo się to w obecności Królewskiej Rady Koronnej Królestwa Hiszpanii w 1625.
Powszechna w średniowiecznej Anglii umiejętność walki przy pomocy quarterstaff poczęła zanikać począwszy od XVIII w. Przetrwała jedynie szczątkowo, w formie pokazów urządzanych podczas lokalnych świąt i festynów. Obecnie sztuka walki quarterstaff, stanowiąca cenny element angielskich tradycji bojowych, doczekała się ponownego uznania i jest stopniowo reaktywowana – jednak zgodnie z trendami panującymi obecnie w upowszechnianiu tego rodzaju sztuk walki przeradza się ona stopniowo we współczesną konkurencję sportową (dla bezpieczeństwa walczących zrezygnowano jednak z metalowych zakończeń pałki).

Krav maga

2007-07-06T09:52:00.000-07:00

Krav Maga (hebr. קרב מגע: dosłownie "walka w bliskim kontakcie") - izraelski system walki.

Izraelski system samoobrony opracowany w latach 30. XX wieku w Czechosłowacji, przez Imi Lichtenfelda (ur. 1910 w Budapeszcie). System bazuje na podstawowych odruchach obronnych człowieka. Posiada różne pchnięcia i uderzenia na okolice gardła, oczu, kopnięcia w strefę krocza oraz w nogi. System cały czas ewoluuje samoistnie, na drodze licznych badań, ale także przejmując z innych systemów obronnych bądź sztuk walki najbardziej skuteczne rozwiązania.

Historia krav magi

Twórcą systemu był Imi Lichtenfeld, znany też jako Imi Or-Sadeh (urodzony w roku 1910 w Budapeszcie). Lata młodości spędził w Bratysławie (obecnie stolica Słowacji). Jako sportowiec debiutował w klubie "Herkules", założonym przez jego ojca. Uprawiał różne dyscypliny sportu: został mistrzem Słowacji w zapasach, boksie oraz gimnastyce, znał też jiu-jitsu (i podobno był znanym tancerzem). W latach 30. XX wieku stanął w obliczu realnego zagrożenia ze strony faszystowskich bojówek. Ze względu na swoje umiejętności stał się naturalnym liderem młodych Żydów, którzy starali się przeciwstawić narastającej fali agresji. W czasach okupacji faszystowskiej zorganizował grupę samoobrony, która strzegła żydowskiej dzielnicy. Dzięki wielu walkom stoczonym z silnymi przeciwnikami, często uzbrojonymi w pałki i noże, zdobył doświadczenie umożliwiające po wielu latach na skonstruowanie własnej odmiany systemu walki wręcz. Oparł się na założeniu, że w walce z silniejszym, często lepiej wyszkolonym przeciwnikiem, głównym atutem jest skuteczność ataku.

W roku 1940, w obawie przed gestapo Imi Lichtenfeld uciekł do Palestyny.

Historia krav magi jest ściśle powiązana ze zmianami ustrojowymi Izraela i potrzebami izraelskich sił militarnych związanych z ochroną kraju w jednej z dwóch najbardziej zagrożonych stref na świecie. We wczesnych latach czterdziestych podziemne izraelskie organizacje wyzwoleńcze walczyły o niepodległość państwa Izrael. Do takich grup należała utworzona w 1919 roku organizacja Haganah (po hebrajsku "obrona").

14 maja 1941 Brytyjczycy uformowali pierwszą jednostkę Izraelskich Sił Specjalnych znaną jako Palmach (lub Pal'mach, skrót od plugot machatz="pluton uderzeniowy"). Jednostka ta ćwiczyła pod brytyjskim nadzorem i miała posiadać ok. 1000 bojowników, lecz Haganah przekroczyła to ograniczenie i wyćwiczyła ok. 3000 ludzi, aby uczynić z niej zalążek przyszłej armii Izraela. Trening komandosów z Palmach nosił nazwę kapap ("walka wręcz", skrót od krav panim l’panim="walka twarz w twarz"). Kapap nie był jednolitym systemem, lecz programem szkolenia obejmującym rygorystyczne ćwiczenia fizyczne, strzelanie, posługiwanie się materiałami wybuchowymi, radiokomunikację, umiejętność przetrwania w trudnych warunkach, pierwszą pomoc i znajomość języków wroga. Trening walki wręcz był kombinacją zachodnich systemów walki, takich jak boks, zapasy, walka nożem i pałką nauczane w brytyjskiej armii. Nie było wówczas specjalnego określenia na samą walkę wręcz.

W 1942 Imi został rekrutowany przez Isaaca Sadeha, oficera dowodzącego Haganah, gdzie doskonalił swoje umiejętności samoobrony. Dwa lata później zaczął trenować i uczyć kapap jednostki specjalne Haganah, Palmach i Palyam. Japońskie jiu-jitsu i judo były pierwszymi wschodnimi sztukami walki wprowadzonymi do IDF przez instruktorów kapap: Moni Aizika i Imi Lichtenfelda. Podczas tego okresu posiadanie broni palnej przez cywilów było nielegalne i w związku z tym ukrywano ją przed Brytyjczykami.

W 1948, gdy powstało Państwo Izrael i został utworzony IDF (Israeli Defence Forces, w języku hebrajskim Tzava Haganah Le'Yisrael), Imi został Naczelnym Instruktorem Rozwoju Fizycznego i Walki Wręcz w czymś określanym narodową szkołą walk (IDF School of Combat Fitness). Służył w IDF-ie przez około 20 lat, podczas których rozwijał i szlifował swoje wyjątkowe metody samoobronny i walki wręcz. Jego zadaniem było nadzorowanie, by oddziały wojskowe IDF-u były perfekcyjnie wyszkolone w walce wręcz.

W IDF, siły specjalne miały monopol na trening sztuk walki i w latach 70. XX wieku kapap stał się znany jako lochama zehira ("walka w małej skali"). Oprócz walki wręcz system obejmował rozmaite umiejętności bojowe. Jednakże, regularne siły Izraela, będącego w stanie wojny z sąsiedztwem arabskim lub innym z nieustępującymi atakami terrorystów, potrzebowały jakiegoś systemu walki wręcz. Dlatego też znani instruktorzy sił specjalnych: Dennis Hanover i Chaim Peer wraz z Lichtenfeldem położyli fundamenty pod to, co jest dzisiejszą krav magą.

Ze względu na swoją skuteczność system był początkowo używany na całym świecie przez służby mundurowe (wojsko, jednostki specjalne, policja). Po pewnym czasie został zaadaptowany do wersji cywilnej. W roku 1972 w Wingate Institute of Sport and Physical Education w Netanya odbył się pierwszy kurs cywilny dla instruktorów. W latach 70. i 80. XX wieku, walka wręcz została wprowadzona do cywilnego sektora przez Imiego Lichtenfelda. Powstały dwa ośrodki: w Tel Awiwie oraz w Natanja.

Przed wstąpieniem do sił specjalnych w IDF, rekruci muszą wpierw odsłużyć w jednostce macierzystej (ang. parent unit). Jedynie po starannej ocenie i przejściu rygorystycznych testów mogą wstąpić do sił specjalnych (osiągnięcie cieszące się wielkim szacunkiem w społeczeństwie izraelskim, podobnie jak pilot myśliwca). Aby przygotować żołnierzy do tej służby, IDF utworzyło w latach 70. XX wieku system walki wręcz zwany krav maga. Z drugiej strony jednak, izraelskie siły specjalne nadal nazywają swoją odmianę technik walki kapap lub lochama zehira. Krav magę traktują jako sztukę dla początkujących.

Imi wraz ze swymi uczniami pracował nad kształtowaniem się krav magi jako kompletnego systemu. Wraz z odkrywaniem nowych problemów Lichtenfield z pomocą innych instruktorów szukał ciągłych rozwiązań i ulepszeń. Kluczem miała być prostota i efektywność - spośród wielu rozległych możliwości o podobnej i bardzo dużej skuteczności wybierano jedynie najprostsze rozwiązania. Na przykład, w latach 80. XX wieku francuski imigrant wyznania mojżeszowego André Zeitun wprowadził do szkolenia wojskowego boks tajski, przez co wpłynął na kopnięcia używane dziś w systemie. Podstawowe założenia krav magi Imi Lichtenfeld i Eyal Yanilov (kontynuator pracy Lichtenfelda po jego śmierci) ujęli w książce "Jak obronić się przed uzbrojonym napastnikiem".

W późnych latach 80. XX wieku krav magi zaczęto uczyć społeczeństwo izraelskie. Ponieważ niemal każdy w tym społeczeństwie służy w wojsku, większość miała do czynienia z rozmaitymi formami krav magi. Obecnie nauka krav magi jest obowiązkowa w izraelskich szkołach publicznych. Termin "krav maga" stał się tak popularny, że używano go równie swobodnie, jak w USA "karate" w odniesieniu do różnych azjatyckich sztuk walki. Pojawiły się również odmiany i style krav magi.

Imi Lichtelfeld zmarł 8 stycznia 1998 w wieku 88 lat.

Popularność krav magi sprawiła, że tym systemem zainteresowali się również aktorzy (np. Jennifer Lopez demonstruje go w swym filmie "Enough")

Charakterystyka systemu

Krav maga nie jest sportem. Ponieważ z założenia służy samoobronie, nie ma w niej współzawodnictwa, zaś trening służy wyłącznie zastosowaniom praktycznym w walce realnej.

Głównym celem walki jest pozbawienie napastnika zdolności do dalszej walki. Krav maga jest hybrydowym systemem, który zachęca adeptów do zdecydowanej postawy podczas konfliktu. Bronić się i atakować należy najkrótszą drogą i z pozycji, gdzie się jest, podejmując jak najmniejsze ryzyko. Krav maga to tzw. system walki, więc jest niemal całkowicie pozbawiony znanej z innych sztuk walki otoczki filozoficznej - jego główna myśl brzmi jednoznacznie: "Jeżeli Twoje życie lub zdrowie jest zagrożone, masz prawo do jego obrony, bez względu na środki". Podstawowym celem szkolenia jest nauczenie przewidywania sytuacji zagrożeń, ich unikania, przytomności umysłu i działania w stresie.

Krav maga opiera się na naturalnych odruchach człowieka. Oryginalną koncepcją krav magi było przyswoić wszystko użyteczne, biorąc najbardziej skuteczne techniki, które sprawdzałyby się podczas walki realnej, a potrzebowałyby jak najkrótszego treningu. Z tej przyczyny w krav madze nie odnajdziemy kopnięć obrotowych ani innych spektakularnych elementów charakterystycznych dla niektórych wschodnich sztuk walki. Wszystkie techniki są nastawione na maksymalną skuteczność przy minimum wykonanych ruchów.

Krav magę często uważa się za system brutalny, składający się głównie z "ciosów poniżej pasa". Zawiera twarde uderzenia rękami i łokciami, uderzenia kolanami rodem z boksu tajskiego, niskie kopnięcia przechodzące przez cel, chwyty, obronę przed nożem i bronią palną. Ciosy zadaje się przy użyciu każdych dostępnych narzędzi, przez które rozumie się nie tylko części ciała, takie jak: głowa, łokcie, pięści, dłonie, palce, kolana i stopy, ale także przedmioty codziennego użytku, począwszy od damskiej torebki, poprzez komplet kluczy, a na śmietniku czy kiju bejsbolowym skończywszy. Cele ataku stanowią czułe punkty ciała ludzkiego: oczy, gardło, obojczyki, mostek, nerki, wolne żebra, splot słoneczny, krocze, kolana, staw skokowy.

Należy pamiętać, że jak każda aktywność fizyczna, nauka oraz prawidłowe wykorzystanie systemu wymaga odpowiedniego przygotowania fizycznego. Można zdementować pogłoski o niesamowitej skuteczności w walce adeptów krav magi. Nie są oni równorzędnym przeciwnikiem dla silniejszych i bardziej wysportowanych osób trenujących inne systemy lub sporty walki. Szczególnie dotyczy to wersji cywilnej, w której kładzie się mały nacisk na sprawność fizyczną. Krav maga sama w sobie nie uczy "niezwykle efektownych technik". Celem traningu jest natomiast kształtowanie pewności siebie i przytomności umysłu w stanach zagrożenia.

Odmiana militarna krav magi wykorzystuje broń jako element wyposażenia, podczas gdy cywilna zakłada wykorzystanie noża lub pałki jedynie po odebraniu ich przeciwnikowi. Odmiany militarnej naucza się wyłącznie wśród tzw. służb mundurowych (w szczególności w wojsku i policji). Przy jej opracowywaniu kierowano się spostrzeżeniem, że klasyczne sztuki walki były przeznaczone do walki przeciwko innej broni niż dzisiaj stosowana. Dlatego opracowano nowe, jedyne w swoim rodzaju techniki obrony przed taką bronią jak pistolety, karabiny czy granaty ręczne.

Krav maga stosuje gradację obrony w zależności od intensywności ataku i sytuacji broniącego się, czemu służą cztery zasady:

I zasada: Unikaj miejsc i sytuacji niebezpiecznych.
II zasada: Jeżeli znajdziesz się w niebezpiecznym miejscu lub sytuacji, to oddal się z tego miejsca jak najszybciej.
III zasada: Jeżeli znajdziesz się w niebezpiecznym miejscu lub sytuacji i nie możesz się zeń oddalić, to walcz używając wszelkich dostępnych przedmiotów, które mogą Ci pomóc.
IV zasada: Jeżeli znalazłeś się w niebezpiecznym miejscu lub sytuacji, nie możesz się oddalić i w zasięgu nie ma żadnych przedmiotów, które można by było w walce wykorzystać, to walcz w sposób maksymalny, nie stawiając sobie żadnych ograniczeń.
Odpowiednio do sytuacji, do potrzeb, do stopnia zagrożenia, zaleca też się próbować zniechęcić przeciwnika słowami.

Trening krav magi

Trening ma mieć praktyczne zastosowanie w sytuacjach codziennych. Nie ma ćwiczeń kata ani szczególnych sekwencji ruchów, które trzeba naśladować. Adepci używają podstawowych ruchów w połączeniu z jakimikolwiek innymi ruchami, aby obronić się przed atakiem. Główną ideą jest być adaptowalnym do nowych sytuacji przez improwizację. Kładzie się nacisk na szybkość, wytrzymałość, siłę, odpowiedniość obrony do ataku i koordynację ruchów. Aby techniki były skuteczne, konieczne jest odpowiednie kształtowanie sprawności fizycznej.

Treningi prowadzone są różnie, w zależności od instruktora, ale można podzielić je na główne etapy:

Rozgrzewka. Jej intensywność zależy od ogólnej sprawności grupy.
Prezentacja technik.
Utrwalanie technik poprzez ćwiczenia w parach bądź grupach.
Ćwiczenia ogólnorozwojowe.
Dodatkowo, w zależności od stopnia zaawansowania uczniów, wprowadzane są inne elementy, np. walki sparingowe.

Stopnie szkoleniowe w systemie krav maga

W początkowym okresie istnienia systemu jego twórca nie używał podczas treningu pasów, znanych ze wschodnich sztuk walki, gdyż uważał system za militarny. Jednak poszukując uznania wśród innych systemów walki, stworzył system pasów oparty na judo (biały - żółty - pomarańczowy - zielony - niebieski - brązowy - czarny). Czarny pas otrzymuje się po 8-10 latach praktyki. System był podzielony na oceny, dość ułatwiające organizację. Lichtenfeld zaczął także trenować w judodze.

W latach 90. XX wieku Imim targały obawy, czy system pasów powinien znajdować się w krav madze oraz czy ich używanie miało realistyczne i praktyczne znaczenia. W rezultacie po jego śmierci, system ocen został zachowany w każdej z federacji-córek, jakkolwiek część z nich nadal używa pasów podczas treningu, a część z nich zupełnie zrezygnowała. System pasów został w nich zastąpiony systemem poziomów: adept - absolwent - ekspert. Niekiedy kolory pasów traktuje się jedynie jako formalne oznaczenie stopnia na certyfikacie, lecz nie nosi się ich na treningu. Ubiór treningowy składa się zwykle z czarnych spodni i czarnych koszulek z krótkimi rękawkami (ang. t-shirt).

Wersje krav magi

"Krav maga" to ogólne pojęcie. W słownikach wydanych w Izraelu napisane jest, że krav maga to system walki wręcz: maga znaczy "bliski", "z bliska" lub "(na) dotyk", krav znaczy "walka". Są 2 wersje krav magi: cywilna oraz wojskowa. Różni je przede wszystkim zakres technik ćwiczonych oraz niejako cel: w wersji cywilnej priorytetem jest obrona przed zagrożeniem, w wersji wojskowej celem jest także zabicie przeciwnika.

Niektórzy z autentycznych instruktorów krav magi, jak Dennis Hanover, pod wpływem ludzi głoszących że znają "prawdziwą wersję nauczaną w elitarnych jednostkach" i na skutek komercjalizacji tego systemu, przestali używać terminu "krav maga". W przeszłości wielu instruktorów określało się jako instruktorzy krav magi, lecz teraz określają się madrich le'chima ("instruktorzy walki").

Izraelska Akademia Policji używa na określenie taktyki obronnej terminu hagana atsmit co oznacza samoobronę. Policja dąży raczej do przyswojenia technik samoobrony w celu aresztowania i kontroli, niż do zabicia przeciwnika.

Hanover nazwał swoją sztukę hisardut ("przetrwanie") i pod tą nazwą naucza jej w siłach specjalnych. Dennis Hanover uczył również cywilów, wraz z synami Guyem i Yaronem. Wszyscy trzej są instruktorami w prestiżowej Israeli Military Counterterrorist School (Lochama Be'Terror).

Wiele elitarnych jednostek wojskowych nadal lojalnie nazywa walkę wręcz kapap. Jednostki antyterrorystyczne, które używały terminu lochama zeira, oznaczającego "walkę w małej skali", obecnie używają terminu lotar, czyli "antyterroryzm" (od nazwy szkoły antyterrorystów Lochama Be'Terror). Wszyscy instruktorzy kapap/lotar są instruktorami krav magi w wojsku, lecz nie wszyscy instruktorzy krav magi są instruktorami kapap/lotar. Terminu kapap/lotar używa Chaim Peer. Kapap/lotar obejmuje podstawowe umiejętności walki z krav magi, lecz idzie krok dalej w technikach unieszkodliwiania terrorystów, zgłębionej wiedzy o wrażliwych punktach ciała, i całkiem nowej koncepcji, znanej pod angielską nazwą boil pressure training - trening radzenia sobie ze stresem podczas walki.

Ran Cohen, dawny instruktor służb specjalnych w Izraelu używa terminu operational krav maga. Inny znany instruktor, Eli Avikazar stosuje nazwę krav magen. Moni Aizik używa edge combat. Miki Erez, Niel Farber i Moti Horenstein używają kavana and hisardut survival.

Organizacje krav magi

Imi wraz z najstarszymi instruktorami założył Israeli Krav Maga Association (IKMA) w 1978 i został Grandmasterem systemu. Imi na swojego następcę i sukcesora systemu Israeli Krav Maga wybrał Haima Gidona, który po śmierci Imi`ego - zgodnie z jego wolą, został nominowany przez członków oraz instruktorów na Prezydenta Izraelskiego Stowarzyszenia Krav Magi (IKMA) i został „Grandmasterem” systemu Israeli Krav Maga.

Jedyną wysoko szanowaną izraelską instytucją jest Wingate Institute. Ponieważ wielu instruktorów utrzymywało, że uczy krav magi, weterani instruktorzy czuli potrzebę uregulowania, co jest a co nie jest czystą krav magą (przyczyną zakładania nowych organizacji były zapewne również kwestie finansowe). Powstało więc kilka innych organizacji: Krav Maga Federation, Krav Maga Union, Krav Magen (prowadzona przez sławnego instruktora Eli Avikzara), European Krav Maga Federation (Richarda Douieb), American Krav Maga Association (Darren Lewin), International Krav Maga Federation (Eyal Yanilov) (IKMF), World Krav Maga Federation (Thierry Viatour) oraz wiele innych. Ciekawostką jest fakt, że na swoich stronach wymieniają swoich liderów jako jedynych uczniów Imiego Lichtenfielda, którzy okazali się godnymi rozpowszechniać krav magę na świat. Głosiły one posiadanie jedynych praw do systemu krav maga (np. nadawanie licencji instruktorskich), lecz przegrały swoje sprawy przed sądami, zatem sprawę skierowały do izraelskiego Sądu Najwyższego. Większość tych organizacji ma w Polsce swoje przedstawicielstwa.

Ponieważ w USA nazwa Krav Maga jest objęta znakiem towarowym (ang. trade mark), powstała organizacja Dennis Hisardut prowadzona przez Alona Stivi, o nazwie również objętej znakiem towarowym. Alon Stivi uczy swojej sztuki w oparciu o ciężko zdobyte doświadczenie. Jako izraelski spadochroniarz, Stivi walczył w wojnie Izraela z Libanem (1982). Jest także ekspertem w ochronie biznesu i działań antyterrorystycznych, wypowiada się często w czasopismach i wywiadach telewizyjnych. Dennis Hisardut of America, usankcjonowana przez samego Dennisa Hannovera, ma znacznie mniejszy zasięg niż Krav Maga, lecz jakość szkolenia jest równie dobra.

Krav maga w Polsce

W Polsce krav maga pojawiła się w połowie lat dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia. Do pionierów systemu należy zaliczyć Tomasza Adamczyka oraz Szymona Niciskiego założycieli Instytutu Krav Maga Polska, Włodzimierza Kopcia i Piotra Tarnawskiego założycieli Stowarzyszenia Krav Maga Polska oraz Grzegorza Adamczyka przedstawiciela Krav Maga WorldWide Polska. Wszystkie to organizacje konkurują ze sobą i każda sobie przypisuje palmę pierwszeństwa.

zródlo:http://pl.wikipedia.org

Tags:Krav maga,israel

Kick-boxing

2007-07-03T10:16:00.000-07:00

Kick-boxing - dyscyplina sportowa (sport walki), w której walczy się stosując zarówno bokserskie ciosy pięścią, jak i kopnięcia.

Nazwa dyscypliny

Słowo kick oznacza po angielsku "kopnięcie" lub "kopać", boxing oznacza "boks".

W większości języków stosuje się angielską nazwę "kick-boxing" (zwykle dostosowaną fonetycznie i ortograficznie do danego języka) na określenie ogółu dyscyplin sportowych, w których walczy się głównie za pomocą kopnięć oraz ciosów pięścią z boksu angielskiego. Istnieją jednakże inne sporty walki, np. boks tajski, chińskie sanshou, boks francuski savate, boks birmański lethwei, a także niektóre odmiany taekwondo i karate, które mają cechy kick-boxingu a ich przedstawiciele starują również w turniejach tej dyscypliny, lecz zwykle nie używa się wobec nich nazwy "kick-boxing".

W szczególności, nazwa ta odnosi się do dyscyplin rozwiniętych przez Japończyków (kick-boxing japoński) i przez Amerykanów (kick-boxing amerykański) w latach 60. i 70. XX wieku. Na określenie amerykańskiego kick-boxingu używa się też nazwy full-contact karate ("karate pełnokontaktowe") lub w skrócie "full-contact".

We Francji, używa się nazwy boxe pieds-poings ("boks nożno-pięściarski") jako ogólniejszej niż "kick-boxing". Obejmuje więc ona również dyscypliny niewywodzące się z kick-boxingu japońskiego ani z amerykańskiego.

Historia kick-boxingu

Pierwszym krajem, kojarzącym się z kick-boxingiem jest Tajlandia. Dla wielu wielkim zaskoczeniem jest fakt, że tak naprawdę sport ten rozwinął się we wczesnych latach 70. w USA. Nowe pokolenie młodych, uprawiających karate i spragnionych wrażeń ludzi doprowadziło do narodzin full-contact karate. W nowym sporcie dopuszczalne były uderzenia pięścią oraz kopnięcia aż do nokautu przeciwnika. Pierwsze walki odbywały się na typowych dla karate matach. Później jednak maty ustąpiły miejsca ringowi bokserskiemu. Tak przeprowadzone pierwsze zawody rozpoczęły karierę wielkich sportowców jak Bill Wallace, Benny Urquidez oraz Joe Lewis. Podczas tych zawodów większość dzisiejszych zasad nie była zastosowana np. uczestnicy walczyli ze sobą bez podziału na kategorie wagowe.

Rywalizacja sportowa

Dziś między innymi możemy wyróżnić:[1]

Full contact: wszystkie techniki nożne i bokserskie dozwolone są powyżej pasa, z minimalną liczbą kopnięć podczas rundy-8, jeśli zawodnik nie zada 8 kopnięć traci 1 punkt, nie wolno kopać kolanem ani uderzać łokciem. Walka odbywa się na ringu bokserskim

Low kick Kick-boxing: dozwolone są wszystkie techniki bokserskie oraz kopnięcia do wysokości głowy, nie ma minimalnej liczby kopnięć na minutę oraz nie wolno kopać kolanem ani uderzać łokciem. Walka odbywa się na ringu bokserskim

Light contact Walka odbywa się na ringu, parkiecie lub tatami. Forma walki ciągłej w której zawodnicy muszą wykazać się umiejętnością walki technicznej..

Semi contact to formuła kick-boxingu nastawiona głównie na szybkość zawodników. Walka jest przerywana i punktowana po każdym czystym trafieniu przeciwnika. Rywalizacja odbywa się na parkiecie lub (najczęściej) tatami.

Z chwilą założenia WKA (World Kickboxing Association) kick-boxing stał się prawdziwie międzynarodowym sportem. I chociaż nie jest tak popularnym sportem jak inne sztuki walki – taekwondo, boks czy kyokushin, kick-boxing umożliwia zdobycie podstawowych technik walki w relatywnie krótkim czasie.

Techniki kopnięć

Podstawowe:

-kopnięcie frontalne (ang. front kick)
-kopnięcie okrężne (ang. roundhouse kick, round kick lub turning kick)
-kopnięcie boczne (ang. side kick)
-kopnięcie ściągające (opadające) (ang. axe kick)
-kopnięcie zahaczające (hakowe) (ang. heel kick)
-ścinające

Obrotowe:

-kopnięcie boczne z obrotem
-kopnięcie ściągające (opadające) z obrotem
-kopnięcie zahaczające (hakowe) z obrotem
-kopnięcie okrężne z obrotem

Z wyskoku:

-kopnięcie frontalne z wyskoku
-kopnięcie okrężne z wyskoku
-kopnięcie boczne z wyskoku
-kopnięcie zahaczające z wyskoku

Z wyskokiem i obrotem:

-boczne z wyskokiem i obrotem
-zahaczające z wyskokiem i obrotem

Osiągnięcia Polaków w kick-boxingu

-W 1985 Piotr Siegoczyński został pierwszym w historii Polskim Mistrzem Świata w Kick-boxingu
-W 1985 Cezary Podraza jako pierwszy Polak w Mistrzostwach Świata Kick-boxingu w formule Full Contact Budapeszt (zajął 5. miejsce).
-W 1989 Marek Piotrowski jako pierwszy Polak został zawodowym mistrzem świata.
-W 1992 r. Polak, Dariusz Jung został mistrzem świata amatorów w kat. muszej (do 51 kg), wersja low-kick.
-W 1994 r. Dariusz Jung zdobył tytuł mistrza świata zawodowców federacji IKKC w kat. junior-koguciej (do 54.2 kg); w 1995 r. - tytuł mistrza świata zawodowców prestiżowej federacji ISKA, a w 1996 r. - mistrzostwo świata zawodowców federacji WKA, wszystkie tytuły w tej samej kategorii wagowej.
-W 2002 r. Mariusz Źiętek został zawodowym mistrzem świata federacji WKN w formule full-contact w kick-boxingu. W 2005 obronił tytuł mistrza świata
-W 2005 r. Katarzyna Furmaniak jest Mistrzynią świata w kat. light-contact (do 65 kg) w węgierskim Szeged
-W 2006 r. Łukasz Jarosz został Mistrzem Świata w formule low-kick
-W 2006 r. Agnieszka Pułtorak została mistrzynią świata w formule light-contact
-W 2006 r. Emilia Szabłowska startująca w kat. wag -60kg na Pucharze Świata na Węgrzech, zajmując pierwsze miejsce w swojej kategorii stała się zarazem pierwszą Polką która zdobyła Puchar Świata w formule semi contact. Ten sam sukces powtórzyła na Pucharze Świata we Włoszech. W 2006 r. zdobyła również tytuł wicemistrzyni Europy na zawodach w Lizbonie.
-W 2006 r. Grzegorz Kiełpiński został mistrzem świata juniorów w Zadar (Chorwacja)

zródlo:http://pl.wikipedia.org

Tags:Kickboxing

Sztuki walki

2007-07-01T04:31:00.000-07:00

Sztuki walki, znane również pod nazwą systemów walki, uczą sposobów walki wręcz, zazwyczaj bez użycia broni. Podstawą nauki wszelkich sztuk walki jest trening, który zazwyczaj uczy umiejętności opanowania agresji, samoobrony, poprawia wydolność organizmu oraz uczy panowania nad emocjami.

W ciągu XX wieku, większość wiedzy jaką świat zachodu zdobywał o sztukach walki bazowała na kinematografii i stworzyła nieprawdziwy obraz sugerujący, że sztuki walki to domena krajów azjatyckich. Tymczasem od zarania dziejów ludzie na całym świecie uczyli się metod obrony przed przeciwnikami, także bez użycia broni. W rezultacie na świecie istnieje dziś wiele systemów walki, które są aktywnie trenowane i rozwijane.

Termin "Sztuki walki" został przetłumaczony w 1920, w japońsko-angielskim słowniku Takenobu z japońskiego bu-gei lub bu-jutsu (武術): "sztuka/umiejętność zachowań militarnych". Definicja została przetłumaczona bezpośrednio z chińskiego określenia wushu (pinyin: wǔ shù; Kantoński: mou seut), dosłownie, "sztuka walki", oznaczająca wszystkie sposoby chińskich walk.

Ogólnie

Istnieje bardzo wiele szkół walki, różniących się od siebie, jednak generalnie nauczają one sposobów fizycznego pokonania przeciwnika w bezpośrednim starciu (bez użycia broni dalekiego zasięgu jak karabin). Większość wschodnich szkół walki stawia sobie za zadanie nie tylko fizyczne przygotowanie człowieka do walki, ale również rozwój psychiczny i duchowy i jest to główna przyczyna, dla której udało się zachować ten element kultury mimo coraz mniejszej wagi umiejętności walki wręcz we współczesnej wojnie.

Sztuki walki mogą składać się z następujących elementów. Uderzeń, kopnięć, chwytów, duszeń, rzutów, dźwigni oraz walki bronią (białą). Współcześnie dzielimy je według kilku schematów:

"stójka"/"parter"/"klincz" - ten podział dzieli systemy walki oparte na walce stojącej (np. Aikido, Taekwondo, Karate), walki w leżeniu (np. Brazylijskie Ju-Jitsu, Zapasy) oraz zwarciu (np. Muai Thai)
"uderzeniowe"/"chwytowe" (ang. striking/grappling) - ten podział rozdziela systemy oparte na ciosach lub/i kopnięciach (np. Karate, Muai Thai, Capoeira) od chwytanych (ang. grapple - chwytać) (np. Brazylijskie Jujitsu, Judo)
"light-contact"/"semi-contact"/"full-contact" - ten podział dzieli systemy walki w zależności od ilości zasad i ograniczeń oraz systemu treningowego. Light-contact (lekko kontaktowe) to systemy walk w których nie stosuje się uderzeń na głowę, krocze itp., zazwyczaj zawodnicy noszą ochraniacze, a formuła zapewnia spore bezpieczeństwo walczących (np. poprzez karanie brutalnych ciosów/kopnięć). Semi-contact (średnio kontaktowe) to systemy walk w których zawodnicy nie posiadają tak wielu ochraniaczy, dopuszczone są kopnięcia/uderzenia na głowę a sam proces treningowy zakłada sparingi i walki. Full-contact (pełno kontaktowe) to systemy walk zakładające walkę bez ochraniaczy lub z bardzo nielicznymi, z bardzo małą ilością ograniczeń (np. zakaz uderzeń w tył głowy czy dźwigni na stawy).
walka sportowa/samoobrona/systemy wojskowe (combat) - ten podział oddziela systemy walki w zależności od przeznaczenia.
walka bez broni / walka z bronią
Oczywiście podział nie zawsze jest ścisły, wiele szkół walki posiada elementy mieszane, a dodatkowo każda szkoła, każdy trener może uczyć na swój sposób.

Współcześnie istnieją dwa kierunku rozwoju szkół walki. Pierwszy to utrzymanie tradycyjnych wartości i rozwój duchowy. W tą stronę kieruje się Aikido, Karate Shotokan, Kung Fu i inne tradycyjne szkoły, których proces treningowy w znacznej mierze nastawiony jest na rozwój duchowy, spokój, umiejętność kontroli umysłu, medytację, a w mniejszym na brutalną walkę. Inne szkoły, takie jak większość szkół Kyokushin czy Taekwondo, zostały zmuszone do rozbudowy procesu treningowego, aby być konkurencyjne wobec nowych systemów walki oraz zmieniających się wymagań. Pojawienie się w czasie II wojny światowej wojskowych systemów walki, takich jak izraelska Krav maga, polski Bas-53 czy rosyjskie Sambo, uczących samoobrony bez żadnych zasad (z przeznaczeniem do walki ulicznej), oraz pojawienie się sportów walki tzw. "Międzydyscyplinarnych" jak K-1, Vale-tudo czy "klatka", bardzo szybko rozwiązało odwieczne problemy z oceną skuteczności szkół walki. Bardzo szybko odpadły wszystkie szkoły walki, które na treningach nie stawiają praktycznie wyłącznie na walki (sparingi), oraz wprowadzają ograniczenia. Popularne zaczęły się stawać systemy bardzo kompleksowe, uczące walki zarówno w "stójce" jak i w parterze, uczące uderzeń (także łokciami), kopnięć (także kolanami), chwytów, dźwigni (także na stawy), kluczy, duszeń i oczywiście full-contactowych.

Jest kwestią dyskusyjną czy za sztuki walki można uznać takie sporty walki jak boks, kick-boxing czy fechtunek.

Terminologia używana w sztukach walki może pochodzić z języków orientalnych. Przykładem są nazwy technik w judo lub karate. Część pojęć (rzut, dźwignia itp.) pochodzi z analogicznych dyscyplin znanych w kręgu cywilizacji europejskiej. Podobne źródło mają też takie nazwy jak "boks tajski" czy "boks chiński". Używa się też terminologii zaczerpniętej z języka angielskiego, często pisanej z polska, np. grapling (ang. grappling), traping (ang. trapping). Ostatnio pojawia się tendencja do spolszczania nazw angielskich: w miejsce pojęcia "traping" pojawia się "usidlanie". Terminy te tworzy się spontanicznie, nie zawsze zgodnie z polską gramatyką. Przykłady mogą tu stanowić "styl uderzany" i "styl chwytany". Wyrazy "uderzany" i "chwytany" są imiesłowami przymiotnikowymi biernymi, które nie pasują jako określenia rzeczownika "styl" ("styl chwytany" oznaczałoby, że ktoś chwyta styl; bardziej adekwatne byłoby wyrażenie "styl chwytowy" czyli "oparty na chwytach").

Pisownia terminów dotyczących sztuk walki również jest niejednolita. Początkowo próbowano stosować ortografię polską ("dżudo"), potem jednak pojawiła się tendencja do pisania nazw orientalnych zgodnie z transkrypcją łacińską przyjętą w odpowiednim języku ("judo"). Często w umiarkowanym stopniu adaptuje się pojęcie do polskiej gramatyki, np. łącząc poszczególne jego człony. Zatem zamiast dawnego "tae kwon do" obecnie pisze się "taekwondo", gdyż w polszczyźnie nie ma słów "tae" i "kwon", zaś "do" ma inne znaczenie niż w języku koreańskim, z którego ten wyraz pochodzi. Dotyczy to jednakże nazw dyscyplin jako nazw pospolitych. Nazwy organizacji, jak i inne nazwy własne, mają odmienną pisownię, opartą na stosowanej w nazwie odpowiedniej organizacji zagranicznej. Niejednokrotnie przedstawiciele różnych sztuk walki, chcąc podkreślić ich unikatowość, traktują nazwę dyscypliny jak nazwę własną i piszą ją w sposób różny od przyjętego, często rozpoczynając wielką literą. Jednakże takie postępowanie wprowadza chaos w nazewnictwie i utrudnia przyswojenie wschodniej terminologii przez kulturę europejską.

zródlo:http://pl.wikipedia.org

Jeet Kune Do

2007-06-28T06:23:00.000-07:00

Jeet Kune Do – sztuka walki (a właściwie system pojmowania innych sztuk walk) stworzona przez Bruce'a Lee. Nazwa oznacza "drogę przechwytującej pięści". Jego istotę można zawrzeć w trzech słowach: szybko, bezpośrednio i skutecznie. System sugeruje odrzucenie wszystkiego co zbędne, co według nas jest niepraktyczne. Można powiedzieć, iż każdy tworzy własne Jeet Kune Do na własny użytek. Dlatego też zagłębiając się w ten system należy uczyć się walki w parterze, stójce, zwarciu, również za pomocą broni białej, itp. – po prostu wszystkiego, aby ostatecznie samemu zdecydować, co jest najważniejsze i nad czym chciałoby się zatrzymać, skupić i zgłębić. Rozwój psychiczny jest równie ważny jak fizyczny, jak mawiał Bruce: „taktyka jest pracą mózgu w walce”.

Trening obejmuje elementy:
boksu,
muay thai ,
wing chun,
savate - francuskiego kickboxingu,
zapasów,
systemów filipińskich,
szermierki,
sambo,
brazylijskiego jiu jitsu
catch wrestlingu...
Celem treningów JKD jest samoobrona - ochrona własnego zdrowia i życia w sytuacjach zagrożenia. Metody treningowe wypracowane przez lata i ciągle doskonalone w oparciu o wiedzę współczesnych dziedzin sportu, tworzą z JKD najbardziej kompletny system samoobrony dostępny współcześnie.

Historie powstania mozna przeczytac ...tutaj...

Z doświadczenia instruktorów JKD korzysta wiele formacji policji i wojska na całym świecie. Wymieniając tylko te najbardziej znane: Navy Seals, Delta Force, CIA, FBI, DEA...
Instruktorzy JKD szkolą zawodników startujących w MMA. Najlepszym przykładem jest Matt Thornton, który przygotowywał Randy Couture'a późniejszego, wielokrotnego mistrza UFC,
w zakresie stójki i parteru.
Erik Paulson - uczeń Dana Inosanto, instruktor JKD, jako pierwszy biały człowiek wygrał zawody Shooto - pełnokontaktowy turniej w Japonii, na zasadach MMA.

Trenować JKD może każdy, niezależnie od kondycji fizycznej, płci czy wieku.
W trakcie procesu treningowego zmierza się do możliwie jak największej indywidualizacji procesu treningowego dla każdego ćwiczącego.

zródlo:www.jkd.pl i wikipedia

tagi:jeet kune do,bruce lee,bruce lee diet,bruce lee picture

Boks tajski

2007-06-26T02:35:00.000-07:00

Muay thai (มวยไทย, ang. thai boxing), tajska sztuka walki.

Historia

Muay thai wywodzi się z Tajlandii. Początek rozwoju starożytnego muay thai (tzw. muay boran), jako wyodrębnionego i posiadającego cechy charakterystyczne stylu walki wręcz, datuje się według źródeł archeologicznych na początek XIII wieku (era Sukhothai). Czterej wojownicy Jatubaht, którzy ochraniali królewskiego słonia po stracie broni musieli używać Muay thai. U swoich źródeł był silnie zrytualizowanym i przesyconym elementami religijnymi, stylem obejmującym taniec przed walką (waikhru) oraz rytualne metody treningowe. W miarę szerszej jego adaptacji na potrzeby tajlandzkiej armii, włączono do niego elementy walki bronią (krabi-krabong) oraz za pomocą owijaczy na ręce zwanych "kaad chuek", które w celu zadawania większych obrażeń były specjalnie utwardzane i nabijane kamiennym żwirem (wg niektórych źródeł także szkłem i innymi podobnymi materiałami). Na rozwój muay boran wpłynęło też silnie chińskie Wushu, z którym Tajowie zetknęli się w na początku drugiej połowy XVIII wieku, a z którego zaczerpnięto rozmaite techniki uderzeń zadawanych z wyskoku.

W roku 1887 na mocy dekretu królewskiego otwarto wydziały wychowania fizycznego na nowych akademiach wojskowych zachodniego typu i w kolegiach nauczycielskich. Wśród obowiązkowych zajęć był boks tajski, praktykowany dwa razy w tygodniu przez półtorej godziny. Większość młodych bokserów jednakże pochodziła z klasy pracującej i trenowała w swoich wioskach i pobliskich świątyniach. Instruktorzy, zarówno z wiosek, jak i ze świątyń, byli z reguły bokserami, którzy zakończyli karierę sportową. Przed głównymi imprezami obiecujący zawodnicy trenowali codziennie, a w celu zachęcenia ich otrzymywali stypendia treningowe od lokalnych przedstawicieli rządu i możnowładców.

Do końca XIX wieku wykształciły się w miarę jednolite ringowe reguły muay thai przy użyciu owijaczy (w formule zwanej "muay kaad chuek" ). W 1921 walki w boksie tajskim zaczęły odbywać się na wzniesionych platformach otoczonych linami. Powód był taki, że platforma i liny zapobiegały przed wdarciem się kibiców na ring. A w roku 1929 właściciel stadionu Suan Sanuk wprowadził ring dla tajskich bokserów z trzema linami i narożnikami, głównie dlatego, że miał nadzieję na organizowanie międzynarodowych walk bokserskich.

Ze względu na wysoką urazowość walk, od połowy lat 20. XX wieku zaczęto wycofywać z ringu owijacze "kaad chuek" oraz wyłączać stosowanie bardziej destrukcyjnych technik, takich jak kopnięcia w krocze, dźwignie, rzuty czy uderzenia głową. Najprawdopodobniej bezpośrednią przyczyną tych zmian była śmierć zawodnika na ringu stadionu Lak Muang w Bangkoku. Na początku lat 30. XX wieku zawodnicy boksu tajskiego zaczęli używać metalowych ochraniaczy na krocze i skórzanych rękawic bokserskich. Stosowanie rękawic bokserskich stało się przy okazji przyczyną rozbudowania technik muay thai o elementy zachodnioeuropejskiego boksu. Przyjęto zmodyfikowane przepisy bokserskie markiza Quensberry i w ślad za tym profesjonalne walki Tajów wyznaczono na 5 rund po 3 minuty każda. Stopniowo wprowadzono podział zawodników na kategorie wagowe. Wszystko to uczyniło z muay thai popularny na całym świecie sport walki.Niemniej jednak, wiele z tradycji przetrwało. Na przykład, zawodnicy nadal wykonywali tradycyjny taniec przed walką (waikhru), początkowo, by przedstawić region, z którego pochodzą, a dziś ze względu na zwyczaje. Wykonywali swoje modły do bogów i odmawiali walki, jeżeli nie towarzyszyły im synkopowane rytmy tajskiej muzyki ludowej. Zespół muzyczny składał się z samych mężczyzn (aby uniknąć osłabienia sił zawodników): flecisty, dwóch bębnistów i cymbalisty. Flecista kierował perkusistami i zmieniał swe tony w zależności od tempa walki i emocji przejawianych przez tłum.

Około roku 1935 ośrodki, w których rozgrywano walki, zaczęły przeznaczać część zysków na pomoc tajlandzkim instytucjom dobroczynnym i armii Tajlandii. Taka praktyka stosowana jest do czasów obecnych.

Muay thai obecnie

Dzisiejsze muay thai jest ringowym sportem walki. Jest to styl rozgrywany w stójce (zawodnik leżący na deskach nie uczestniczy w walce). Formułą walki jest wyłącznie full-contact, gdzie ciosy zadaje się z pełną siłą. Istnieją także szkoły uczące tradycyjnych technik muay boran („dawny (starożytny) boks”). W Polsce boks tajski uprawia się od początku lat 90. XX wieku.

Charakterystyka techniczna

Cechami wyróżniającymi boks tajski na tle innych popularnych stylów jest szerokie użycie uderzeń łokciami i kolanami (w formule amatorskiej na łokcie, kolana i korpus są zakładane ochraniacze, w walkach zawodowych są one nieosłonięte). Tego rodzaju uderzenia niejednokrotnie skutkują szybkim nokautami.

W boksie tajskim kładzie się również szczególny nacisk na używanie niskich kopnięć okrężnych. Podstawą stylu jest niskie kopnięcie na udo (z angielska zwane lowkick). Posiada ono dużo wariantów - m.in. jako kopnięcie opadające z góry w dół. Wykonywane jest z mocnym dokręceniem ciała, a nawet obrocie zawodnika po nietrafieniu celu. Powierzchnią kopiącą jest w nim goleń, rzadziej stopa.

Boks tajski przywiązuje dużą wagę do klinczu, czyli walki w zwarciu. Jest to łatwo rozpoznawalny element boksu tajskiego. Pozycja walki jest głównie frontalna, ręce trzyma się szerzej niż w bokserskiej gardzie, dzięki czemu trudniej złapać w klincz. Dozwolone są przechwyty kopnięć, obalenia i podcięcia, natomiast zabronione rzuty, jakie się stosuje w judo. Słabością boksu tajskiego jest brak walki parterowej, duszeń i dźwigni.

Początkowo ciosy bokserskie były słabością muay thai, gdyż kładziono większy nacisk na techniki nożne. Obecnie są szeroko spotykane. Co więcej, mistrzowie muay thai niekiedy zostają mistrzami świata w boksie zawodowym.

Ubiór i stopnie szkoleniowe

Strój treningowy składa się z krótkich spodenek z napisem po tajsku oraz koszulki bez rękawków. W walkach zawodowych zawodnicy mają obnażony tułów. Waga rękawic wynosi 10 lub 12 uncji (czyli od 283,5 g do 340 g) w zależności od kategorii wagowej.

W boksie tajskim z reguły nie nadaje się stopni szkoleniowych. Uznanie zdobywa się poprzez liczbę wygranych walk. Niektóre organizacje, np. United States Muay Thai Association, nadają jednak stopnie.

Klasyfikacja technik boksu tajskiego

Cherng muay – podstawy. Są to zasady użycia naturalnych broni człowieka w obronie lub ataku. Techniki cherng muay zebrano w 4 grupy:
cherng mad (15 kombinacji uderzeń pięścią),
cherng sok (24 kombinacje uderzeń łokciem),
cherng khao (11 kombinacji uderzeń kolanem),
cherng thao (15 kombinacji uderzeń nogą).
Kon muay – techniki walki.
kon muay kee – techniki obrony i kontrataków:
sinpala muay – garda i przemieszczanie się,
muay bang – techniki bloków i uników,
kon muay jujom – techniki ataku:
mae mat - techniki pięści,
mae tei-tip – techniki kopnięć pchających,
mae tei-tei – techniki kopnięć,
chap ko – techniki chwytów w stójce oraz walki w bliskim dystansie:
muay khao - techniki walki kolanami,
muay sok - techniki walki łokciami,
muay pam – techniki chwytów i rzutów.
Mae mai – luk mai – kombinacje mistrzowskie boksu tajskiego. Polegają na efektywnym wykorzystaniu technik ręcznych i nożnych. Obecnie rzadko się je praktykuje, gdyż są dość trudne do opanowania. Stanowią jednak element tradycji. Dzielą się na dwie grupy:
mae mai muay thai – 15 podstawowych kombinacji mistrzowskich,
luk mai muay thai – 15 kombinacji dopełniających, które ćwiczy się dopiero po doskonałym opanowaniu mae mai muay thai.

Walki amatorskie w boksie tajskim

Regulamin zawodów amatorskich PZMT jest przemyślany, by zapewnić mniejszą urazowość niż w walkach zawodowych muay thai. W celu zapobieżenia kontuzjom zastosowano sprzęt ochronny, zarówno osłabiający cios ręką, łokciem lub nogą (ochraniacze łokci, goleni, rękawice), jak i chroniący ciało (kask na głowę, ochraniacz tułowia, ochraniacz krocza). Punktuje się uderzenie kolanem, uderzenie pięścią, kopnięcie, uderzenie łokciem bez faulu. Wymierzone 3 dobre ciosy przynoszą atakującemu punkt, jeżeli używa on siły ciała i niewykracza poza styl. W przypadku równej liczby punktów ocenia się styl walki.

Walkę można więc zwyciężyć przez nokaut, na punkty, przez wycofanie przeciwnika wskutek kontuzji, przez trzykrotne wyliczenie przeciwnika, niezdolność przeciwnika do obrony, poddanie przeciwnika, jego spóźnienie się lub jego dyskwalifikację. Walka może się też zakończyć remisem lub brakiem decyzji. Sędzia ma prawo ukarać walczącego ostrzeżeniem za łamanie przepisów lub niesportowe zachowanie.

Przed pierwszą rundą każdy bokser musi wykonać taniec rytualny "waikhru" zgodnie z tradycjami muay thai. Przed i po walce obaj zawodnicy powinni uścisnąć nawzajem dłonie. Komenda "chok" rozpoczyna walkę. Zawodnicy walczą na ringu wielkości 6,1 na 6,1 m (lub 7,3 na 7,3 m) ogrodzonym 4 linami. Walkę sędziuje sędzia ringowy a pomaga mu w tym 5 wykwalifikowanych sędziów punktowych, 3 sędziów jury i 1 przewodniczący komisji sędziowskiej. W mniejszych turniejach liczba sędziów punktowych może być zredukowana do 3. Trenerzy czy sekundanci mają swe miejsca w pobliżu ringu, a podczas przerwy na ring może wyjść tylko jeden sekundant każdego zawodnika.

Walki trwają zwykle po 4 rundy po 2 minuty, a przerwy między rundami - minutę. Turnieje rozgrywa się w 14 kategoriach wagowych: do 45 kg, 45-48, 48-51, 51-54, 54-57, 57-60, 60-63,5, 63,5-67, 67-71, 71-75, 75-81, 81-85, 85-91 i powyżej 91 kg. W turniejach międzynarodowych mogą brać udział zawodnicy w wieku 17-37 lat, zaś w turniejach młodzieżowych 15-18 lat.

Regulaminy szczegółowe specyfikują faule. Po trzech ostrzeżeniach odejmujących punkt bokser ma być zdyskwalifikowany.

Organizacja WAKO wprowadziła do swych rozgrywek tzw. tajski kick-boxing (ang. Thai-Kickboxing). Dyscyplina ta różni się od boksu tajskiego:

Zabronione są uderzenia łokciami.
Jeżeli zawodnicy podczas klinczu nie wykonują żadnych działań, sędzia rozdziela zawodników. Klincz nie może trwać dłużej niż 5 sekund.
Nie wykonuje się rytualnego tańca wai khru.
Podczas walki nie przygrywa zawodnikom tajska muzyka.
Techniki bokserskie mają tę samą wartość dla punktacji, co uderzenia nogą i kolanem.
Walka toczy się według tych samych reguł, co formuła full contact w kick-boxingu. Dozwolone są podcięcia na stopy.

zródlo: Wikipedia

Tagi:muay thai kick boxing,thai kick boxing,muay thai kick boxing technique

Walka K-1

2007-06-21T11:17:00.000-07:00

K-1 - jedna z formuł sztuk walki. Techniki walki zostały zaczerpnięte z boksu tajskiego, karate, kickboxingu i tradycyjnego boksu, lecz w K-1 nie ma ciosów łokciami, ograniczeń wagowych ani walki w parterze.

Formuła K-1 powstała na początku lat 80. XX wieku w Japonii. Poczatkowo skupiała jedynie zawodników z boksu tajskiego, kickboxingu, boksu oraz karate. Dziś do jej szeregów należą przedstawiciele wielu różnych stylów od karate, aż po football amerykański. Dziś zawody K-1 na świecie mają ogromną rangę. Do najbardziej znanych zawodników K-1 należą:

Ernesto Hoost - Holandia
Peter Aerts - Holandia
Remy Bonjasky - Holandia
Semmy Schilt - Holandia
Jerome Le Banner - Francja
Bob Sapp - USA
Ray Sefo - Nowa Zelandia

Mistrzowie K-1

1993 - Branko Cikatic
1994 - Peter Aerts
1995 - Peter Aerts
1996 - Andy Hug
1997 - Ernesto Hoost
1998 - Peter Aerts
1999 - Ernesto Hoost
2000 - Ernesto Hoost
2001 - Mark Hunt
2002 - Ernesto Hoost
2003 - Remy Bonjasky
2004 - Remy Bonjasky
2005 - Semmy Schilt
2006 - Semmy Schilt

Znani zawodnicy K-1

Andy Hug
Glaube Feitosa
Francisco Filho
Peter Aerts
Hiromi Amada
Cyril Abidi
Mike Bernardo
Mirko Filipović
Sam Greco
Alexei Ignashov
Jerome LeBanner
Stefan Leko
Musashi
Rick Roufus
Bob Sapp
Ray Sefo
Hong Man Choi
Serkan Yilmaz

Tagi:k 1,

Vale tudo

2007-06-20T06:22:00.000-07:00

Vale tudo (port., dosł. "idzie wszystko" lub "wszystko można") - nazwa organizowanych w Brazylii od ponad siedemdziesięciu lat pojedynków w walce wręcz z bardzo ograniczonymi regułami. Z Vale tudo powstały zawody MMA (Mixed Martial Arts), który mają jednak obecnie dość luźny związek z oryginalnym Vale tudo. Bardzo podobne do Vale tudo były pojedynki w antycznym pankrationie.

Oryginalne Vale tudo nie było nigdy sztuką walki, lecz tylko formułą organizowania zawodów z bardzo ograniczonymi regułami, gdzie każdy mógł się posługiwać takimi technikami walki jakie uznał za skuteczne. W Polsce odbywają się doroczne mistrzostwa Polski w formule MMA, natomiast nie odbywają się zawody w tradycyjnym Vale tudo.

Oryginalne Vale Tudo to minimum ograniczeń w walce - przeważnie zakazane są tylko ataki na oczy, gryzienie i czasami kopanie w krocze. W tradycyjnym Vale Tudo nie występuje podział na kategorie wagowe, podział czasu na rundy i walki trwają bez ograniczeń czasowych. Bardzo często walka toczona była na gołe pięści.

Walka może być rozstrzygnięta przez:

nokaut (KO - ang. knock-out ) - czyli chwilowa lub dłuższa utrata przytomności przez zawodnika,
TKO (ang. technical knock-out) nokaut techniczny - np. kontuzje, złamanie nosa lub kości, rozcięcia, urazy itp.
poddanie się przy duszeniu, dźwigni lub w dowolnym momencie walki
decyzję arbitra np. gdy przewaga jednego z zawodników okazała się zbyt duża,
rzut ręcznika przez sekundanta (też forma poddania się),
Zawody takie jak UFC, World Vale Tudo Championships czy IVC były niegdyś bardzo zbliżone do oryginalnego Vale tudo, z czasem jednak obrosły szeregiem reguł, które oznaczają niemal całkowite odejście od pierwotnej idei. Obecnie występują tych zawodach kategorie wagowe (w UFC jest ich pięć), rundy i ograniczenia czasowe, które powodują, że formuła tych zawodów jest bardziej zbliżona do MMA (np. PRIDE FC) niż "prawdziwego" Vale tudo. Bardzo rzadko w trakcie ewolucji turniejów reguł jest mniej, niż na początku. Przeważnie następuje ewolucja Vale tudo -> MMA.

Zawody w mniej lub bardziej tradycyjnym Vale tudo odbywają się w Brazylii, Japonii, USA, Meksyku i kilku krajach Europy Zachodniej.

Vale tudo jest współcześnie czasami uznawane przez niektórych za rodzaj stylu walki - a dokładniej istnieją style walki, które się z Vale tudo w jakimś sensie wywodzą lub są przeznaczone do walki w takiej formule. Zalicza się do nich m.in. Ruas Vale tudo, które jest zdaniem wielu sztuczną kombinacją kilku stylów walki nie związanych bezpośrednio z Vale tudo, gdyż oryginalne Vale tudo nigdy stylem walki nie było. Tego typu nazewnictwo jest pomysłem marketingowym - na dobrą sprzedaż danego systemu.

UFC

2007-06-19T12:37:00.000-07:00

UFC (Ultimate Fighting Championship) - amerykańska federacja sportów walki w formule MMA (Mixed Martial Arts). Pojedynki odbywają się w ośmiokątnym ringu zwanym oktagonem.

Historia walk UFC

Pierwsze zawody Ultimate Fighting Championship były wytworem umysłu Arta Davie i Roriona Gracie. UFC 1 odbyło się 12 listopada 1993 roku w Denver. Początkowo nazywano je również "Wojna światów" (ang. War of the Worlds). Wzięli w nich udział: zapaśnik sumo, bokser, mistrz świata w savate, będący też mistrzem Europy w Kyokushin karate, dwóch kick-bokserów, praktyk kempo, mistrz świata Pancrase oraz zawodnik brazylijskiego jiu-jitsu Royce Gracie. Gracie wygrał cały turniej, a także UFC 2 i UFC 4 (walczył i w UFC 3, wygrał jedną walkę z Kimo Leopoldo, następnie wycofał się z turnieju prawdopodobnie ze względu na udar cieplny). Podczas UFC 3 sędzia otrzymał prawo zatrzymywania walki. Po UFC 4 Rorion Gracie zrezygnował z UFC, a po UFC 6 podobne, lecz mniejsze widowiska MMA zaczęły pojawiać się w całym USA. Obecnie mistrzem wagi ciężkiej jest Randy Couture (który w wieku prawie 44 lat pokonał Tima Sylvie), a lekkociężkiej Quinton Jackson (po sensacyjnym znokautowaniu Chucka Liddella). Dawni mistrzowie to między innymi: Tim Sylvia, Josh Barnett, Ricco Rodriguez, Tito Ortiz, Kevin "Monster" Randleman, Bas Rutten, Mark Coleman, Royce Gracie.

UFC a PRIDE FC

UFC było prekursorem walk MMA, jednak później przez długi czas pozostawało w cieniu japońskiej federacji Pride FC, która dysponowała olbrzymimi pieniędzmi i prawie wszyscy najlepsi zawodnicy walczyli właśnie w Pride. W roku 2006 sytuacja zaczęła się odwracać. Pride straciła kontrakt ze stacją telewizyjną Fuji TV, natomiast UFC zarobiła ogromne pieniądze dzięki kontraktowi z telewizją Showtime i zaczęła ściągać do siebie najlepszych zawodników z innych organizacji w tym także z Pride. Ostatnim krokiem w wyeliminowaniu konkurencji było kupienie 27 marca 2007 roku Pride przez braci Fertitas, właścicieli firmy ZUFFA, która jest głównym udziałowcem w UFC.

Zasady

Reguły UFC przyjęte przez Nevada State Athletic Commision 23 lipca 2001 roku:

Każda walka oprócz walki o mistrzostwo liczy 3 rundy

Walka o mistrzostwo liczy 5 rund

Każda runda trwa 5 minut

Przerwa pomiędzy rundami trwa 1 minutę

Sposoby wyłonienia zwycięzcy:

przeciwnik poddaje się (odklepanie lub słownie)

knockout

decyzja sędziów

rzut ręcznika

dyskwalifikacja

lekarz przerywa walkę

akcje zabronione:

1. Uderzanie glową

2. Każdy atak na oczy

3. Gryzienie przeciwnika

4. Szarpanie, pociąganie za wlosy

5. Fish hooking

6. Wszelkie ataki na krocze

7. Bezpośredni atak na kregoslup, obojczyk oraz tyl glowy

8. Uderzenia z góry dolną częścią łokcia

9. Uderzenie w gardlo, oraz lapanie tchawicy

10. Szczypanie, drapanie itp.

11. Kopanie glowy lezacego lub klęczącego przeciwnika

12. Naskakiwanie (noga) na lezacego przeciwnika

13. Kopanie piętami po nerkach

14. Dźwignie na małe stawy (np. palce)

15. Wyrzucanie przeciwnika poza ring

16. Wkladanie palców w otwarte rany przeciwnika

17. Przytrzymywanie spodenek lub rekawiczek przeciwnika

18. Plucie

19. Trzymanie lin lub siatki

20. Uzywanie wulgaryzmów na ringu

21. Atak podczas przerwy

22. Atak na przeciwnika, pod ochrona sedziego

23. Atak po gongu

24. Swiadome lekcewazenie instrukcji oraz samego sedziego

25. Wszelkie unikanie kontaktu z przeciwnikiem

26. Rzucenie recznika podczas walki

27. Symulowanie kontuzji

10 najpopularniejszych zawodników w pierwszej dekadzie UFC (do UFC 45)

Royce Gracie

David "Tank" Abbott

Randy Couture

Ken Shamrock

Mark Coleman

Pat Miletich

Marco Ruas

Dan Severn

Don Frye

Oleg Taktarov

Zródlo:http://pl.wikipedia.org

Tagi:Ultimate Fighting Championship

MMA

2007-06-18T09:53:00.000-07:00

Mieszane sztuki walki (MMA, Mixed Martial Arts), dyscyplina sportowa, gdzie zawodnicy sztuk i sportów walki toczą pojedynki przy dużym zakresie dozwolonych technik (w zasadzie dopuszcza się wszystkie techniki dozwolone w innych sportach walki bez broni). Mieszane sztuki walki wyrażają jeden ze współczesnych kierunków rozwoju sztuk walki. Celem turniejów MMA jest zapewnienie widowiska sportowego, w którym walka toczy się przy jak najmniejszych ograniczeniach, ale jednoczesnym uniknięciu ryzyka śmierci i poważnych, trwałych obrażeń ciała. W szerszym sensie pojęcie "mieszane sztuki walki" obejmuje również style, które na bazie sportowego treningu MMA przygotowują do walki realnej.

Nazwa

Nazwa "Mixed martial arts" potocznie stosowana jest zamiennie z nazwą "Vale tudo" - tak nazywały się organizowane w Ameryce Południowej turnieje, od których wywodzą się współczesne mieszane sztuki walki. Vale tudo posiada jednak o wiele mniej ograniczeń. Zwolennicy tradycyjnego Vale tudo twierdzą często, że MMA nie ma prawa do tej nazwy. W formule MMA odbywa się wiele turniejów. Do najbardziej znanych imprez o światowym zasięgu należą UFC, Pride FC i K-1. W Polsce od kilku lat odbywają się mistrzostwa Polski w MMA oraz turnieje pod nazwą "Konfrontacja sztuk walki" (W istocie zawodnicy mieszanych sztuk walki trenują przekrojowo, co oznacza, że elementy z wielu stylów są łączone. Tak więc zawodnik nie jest reprezentantem żadnego stylu walki).

Turnieje MMA na początku określano jako "No Holds Barred" (NHB), czyli "bez chwytów zabronionych". Niekiedy mieszane sztuki walki nazywa się "walkami bez reguł". Jest to mylący termin, gdyż jak w każdej dyscyplinie sportu, i w tej obowiązują reguły współzawodnictwa. Równie niewłaściwe jest pojęcie "walki o minimum reguł" (próba uściślenia terminu "walki bez reguł"), ponieważ sugeruje minimalną ilość reguł, a niekoniecznie małe ograniczenia na zestaw dozwolonych technik.

Dziennikarze sportowi uzywają również terminu wszechstylowa walka wręcz.

Podział MMA

Sportowe MMA. służą rywalizacji sportowej w zawodach takich jak Ultimate Fighting Championship (UFC), Pride Fighting Championship oraz spotkań w stylu Vale Tudo. W tego rodzaju spotkaniach zwykle biorą udział dwie nieuzbrojone osoby.

Uliczne MMA służą niesportowym sytuacjom. Wielu z praktyków pochodzi z kręgów Jeet Kune Do (JKD), i niekiedy określają swój styl tą nazwą. Tak czynią np. Matt Thornton i Erik Paulson. Ich praca nieco różni się od głównego nurtu JKD, gdyż zachęcają oni swych uczniów do brania udziału w sportowych sparingach lub zawodach w MMA. Wielu praktyków tego kierunku jest przekonanych, że sportowe MMA tylko potrzebują niewielkich zmian w strategii (mniejszy nacisk na pozostawanie w parterze, większa obeznanie z bronią) i dodania kilku technik, aby stać się wysoce skutecznym na ulicy. Zdecydowanie najczęstszym dodatkiem do ulicznych MMA jest trening filipińskich sztuk walki, ze względu na praktyczne użycie broni, głównie pałki i noża.
Najczęściej jednak termin "mixed martial arts" odnosi się do sportowych MMA.

Reguły

W walkach MMA dozwolone są rzuty, ciosy, dźwignie, duszenia, kopnięcia i walka w parterze. O wyniku pojedynku decyduje nokaut, poddanie się zawodnika lub poddanie zawodnika przez sędziego gdy nie jest on zdolny do dalszej walki. Jeżeli walka nie zakończy się przed czasem, decyzja sędziów decyduje o wyniku walki. Reguły MMA wywodzą się w dużym stopniu z Vale tudo.

W walkach MMA zabronione są techniki stwarzające znaczne niebezpieczeństwo dla zdrowia zawodników. Kluczowe reguły to: zakaz gryzienia, zakaz wsadzania palców lub podbródka w oczy, zakaz zahaczania (wkładania palców w otwory fizjologiczne, np. usta czy nos), zakaz ataku na krocze, zakaz ataku na krtań, zakaz uderzania w kręgosłup, zakaz stosowania dźwigni na małe stawy, czyli palce. W pierwszych UFC atakowanie genitaliów było dozwolone (jedynie w UFC I nie). Reguły są w większości takie, jakich zażyczą sobie promotorzy. Wiele formuł i organizatorów wprowadza dodatkowe ograniczenia, zabraniając np. uderzania głową i łokciami w parterze, dźwigni na kręgosłup lub dźwigni skrętowych na kolana, wykonywania rzutów skutkujących upadkiem rywala na głowę, kopnięć w parterze. Bardziej restrykcyjne rodzaje MMA obejmują Old Pancrase, Shootfighting lub RINGS. Ich regulaminy zabraniają uderzania w parterze, uderzania zaciśniętą pięścią albo obu tych rzeczy. Zawodnicy zawsze muszą posiadać ochraniacze na zęby oraz rękawice. W zawodach MMA zabronione są uderzenia głową, jednak niektóre turnieje (np. Gala Sportów Walki) zabraniają jedynie uderzenia głową w głowę przeciwnika, a zezwalają na uderzenia w tułów.

Walki odbywają się na zwykłym ringu bokserskim lub na ringu otoczonym siatką (zwanym powszechnie "klatką"), który zapobiega wypadaniu zawodników poza ring lub ich plątaniu się w liny. Ośmiokątny kształt ringu dotyczy tylko UFC, w innych organizacjach walczy się na ringach o innych kształtach lub na ringach bokserskich. Ostatnio odchodzi się od nazwy "klatka", gdyż osobom słabo zorientowanym w MMA nazwa kojarzy się z nielegalnymi walkami zwierząt (np. psów).

Historia MMA

Pierwszymi udokumentowanymi zawodami w mieszanych sztukach walki i zapewne ideowym przodkiem obecnych MMA były zapasy typu pankration (stosuje się też spolszczoną pisownię "pankracjon") w starożytnej Grecji, w których stosowano różne style greckich zapasów i pięściarstwa. Obok pięściarstwa (pygme) i zapasów (pale), znajdowały się one w programie antycznych igrzysk olimpijskich. Określane są przez historyków jako "zapasy z elementami walki na pięści" (Wielka encyklopedia powszechna PWN, hasło Igrzyska olimpijskie). Koncentrowały się one na reprezentowaniu miast sportowców, zaś rodzime style każdego miasta były traktowane jako ścisła tajemnica. Historia zna jeszcze inne formy mieszanych sztuk walki, jak francuskie Brancaille.

W rozgrywkach typu MMA (na początku nie nosiły one tej nazwy) ścierały się dwie tendencje. Jedna polegała na organizowaniu brutalnych widowisk typu "wszystkie chwyty dozwolone" i wskutek niej walkom MMA towarzyszyły niezdrowe sensacje. Druga, sportowa, obecnie dochodząca do głosu - to wypracowanie bezpiecznej formuły walki, obejmującej możliwie duży zakres dopuszczalnych technik, oraz takiej, by umożliwić rywalizację z zawodnikiem innego stylu. Te dyscypliny rozwinęły się w latach dziewięćdziesiątych głównie w Brazylii (Vale tudo), Stanach Zjednoczonych i Japonii. Techniki zaczerpnięto ze sztuk i sportów walki Brazylii, Japonii, Anglii, USA, Tajlandii, Francji i Rosji, z niewielkimi zapożyczeniami z dyscyplin innych narodów. MMA zostało spopularyzowane przez widowisko Ultimate Fighting Championship I (UFC I) w listopadzie roku 1993.

"Boks jest wspaniały, ale to sport naszych ojców, natomiast mieszane sztuki walki są sportem nowego pokolenia" ("Big" John McCarthy - najlepszy sędzia UFC).

Trening mieszanych sztuk walki

W mieszanych sztukach walki wprowadzono tzw. trening przekrojowy, przygotowujący zawodnika do walki zarówno w stójce jak i w parterze oraz zwarciu. Akcentowana jest w nim umiejętność płynnego przechodzenia miedzy tymi trzema dystansami. W ogólności, boks (włączając w to kick-boxing, boks tajski), zapasy (w wolnym stylu, klasyczne, sambo, judo, jiu-jitsu i Brazylijskie jiu-jitsu) są stylami, które stanowią podstawę niemal każdego treningu mieszanych sztuk walki. Rzadziej stosuje się elementy Karate Kyokushin, taekwondo i innych stylów. Style tradycyjne takie jak wushu, aikido czy tradycyjne karate, okazują się zwykle w MMA nieskuteczne ze względu na inne cele i strategie walki.

Taktyka walki w MMA

Podczas kilku pierwszych turniejów UFC, gdy reguły zostały ograniczone do kluczowych trzech (zakaz gryzienia, ataku palcami i ataku na krocze), współzawodniczyła ze sobą wielka rozmaitość stylów. Jednak zawodnicy kilku stylów wyszli na tym lepiej niż inni. Bokserzy mieli tendencję do dominacji w uderzeniach, zapaśnicy i judocy w obaleniach, zaś przedstawiciele brazylijskiego jiu-jitsu dominowali w parterze. W rezultacie, ludzie zaczęli skupiać się na tych trzech stylach. Większość zawodników sportowego MMA wpadają w jedną z tych trzech kategorii: "parterowiec", zapaśnik i uderzacz, chociaż każdy używa technik z innej a niektórzy są skuteczni we wszystkich trzech.

"Parterowiec" (ang. ground fighter, bądź "grappler") specjalizuje się w chwytach. Taktyką tego typu zawodnika jest dążenie do walki w parterze, gdzie szuka wymuszenia poddania na przeciwniku za pomocą dźwigni lub duszenia. Chociaż umiejętność wykonania obalenia ściśle się wiąże ze strategią walki w parterze, czyste, silne obalenie nie jest dla niego tak ważne jak dla zapaśnika.

Zapaśnik preferuje walkę w stójce w zwarciu (tzw klinczu) i walkę na uderzenia w parterze. Jego mocną stroną zwykle jest obalenie. Popularnie strategia zapaśnika jest znana jako "obal i uderzaj" lub "połóż i dołóż" (ang. ground and pound). To odnosi się do metody obalenia przeciwnika, osiągnięcia dominującej pozycji w parterze i zakończenia walki uderzeniami.

Uderzacz jest zwykle znany jako zawodnik walczący w stójce, ze względu na swoją preferencję do stania na nogach i wygrywania przez uderzenia. Ta strategia uderzacza jest znana jako "sprawl and brawl" (unikaj zwarcia i uderzaj). Odnosi się do koncentracji na neutralizowaniu obaleń, aby samemu pozostać na nogach i zakończyć starcie ciosami.

Mixed Martial Arts w Polsce

Najbardziej znanym turniejem MMA w Polsce, ze względu na popularność medialną, jest Konfrontacja Sztuk Walki. W Polsce aktualnie odbywa się też kilka innych imprez, min. Full Contact Prestige, Gala Sportów Walki, Turniej Hadaka Waza.

Artykul pochodzi z:http://pl.wikipedia.org

Tagi:mma
Mixed Martial Arts

Rickson Gracie

2007-06-16T05:38:00.000-07:00

Rickson Gracie (ur. 21 listopada 1959) – Brazylijczyk, członek rodziny Gracie, która opracowała rewolucyjny styl walki wręcz – BJJ (brazylijskie ju-jitsu). Jego wzrost to 178 cm, a waga 85 kg. Zwycięzca ponad 400 walk, zwycięzca prestiżowych Japan Vale Tudo Open 1994 i 1995, absolutny mistrz świata BJJ w kategorii średniej i open, instruktor SWAT, FBI i Navy SEALS. Uważany za jednego z najlepszych zawodników, odkąd w wieku 18 lat dostał czarny pas BJJ nie przegrał żadnej walki. Pogromca sławnych uliczników brazylijskich. Rickson zaczął trenować zanim był tego świadom – ojciec (Helio) bawił się z nim na macie, wpajając mu podstawowe nawyki. Według Ricksona niezwykle ważny jest duch walki, a nie każdy go posiada. Posiada kilka akademii BJJ w Kalifornii.

Zródlo artykulu:http://pl.wikipedia.org/wiki/Rickson_Gracie

Brazylijskie jiu-jitsu (BJJ, inne nazwy: Gracie Jiu-jitsu lub Machado Jiu-Jitsu) to sztuka walki wywodząca się z jiu-jitsu, zapasów i judo, która wyróżnia się naciskiem na walkę w parterze.

Charakterystyka dyscypliny

BJJ obejmuje walkę w stójce, zwarciu i parterze. Podstawowe dwie formuły walki w BJJ to:

walka w gi (kimonie),
walka bez gi (Submission wrestling)
Brazylijskie jiu-jitsu koncentruje się na walce z jednym przeciwnikiem. Celem walki jest przejęcie kontroli nad przeciwnikiem poprzez zadawanie mu kontrolowanego bólu(dźwignie) bądź pod groźbą utraty przytomności- z bólu lub od duszenia. Walka w brazylijskim jiu-jitsu odbywa się głównie w parterze. Taktyka polega na sprowadzeniu przeciwnika do parteru, unieruchomieniu go i wykonaniu techniki kończącej- dźwigni bądź duszenia, zmuszającej przeciwnika do poddania się bądź pozbawiającej go przytomności. Zawodnicy brazylijskiego jiu-jitsu walczą w zwarciu, co dodatkowo utrudnia ich przeciwnikom wykonywanie uderzeń.

Brazylijskie jiu-jitsu opiera się na chwytach. Dominują w tej dyscyplinie dźwignie, duszenia oraz inne techniki unieruchamiania przeciwnika. Uderzeń się nie stosuje. Ćwiczą je jednak zawodnicy przygotowujący się do turniejów Mieszane sztuki walki. Stosuje się też rzuty mające na celu sprowadzenie przeciwnika do parteru. Chwyty w parterze często wykonuje się nogami poprzez zahaczenie lub objęcie części ciała przeciwnika. Jednym z elementów charakterystycznych dla brazylijskiego jiu-jitsu jest tzw. garda. Garda polega na objęciu nogami przeciwnika stojącego lub klęczącego przez zawodnika leżącego. Stosuje się też tzw. dosiad, który polega na siedzeniu okrakiem na leżącym przeciwniku.

Ponieważ brazylijskie jiu-jitsu opiera się na chwytach, koncentruje się na walce z jednym nieuzbrojonym przeciwnikiem. Przydaje się, gdy zachodzi potrzeba unieruchomienia przeciwnika i pokonania go bez wyrządzenia mu poważnego uszczerbku na zdrowiu (duszenia, dźwignie). Brazylijskie jiu-jitsu cały czas się rozwija i dostosowuje do realiów dzisiejszych zagrożeń. System opracowany przez Graciech powstał również z myślą o samoobronie. Nie ogranicza się jedynie do chwytów i dźwigni w parterze, ale również przygotowuje do obrony przeciwko uderzeniom ostrym narzędziem (walory tego systemu doceniła policja http://www.gracieacademy.com/graple_police.html i wojsko http://www.gracieacademy.com/gracie_combatives.html.Jednakże zawodnicy ćwiczący pod kątem rywalizacji sportowej nie ćwiczą pewnych technik, które, choć brutalne (np. kopnięcie w krocze, cios w oczy, ciosy kantem dłoni), znajdują zastosowanie w samoobronie. Nie trenują też walki z wieloma przeciwnikami.

Brazylijskie jiu-jitsu wykształciło własną tradycję. Tradycję japońską się odrzuca, istnieją natomiast elementy charakterystyczne dla kultury Brazylii: naszywki z symbolami narodowymi Brazylii, używanie tatuaży będących wyrazem specyficznej religijności Brazylijczyków. Często nie ćwiczy się w tradycyjnym stroju do jiu-jitsu (tzw. gi), a w spodenkach i w koszulce. Nie ma znanej ze stylów tradycyjnych pracy nad doskonaleniem jednej techniki oraz rozwojem duchowym (ćwiczenia koncentracji etc.).

Brazylijskie ju-jitsu zawdzięcza swą obecną popularność kilku czynnikom. Przede wszystkim, ważną rolę odegrała skuteczność zawodników tej dyscypliny w turniejach MMA. Dalej, brazylijskie ju-jitsu nie jest obciążone wschodnią tradycją, obcą mentalności Zachodu. Techniki brazylijskiego ju-jitsu stwarzają złudzenie prostych. Także przeznaczenie na walkę dużej części treningu znajduje uznanie u młodzieży, która może się wykazać w bezpośredniej rywalizacji.

Historia

Jednym z uczniów Jigoro Kano, sławnego mistrza ju-Jutsu był Maeda Mitsuyo, znany także jako Count of Combat.

W roku 1914 Maeda Mitsuyo, posiadacz stopnia 5 dan w judo, który wcześniej startował w profesjonalnych turniejach zapaśniczych w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Hiszpanii, na Kubie, w Panamie i Meksyku, osiedlił się w Brazylii. Około roku 1919 Maeda uczył 17-letniego Brazylijczyka Carlosa Gracie mieszanki judo Kodokan i amerykańskiej walki catch-as-catch-can.

Maeda określał sztukę, której nauczał, "jiu-jitsu" i to określenie zostało w nazwie nowo powstałego stylu. Mitsuyo został wykluczony z Kodokanu przez Jigoro Kano za niezgodne z zasadami Judo, walki za pieniądze.

W roku 1924 Gracie otworzył komercyjną akademię sztuk walki, na początku w Belém a potem w Rio de Janeiro, a do jego uczniów należał młodszy brat Hélio, który od 1932 r. do połowy lat pięćdziesiątych był znanym brazylijskim zapaśnikiem zawodowym ( inni bracia Carlosa to: Osvaldo, Gastao Jr., Jorge). Synowie Hélio: Royce, Rorion i Rickson, kontynuowali pracę ojca i w latach dziewięćdziesiątych opracowali znane na całym świecie Gracie Jiu-Jitsu. Natomiast w tym samym czasie siostrzeńcy Carlosa Gracie wprowadzili w Stanach Zjednoczonych pokrewny styl zwany Machado Jiu-Jitsu.

Techniki brazylijskiego jiu-jitsu są często wykorzystywane w bojowych systemach walki wręcz (combat) oraz w systemach samoobrony. Jednakże większość z tych systemów różni się koncepcją walki od brazylijskiego jiu-jitsu, przejmując od tego stylu jedynie walkę w parterze, dlatego nie uważa się ich za bojowe czy samoobronne wersje brazylijskiego jiu-jitsu.

Brazylijskie jiu-jitsu w walkach MMA

BJJ stanowi podstawę wyszkolenia wielu zawodników w walkach MMA (m.in. PRIDE FC, UFC) i Vale Tudo. Np. Paweł Nastula uzupełnił swoje wyszkolenie boksem i brazylijskim jiu-jitsu. Mirko "Crocop" Filipovic (kick-boxing) także regularnie trenuje brazylijskie jiu-jitsu i zapasy. Jest to tak zwany trening przekrojowy (ang. cross training). Brazylijskie jiu-jitsu stanowi jeden ze składników takiego treningu.

Tagi:Rickson Gracie
jitsu jiu
mma
mma weekly

Paweł Nastula

2007-06-15T08:02:00.000-07:00

POCZĄTKI

Paweł Nastula jest jedynym polskim judoką i jednym z niewielu na świecie, który na tatami zdobył wszystkie możliwe laury. Na swoim koncie ma złote medale igrzysk olimpijskich, mistrzostw świata i Europy. Święcił imponujące triumfy w najbardziej prestiżowych turniejach niemal na wszystkich kontynentach. W ciągu ponad dwudziestoletniej kariery pokonał ponad stu rywali. Nawet japońscy mistrzowie analizowali jego technikę, a książka "Paweł Nastula: Moje Judo" stała się jedną z ważniejszych pozycji w bibliotece tokijskiego Kodokanu.
Już jako mały chłopiec "Nastek" wykazywał się większą sprawnością od swoich rówieśników. Jego mama chcąc nieco utemperować gorący temperament syna zaprowadziła go na treningi w klubie AZS AWF Warszawa.
- To jest miłość od pierwszego wejrzenia. Gdy miałem 10 lat mama zaprowadziła mnie na AWF i zobaczyłem judo.
Wiedziałem, że to coś dla mnie - mówi Nastula. Do sekcji prowadzonej wówczas przez Wojciecha Borowiaka przyjmowali jednak dwunastolatków. Został więc odprawiony z kwitkiem. Wrzaskiem wyperswadował mamie, że nie pójdzie na szermierkę, jak ona chciała. Późniejszy mistrz położył się wówczas na ziemi i zaczął płakać. Ryczał dotąd, aż mama dla świętego spokoju wróciła z nim do salki i przekonała trenera Wojciecha Borowiaka, żeby wziął go, chociaż na próbę. Był rok 1980.
- To była dobra decyzja. Wkrótce okazało się, że Paweł jest diamentem, który trzeba tylko umiejętnie oszlifować. Miał doskonałą koordynację ruchową, był ambitny i waleczny - tłumaczy Borowiak.

BARCELONA 1992

W 1989 i 1990 zdobywał brązowe medale mistrzostw Europy juniorów. Po 11 latach, od momentu gdy postawił po raz pierwszy stopę na tatami, przebił się na seniorskie podium mistrzostw świata. W 1991 roku zajął drugie miejsce w Barcelonie. Rok później w tym samym mieście rozegrano igrzyska olimpijskie. To był pierwszy przełomowy moment w jego karierze. Gdy dotarł do półfinału kibice zacierali ręce z radości. Jego przeciwnikiem był Brytyjczyk Raymond Stevens. W drugim półfinale rywalizowali Węgier Antal Kovacs i Holender Teo Meijer. Wszyscy mieli już w pamięci porażki z "Nastkiem"
Starcie z Brytyjczykiem miało jednak zaskakujący przebieg. Paweł prowadząc rozwiązał pas, za co otrzymał karę. Na tablicy wyników pojawił się remis, ale Nastula nie atakował.
- Byłem tak wyczerpany, że nie wiedziałem co się dzieje. Źle widziałem, trener nie krzyknął, że przegrywam i stało się coś strasznego. Porażka strasznie bolała. Gdy wróciłem do pokoju w wiosce olimpijskiej z nosa, ze zmęczenia, leciała mi krew. Leżałem na łóżku i przerzucałem bezmyślnie kanały w telewizji - opowiada Paweł.
Wtedy powiedział sobie, że zrobi wszystko, by stanąć na najwyższym stopniu olimpijskiego podium. Z rozrywkowego chłopaka z Bielan, bywającego w studenckim klubie "Park" stał się zdyscyplinowanym sportowcem. Niemałą rolę w tej przemianie miała jego żona Joanna.

1200 DNI

Kolejnym przełomem w jego karierze było pokonanie powszechnej opinii, że "Nastek" jeśli nie zwycięży przed czasem, to przegrywa walki. Wypominano mu brak formy w Barcelonie.
W 1992 roku jako pierwszy Polak w historii zatriumfował w tradycyjnym turnieju Jigoro Kano Cup w Tokio. W "jaskini lwa" stoczył trzy pełne walki - z powodzeniem. W lutym 1994 roku zajął drugie miejsce w najbardziej prestiżowym turnieju na Starym Kontynencie - w Paryżu. Wówczas w finale pokonał go reprezentant gospodarzy Eric Fauroux.
Niewielu ludzi spodziewało się, że następną porażkę Paweł poniesie dopiero 41 miesięcy później - 13 marca 1998 roku na swoim terenie z innym Francuzem Stephane Traineau.
Przez te trzy i pół roku zdobył wszystkie możliwe trofea. Stawał na najwyższym stopniu podium mistrzostw Europy, świata, igrzysk olimpijskich. Ponad 1200 dni bez porażki to dla judoki, który toczy podczas jednych zawodów 5-6 walk, startuje kilkanaście razy w roku, oznacza pokonanie ponad 200 rywali.

GDAŃSK 1994

Prawdziwemu testowi został poddany podczas mistrzostw Europy w 1994 w Gdańsku. Po pojedynku półfinałowym, który trwał pełne 5 minut (aktywnego czasu walki) stracił świadomość.
Szkoleniowiec i lekarz wyprowadzili go na zaplecze tak, by nikt nie wiedział, że Paweł jest w fatalnym stanie.
- Faktycznie, gdy zszedłem z tatami zapytałem trenera czy wygrałem - wspomina warszawski judoka.
Już po 20 minutach powiedział jednak, że chce się bić!

NASTULA JUDO TEAM

Czteroletnia passa zwycięstw nie była przypadkiem.
Trener Borowiak zbudował Nastula Judo Team (Borowiak - trener główny, Andrzej Borkowski - biomechanik, Elżbieta Huebner-Woźniak - biochemik, Katarzyna Lerczak - biochemik, Jadwiga Malczewska - fizjolog, Zbigniew Obmiński - endokrynolog, Marek Rzepkiewicz - trener kadry, Jadwiga Starczewska - badania analityczne, Ryszard Szczepański - lekarz). Wszyscy najgroźniejsi rywale byli w drobiazgowy sposób analizowani.
Paweł miał także specjalny nakaz - demolować wszystkich i wszędzie. Nawet na treningach nie miał prawa stosować taryfy ulgowej wobec kogokolwiek.
Wielu zawodników znienawidziło go. Holender Ben Sonnemans powiesił w swojej sali treningowej portret Pawła, by nie zapominać, kto jest jego najgroźniejszym przeciwnikiem. Rosjanin Dmitri Sergiejew, uznawany przez długi czas za specjalistę w walce w parterze (ne-waza), po dwóch starciach z Nastulą bał się korzystać ze swojej najgroźniejszej broni. Polak wykorzystywał ją przeciwko niemu. Doskonały Portugalczyk Pedro Soares popadł w depresję upokarzany rzutami.

ATLANTA 1996

Na igrzyska w Atlancie pojechał jako murowany faworyt, ale los nie był dla niego przychylny. Naprzeciwko "Nastka" już w pierwszym pojedynku stanął broniący olimpijskiego złota Węgier Antal Kovacs. Paweł pokazał jednak, że nie ma respektu dla żadnego rywala. Ruszył do boju od przejmując inicjatywę już od pierwszej komendy "hajime". Po 50 sekundach Węgier leżał już na plecach trzymany przez Polaka, ale Nastuli to nie wystarczyło. Wkrótce założył rywalowi dźwignię. Kovacs szamotał się jeszcze przez kilka sekund.
Ostatecznie musiał jednak skapitulować. Walka trwała 59 sekund. Była to jedna z większych sensacji turnieju judo. Mistrz olimpijski przegrał z Polakiem w ciągu niecałej minuty. W kolejnym pojedynku "Nastek" rozprawił się z Włochem Luigi Guidio. Po 3.59 min było po wszystkim. Portugalczyk Pedros Soares wytrwał na placu boju 163 sekundy.W półfinale Nastuli stawił czoła Brazylijczyk Aurelio Miguel, mistrz olimpijski z Seulu i 9. zawodnik igrzysk w Barcelonie. Na 19 sekund przed upływem regulaminowego czasu Polak rzucił rywala na ippon. W finale Nastula bezwzględnie rozprawił się z Kim Min-Soo z Korei Południowej.
- Olimpijskiej wiosce żeglarskiej w Savannah kilka dni przed rozpoczęciem igrzysk zagrażał huragan "Bertha". Wczoraj niczym tajfun przez tatami w Atlancie przeszedł Paweł Nastula. W finałowej walce, w kategorii do 95 kg, dosłownie zmiótł Koreańczyka Kim Min-Soo, wygrywając w ciągu niespełna półtorej minuty - napisał wówczas dziennik "Tempo".

ZAKOŃCZENIE KARIERY

W 1996 roku Europejska Unia Judo uhonorowała Nastulę tytułem najlepszego zawodnika Starego Kontynentu.
Wielkie sukcesy skończyły się wraz ze zmianą kategorii wagowej. IJF zlikwidował wagę do 95 kg, w której Paweł sięgał po złote medal. Powstała kat. do 100 kg. W niej zawodnik AZS AWF nie potrafił się odnaleźć. Zdobywał jeszcze medale mistrzostw Europy, ale nie stawał już na najwyższym stopniu podium.
Ostatecznie o zakończeniu kariery zdecydował wiosną 2004 roku.
Wybitny sportowy publicysta, nie żyjący już Zdzisław Ambroziak, napisał kiedyś: "Dziś, gdy Pawłowi zdarza się przegrywać, warto przypomnieć go sobie na tronie."

Po zakończeniu kariery judoki Nastula startował w zawodach Pride FC. Dwa pierwsze pojedynki zakończyły się jego przegraną: z Brazylijczykem Antonio Rodrigo "Minotauro" Nogueira (Brazilian Top Team) oraz Rosjaninem Aleksandrem Emelianenko. 1 lipca 2006 Nastula wygrał z Edsonem Drago (Brazilian Top Team) zakładając dźwignię na rękę przeciwnika. Kolejna walka "Nastka" odbyła się 21 października 2006 podczas pierwszej gali PRIDE organizowanej w Stanach Zjednoczonych: Pride 32: The Real Deal. Oponentem Polaka był Josh Barnett (vice-mistrz turnieju open weigh z 2006) walka zakończyła się wygraną Barnetta (założył on dźwignię na staw skokowy).

Nastula vs Aleksander Emelianenko

Nastula vs Edson Drago

Nastula vs Josh Barnett

Tagi:Nastula
Aleksander Emelianenko
Edson Drago
Josh Barnett
Antonio Rodrigo "Minotauro" Nogueira
ring

Ultimate Fighting Championship

2007-06-12T09:28:00.000-07:00

UFC (Ultimate Fighting Championship) - amerykańska federacja sportów walki w formule MMA (Mixed Martial Arts). Pojedynki odbywają się w ośmiokątnym ringu zwanym oktagonem.

Historia walk UFC

Pierwsze zawody Ultimate Fighting Championship były wytworem umysłu Arta Davie i Roriona Gracie. UFC 1 odbyło się 12 listopada 1993 roku w Denver. Początkowo nazywano je również "Wojna światów" (ang. War of the Worlds). Wzięli w nich udział: zapaśnik sumo, bokser, mistrz świata w savate, będący też mistrzem Europy w Kyokushin karate, dwóch kick-bokserów, praktyk kempo, mistrz świata Pancrase oraz zawodnik brazylijskiego jiu-jitsu Royce Gracie. Gracie wygrał cały turniej, a także UFC 2 i UFC 4 (walczył i w UFC 3, wygrał jedną walkę z Kimo Leopoldo, następnie wycofał się z turnieju prawdopodobnie ze względu na udar cieplny). Podczas UFC 3 sędzia otrzymał prawo zatrzymywania walki. Po UFC 4 Rorion Gracie zrezygnował z UFC, a po UFC 6 podobne, lecz mniejsze widowiska MMA zaczęły pojawiać się w całym USA. Obecnie mistrzem wagi ciężkiej jest Randy Couture (który w wieku prawie 44 lat pokonał Tima Sylvie), a lekkociężkiej Quinton Jackson (po sensacyjnym znokautowaniu Chucka Liddella). Dawni mistrzowie to między innymi: Tim Sylvia, Josh Barnett, Ricco Rodriguez, Tito Ortiz, Kevin "Monster" Randleman, Bas Rutten, Mark Coleman, Royce Gracie.

UFC a PRIDE FC

UFC było prekursorem walk MMA, jednak później przez długi czas pozostawało w cieniu japońskiej federacji Pride FC, która dysponowała olbrzymimi pieniędzmi i prawie wszyscy najlepsi zawodnicy walczyli właśnie w Pride. W roku 2006 sytuacja zaczęła się odwracać. Pride straciła kontrakt ze stacją telewizyjną Fuji TV, natomiast UFC zarobiła ogromne pieniądze dzięki kontraktowi z telewizją Showtime i zaczęła ściągać do siebie najlepszych zawodników z innych organizacji w tym także z Pride. Ostatnim krokiem w wyeliminowaniu konkurencji było kupienie 27 marca 2007 roku Pride przez braci Fertitas, właścicieli firmy ZUFFA, która jest głównym udziałowcem w UFC.

Zasady

Reguły UFC przyjęte przez Nevada State Athletic Commision 23 lipca 2001 roku:

Każda walka oprócz walki o mistrzostwo liczy 3 rundy

Walka o mistrzostwo liczy 5 rund

Każda runda trwa 5 minut

Przerwa pomiędzy rundami trwa 1 minutę

Sposoby wyłonienia zwycięzcy:

przeciwnik poddaje się (odklepanie lub słownie)

knockout

decyzja sędziów

rzut ręcznika

dyskwalifikacja

lekarz przerywa walkę

akcje zabronione:

1. Uderzanie glową

2. Każdy atak na oczy

3. Gryzienie przeciwnika

4. Szarpanie, pociąganie za wlosy

5. Fish hooking

6. Wszelkie ataki na krocze

7. Bezpośredni atak na kregoslup, obojczyk oraz tyl glowy

8. Uderzenia z góry dolną częścią łokcia

9. Uderzenie w gardlo, oraz lapanie tchawicy

10. Szczypanie, drapanie itp.

11. Kopanie glowy lezacego lub klęczącego przeciwnika

12. Naskakiwanie (noga) na lezacego przeciwnika

13. Kopanie piętami po nerkach

14. Dźwignie na małe stawy (np. palce)

15. Wyrzucanie przeciwnika poza ring

16. Wkladanie palców w otwarte rany przeciwnika

17. Przytrzymywanie spodenek lub rekawiczek przeciwnika

18. Plucie

19. Trzymanie lin lub siatki

20. Uzywanie wulgaryzmów na ringu

21. Atak podczas przerwy

22. Atak na przeciwnika, pod ochrona sedziego

23. Atako po gongu

24. Swiadome lekcewazenie instrukcji oraz samego sedziego

25. Wszelkie unikanie kontaktu z przeciwnikiem

26. Rzucenie recznika podczas walki

27. Symulowanie kontuzji

10 najpopularniejszych zawodników w pierwszej dekadzie UFC (do UFC 45)

Royce Gracie

David "Tank" Abbott

Randy Couture

Ken Shamrock

Mark Coleman

Pat Miletich

Marco Ruas

Dan Severn

Don Frye

Oleg Taktarov

Josh Barnett

2007-05-26T02:13:00.000-07:00

Josh Barnett ( urodzony 10 listopada, w Seattle Waszyngton ) jest Amerykańskim zawodnikiem MMA wagi ciężkiej i profesjonalnym zapaśnikiem. Jego rekord MMA to 21-4-0 ale o tym później.

Biografia

Josh Barnett jest absolwentem Ballard High School.

Przeszedł do historii jaki najmłodszy mistrz UFC wagi cięzkiej pokonując Randyego Couture w roku 2002. Jeszcze w tym samym roku tytuł został mu odebrany z powodu wykrycia w nim środków anabolicznych. Przez co została mu zabraba licencja na walczenie w UFC.

Przez tą sytuację Josh Barnett rozpoczął swoją karierę jako profesjonalny zapaśnik w japońskiej federacji New Japan Pro Wrestling. Jego występy okazały się sukcesem dzięki czemu Josh kontynuował karierę w MMA. W jego walce z Mirko Cro Copem 10 października 2004 roku doznał kontuzji ramienia która wyeliminowała go na 6 miesięcy. Josh powrócił do MMA walką rewanżową z CC, którą przegrał jednogłosną decyzją. Następnie Josh pokonał Kazuhiro Nakamurę na PRIDE 31, dzięki czemu dostał się do turnieju OW GP. Na Total Elimination Absolute pokonał Aleksa Emelianenko poprzez klucz, a na Critical Countdown Absolute zwyciężył z Markiem Huntem poprzez Kimurę.

W finałowym turnieju Josh pokonał Minotauro Nogueirę decyzją sędziów, a w finale przegrał z Mirko Cro Copem poprzez G&P Chorwata.

2 największe sukcesy Josha to : Mistrzostwo UFC wagi ciężkiej, oraz dojście do finału PRIDE OW GP 2006.

Result Opponent Method Event Title Date Round Time

Loss Antonio Rodrigo Nogueira Decision (Unanimous) PRIDE - Shockwave 2006 12/31/2006 3 5:00
Win Pawel Nastula Submission (Toe Hold) PRIDE 32 - The Real Deal 10/21/2006 2 3:04
Loss Mirko Filipovic Submission (Strikes) PRIDE - Final Conflict Absolute 9/10/2006 1 5:32
Win Antonio Rodrigo Nogueira Decision (Split) PRIDE - Final Conflict Absolute 9/10/2006 2 5:00
Win Mark Hunt Submission (Kimura) PRIDE - Critical Coutdown Absolute 7/1/2006 1 2:02
Win Aleksander Emelianenko Submission (Keylock) PRIDE - Total Elimination Absolute 5/5/2006 2 1:57
Win Kazuhiro Nakamura Submission (Rear Naked Choke) PRIDE 31 - Dreamers 2/26/2006 1 8:10
Loss Mirko Filipovic Decision (Unaminous) PRIDE 30 - Fully Loaded 10/23/2005 3 5:00
Loss Mirko Filipovic Submission (Injury) PRIDE 28 - High Octane 10/31/2004 1 0:46
Win Rene Rooze TKO (Punches) K-1 MMA - ROMANEX 5/22/2004 1
Win Semmy Schilt Submission (Armbar) Inoki Bom-Ba-Ye 2003 - Inoki Festival 12/31/2003 3 4:48
Win Yoshiki Takahashi Submission (Triangle/Armbar) NJPW - Ultimate Crush 10/13/2003 2
Win Yuki Kondo Submission (Rear Naked Choke) Pancrase - 10th Anniversary Show 8/31/2003 3 3:26
Win Jimmy Ambriz TKO (Punches) NJPW - Ultimate Crush 5/2/2003 1 3:05
Win Randy Couture TKO (Strikes) UFC 36 - Worlds Collide 3/22/2002 2 4:35
Win Bobby Hoffman Submission (Strikes) UFC 34 - High Voltage 11/2/2001 2 4:25
Win Semmy Schilt Submission (Armbar) UFC 32 - Showdown in the Meadowlands 6/29/2001 1 4:21
Loss Pedro Rizzo KO (Punch) UFC 30 - Battle on the Boardwalk 2/23/2001 2 4:21
Win Gan McGee TKO (Strikes) UFC 28 - High Stakes 11/17/2000 2 4:34
Win Dan Severn Submission (Armbar) SB 16 - SuperBrawl 16 2/8/2000 4 1:21
Win Bobby Hoffman Decision (Unanimous) SB 13 - SuperBrawl 13 9/7/1999 3 5:00
Win John Marsh Submission (Kimura) SB 13 - SuperBrawl 13 9/7/1999 1 4:23
Win Juha Tuhkasaari Submission (Armbar) SB 13 - SuperBrawl 13 9/7/1999 1 3:32
Win Bob Gilstrap N/A UFCF - Night of Champions 3/14/1998 N/A
Win Chris Charnos Submission (Choke) UFCF - Clash of the Titans 1/11/1997 1

INFORMACJE:

Pseudo: The Babyface Assassin
Wzrost: 190 cm
Waga: 113 kg
Urodzony: 10 listopada, 1977 rok.
Miejsce Urodzenia: Seattle, USA
Styl walki: Zapasy

Oficjalna Strona :www.joshbarnett.tv

Pozostale walki:

Josh Barnett vs. Semmy Schilt(1 of 1)

Josh Barnett vs. Semmy Schilt II(2 of 2)

Mark Kerr vs. Josh Barnett

Mirko Cro Cop vs Josh Barnett

Nastula - Josh Barnett

Josh - Nogueira

Rene Rooze - Josh Barnett

Josh Barnett - John Marsh

Quinton ‘Rampage’ Jackson

2007-03-29T12:30:00.000-07:00

Quinton ‘Rampage’ Jackson przeszedł długą drogę od momentu, kiedy to dorastał w Memphis, aż do wyżyny MMA, którą niewątpliwie na mapie imprez tego typu jest Pride Fighting Championships. Wzniósł się ponad wszelkie pokusy, jak chociażby szybkie zarabianie pieniędzy w ulicznych bijatykach, a wszystko to, by stać się jednym z najbardziej popularnych sportowców rywalizujących na najwyższym poziomie współzawodnictwa MMA.
Dzisiaj z głową podniesioną do góry opowiada o swojej przeszłości, jak i przyszłości.

- Walczę, by przetrwać, by móc godnie żyć. To jest moja praca. Nie zapominajcie, że byłem bezdomnym. Pamiętacie? Wychowywałem się na ulicy... byłem bez domu kilka razy. Tak byłem bezdomnym od czternastego roku życia. Moja mama zdecydowała, że nie będzie mnie już więcej utrzymywać i wykopała mnie z domu. Miała jeszcze pięcioro, czworo innych dzieci. Nie była w stanie mi niczego zagwarantować... Miałem 14 lat kiedy pierwszy raz wyrzuciła mnie. Poszedłem mieszkać do mojego kuzyna. To właśnie ten, który nazwał mnie Rampage, kiedy miałem 8 lat. Mój kuzyn nie wymiękał. Jednego razu odwiedził mnie i zainicjował walkę. Odklepałem go w 14 sekund [śmieje się]. Walczył na ulicy przez całe swoje życie. Uważał, że to, co ja robię, jest warte śmiechu, że on nie musi trenować, by dobrze walczyć na ulicy. Jestem zawodnikiem. Wiesz o co chodzi? No i Brady wyskoczył na solo do mnie i poddałem go w 14 sekund. Musiałem po prostu poddać go, ponieważ kocham go – wyznaje Jackson i zaraz kontynuuje:

- Moja mama pozbyła się mnie, no i pozostałem na łasce ulicy razem z nim. Przyzwyczajony byłem do bijatyk ulicznych z różnymi twardzielami. Gardziłem nimi i jednocześnie nienawidziłem ich. Większość moich kolegów było małych i oni dobrze wiedzieli, że potrafię się bić. Gdyby ktoś groził moim kumplom, mógłbym iść i dać im łupnia. Mój młodszy brat często to wykorzystywał, mówiąc do wielu osób – mój brat może ci przetrzepać skórę – W ten sposób robił co chciał, nikt go nie ruszył, a jeśli zdarzyło się, że ktoś go zaczepił, wtedy musiałem iść i pobić tego, który zbił mojego brata, a następnie wracałem i dawałem w kość mojemu bratu, za to, że doprowadza do sytuacji, w których musze bić innych ludzi. Tak właśnie wyglądał w większości mój okres dorastania.Dlatego właśnie kiedy dostałem się do Pride, to radziłem sobie z tymi wszystkimi chłopakami, którzy mieli dużo więcej doświadczenia w zawodowych startach ode mnie. Jednak ja całe życie biłem się na ulicy. To tak jakby moja druga natura. Rozumiesz? – kończy Quinton, dodając za chwilę:

- Bóg dał mi znak, że to On przygotował mnie do startów w tym sporcie. Tak, to On przygotował mnie. Dlatego właśnie wiem, że moim przeznaczeniem jest wrócić, by być lepszym. Kiedy pierwszy raz wystartowałem w Pride, przeprowadziłem się do Kalifornii na swoje. Mogłem zostać w domu i pracować z rodziną. Moi wujkowie mają firmę budowlaną, więc mogłem pracować jako budowlaniec. Nie chciałem jednak w ten sposób zarabiać kasy, więc wyprowadziłem się do Kalifornii. Poświęciłem się. Opuściłem rodzinę i całą resztę. Było ciężko, nie mogłem znaleźć pracy. Kiedy pierwszy raz wystartowałem w Pride, mieszkałem w RV zaraz przy plaży.
Od tamtego czasu, nikt nie może zarzucić mu tego, że unikał rywalizacji na najwyższym poziomie. W ostatnim czasie, stawał twarzą w twarz z Ricardo Arona, Wanderlei Silva, Murilo ‘Ninja’ Rua i jego bratem Maurico ‘Shogun’ Rua. Dla porządku – odniósł zwycięstwo nad obecnym mistrzem wagi lekko-ciężkiej UFC, Chuck ‘The Iceman’ Liddell, nad Igor Vovchanchynem, Murilo Bustamante, Arona i ‘Ninja’ Rua, ale miał też dwie przegrane w ostatnich trzech pojedynkach.

- Dwa razy przegrywajac z Wanderlei Silva, mając ciężkie chwile z Aroną, minimalnie pokonując Murilo ‘Ninja’ i przegrywając z ‘Shogunem’, Quinton jest przeświadczony, iż jest w stanie wygrać z każdym z nich – Wiem, że mogę pokonać tych chłopaków. To jest właśnie rzecz, która nie daje mi spokoju. Kiedy walczysz, to wiesz, że możesz wygrać z nimi. Spoglądam na swoje odbicie w lustrze i rozmyślam o swoich porażkach. To jest to, co z reguły pamiętam, ze swoich przegranych, że byłem wstanie wygrać z nimi. Wiem, że potrafię to zrobić. Dla mnie nie ma żadnej tutaj wątpliwości – kończy Rampage.

- Obecnie Quinton nie jest z nikim związany żadnym kontraktem. Jest wolny – Jestem wolnym agentem. Grand Prix było moją ostatnią walką. Mój menadżer powiedział, że muszę odczekać 5 miesięcy zanim rozpocznę z kimkolwiek negocjować, ale jestem niezwiązany z nikim. Robię, to na co mam ochotę. Chuck [Liddell] jest teraz dla mnie wzorem, ponieważ on również przechodził przez to, co ja teraz. Też miał kryzys, ale poradził sobie z tym i ja tez sobie poradzę. Teraz jest mistrzem. Rozumiesz, co mam na myśli? Chuck inspiruje mnie. Biorę z niego przykład. Biorę tez przykład z Randy’ego [Couture’a], który też był spoko mistrzem – dzieli się Jackson.
- Największą przeszkodą, z którą musi się teraz zmierzyć, jest brak dobrych i oddanych sparing partnerów – Każdy, poczynając od Team’u Punishment rozwodzi się nad tym, że traciłem wiele na treningach i tego typu rzeczach. Mam więc nadzieję, że uda mi się pozyskać kilku dobrych sparing partnerów, jak i kilku chłopaków moich rozmiarów, którzy trenowaliby ze mną. To jest właśnie to, nad czym zamierzam się teraz skupić. Muszę postarać się o dobrych sparing partnerów. Muszę zacząć trenować z ludźmi. Mam zamiar wybrać się do ‘Twinkle Toes’ [Frank Trigg] i zrobić parę treningów wrestlingu, a następnie udać się w jakieś inne miejsce, ponieważ zdaję sobie sprawę, że jedna osoba, nie jest wstanie wiedzieć i znać się na wszystkim – dodaje Jackson.

- Mój trener jest dobrym coachem. To jest naprawdę dobry trener, tylko za dużo robi rzeczy naraz. Jest producentem, właścicielem siłowni etc. Dużo czasu poświęca tym rzeczom i przez to, nie ma czasu by nas przypilnować w treningu. Coach trenował zazwyczaj nas ostro, ale w dniu, kiedy byłem zły i wściekły. Naprawdę mieliśmy ostre treningi. Wielu ludzi nie zauważało tego i patrzało na mnie, mówiąc, że coś się ze mną dzieje niedobrego, że zaczynam tracić formę. Dopatrywało się przyczyny w tym, że Bóg jest słaby, Jezus jest słaby, ale nie zdawało sobie sprawy, że w tym jest moja siła. Prawdopodobnie uważali mnie tylko w połowie tak dobrym, jak byłem, ponieważ tak naprawdę nie widzieli mojego treningu oraz jak on wygląda. Jeśli cofnąć się do walki z Aroną i ją prześledzić, to widać, że dostawałem po prostu po dupie, aż do momentu wykonania tego szczęśliwego slamu. Jestem pierwszym, który przyznaje się do tego. Tamten slam był bardzo szczęśliwy dla mnie. Arona robił ze mną co chciał. Jeszcze jeden kop i prawdopodobnie odczuł był to bardzo, co pozwoliłoby mu załatwić mnie szybko. Nie mam sparing partnerów. Nie mam ich wielu, a poziom walk w trakcie treningów nie odpowiada nawet poziomowi pojedynków w King of the Cage. Wiesz o czym mówię?

- Dalej Jackson dodaję, iż – Wielu chłopaków nie przychodzi. To nie dla nich zajęcie. Nie czują tego. Nie mają czasu. Naprawdę, czasem nie przychodzą. Mam kilku dobrych chłopaków w team’ie, ale to wciąż są nieprofesjonalni sparing partnerzy i nie zawsze przychodzą na trening. Wiele razy było tak, ze byłem tylko ja i mój trener. Nie zarzucam tutaj nic coachowi, ale to powodowało, że też traciłem zapał do treningu. Poza tym wielu ludzi wprowadzało tylko bałagan, a to nie sprzyjało atmosferze w drużynie i źle wpływało na mojego coach’a.

- W swojej drodze od bezdomnego, aż do czołowego zawodnika MMA na świecie, Quinton Jackson szuka swojego prawdziwego oblicza, nieustannie zmagając się problemami w treningu, ale jako wolny agent pragnie wprowadzić zmiany w swoich przygotowaniach. Przyszłość pokaże, czy dokonał dobrych wyborów. Jedno jest jednak pewne - ŻE WALKA JEST JEGO PRZEZNACZENIEM.

Quinton Rampage Jackson vs. Chuck The Iceman Liddell

Mauricio Shogun Rua vs Quinton Rampage Jackson

Quinton "Rampage" Jackson Vs. Matt "The Law" Lindland

Kevin Randlemen vs Quinton Jackson

Wanderlei Silva Vs Quinton Jackson

Hooligans

Bob Sapp

2007-02-05T04:57:00.000-08:00

Bob „The Beast” Sapp

Dawniej w Japonii jednym z najbardziej rozpoznawalnych Amerykanów był generał McArthur. Minęło wiele lat, Japończycy pokochali amerykańskie gwiazdy ekranu, np. Harrisona Forda, którego twarz zdobi setki billboardów reklamujących wszelkie produkty konsumpcyjne... W ostatnich latach nadszedł jednak czas na inna fascynację rodem z USA – obecnie jednym z najpopularniejszych obcokrajowców w Japonii jest były zawodnik futbolu amerykańskiego, a dzisiaj zawodnik walczący w formule K-1 jak i gali Pride FC: Bob „The Beast” Sapp.

Urodził się 22 września 1974 roku jako drugi z czwórki rodzeństwa w Colorado Spring w Stanach Zjednoczonych., już od małego górował nad rówieśnikami wzrostem. Ojciec Sappa, z zawodu policjant, dopilnowywał by w domu panowała iście wojskowa dyscyplina i rygor, skończyło się to tak, że gdy Sapp miał lat 8, matka nie wytrzymała takiego życia i odeszła od męża. Bob zainteresował się sportem, jak sam mówi raczej z nudów... Oczywiście, przy jego predyspozycjach fizycznych padło na football. Parę lat później Bob poszedł na studia na Uniwersytecie w Waszyngtonie na kierunku farmacja socjologia. Jak nietrudno się domyślić, ukończenie studiów umożliwił Bobowi fakt, że grał w drużynie uniwersyteckiej na pozycji ofensywnego obrońcy i radził sobie na niej bardzo dobrze m.in. zdobył nagrodę Morrisa jako najlepszy zawodnik, a w 1997 roku został wybrany jako numer 3 w drafcie zawodowej ligi NFL i przeszedł do drużyny Chicago Bears. W nowej drużynie i w NFL szło Sappowi gorzej, miał problemy z znalezieniem wspólnego języka z trenerem Davem Wannstadtem, który stwierdził że Sapp przestał się rozwijać. Na początku 1998 roku przeszedł do Minnesota Vikings, zagrał tam kilka meczów, ale co innego ściągnęło na Boba kłopoty. W tamtym czasie liga NFL była mocno kontrolowana pod względem zażywania sterydów anabolicznych i substancji pokrewnych, pech chciał, że wykryto te substancje u Sappa. Spowodowało to, że z Bobem pożegnała się drużyna Vikingów. On sam nigdy nie przyznał się do zażywania sterydów, zaś zwiększony poziom testosteronu w swoim organizmie podczas testów tłumaczył witaminami oraz mikroelementami, jakie w tym czasie zażywał. Jak nietrudno się domyślić, te tłumaczenia jakoś nikogo nie przekonały... Na zakończenie jego kariery w NFL miały także wpływ kontuzje, liczne stłuczenia i pęknięcia oraz kłopoty ze ścięgnem Achillesa.
Nastał rok 2000 Sapp zaczynał popadać w depresję, przytył i stracił całkowicie kondycję. Mieszkał wtedy w Atlancie i szukał pomysłu, aby uwolnić się od marazmu w jaki wpadł. Przyszło mu wtedy do głowy, aby spróbować swoich sił w wrestlingu amerykańskim. Atlanta jest miastem, w którym siedzibę miała organizacja WCW (World Championship Wrestling). Sapp wznowił więc treningi, starał się odzyskać formę, aby jak najlepiej przedstawić się kierownictwu WCW. I tak, pod koniec 2000 roku, Sapp przedstawił swój nowy wizerunek, nazwał się „Bestia” mówił ze zmienionym głosem i zachowywał się jak duże-dziecko. Zaprzyjaźnił się wtedy z Tankiem Abottem (zawodnikiem UFC), który także „dorabiał” w wrestlingu.
W rankingach WCW Sapp nie zajmował najwyższej lokaty i pewnie szybko zakończyłby udział w zawodowych zapasach, gdyby nie pewien przełomowy moment w jego życiu.WCW miało problemy finansowe i chyliło się w stronę bankructwa, konkurencyjna organizacja WWF nie była zainteresowana jego osobą. Sapp został wtedy zauważony przez producenta programu FX "Tough Man" (show, w którym na zasadach bokserskich walczyły osoby, powiedzmy, „charakterystyczne”, np. koszykarz mierzący ponad 2 metry z zawodnikiem hokeja itd). Był to program czysto komercyjny i ze sportem nie miał nic wspólnego, ale Sapp zgodził się na udział w nim, w dodatku jego przeciwnikiem miał być także zawodnik NFL i to w dodatku z jego byłej drużyny, William "The Refrigerator" Perry. Ponieważ Sapp nigdy nie trenował boksu, pomagali mu w tym Tank Abott i Maurice Smith. Walka została pokazana w sieci kablowej w USA, a Bob znokautował Perrego w drugiej rundzie. Pewnie nic wielkiego by się nie stało w jego życiu po tej walce gdyby nie jeden fakt. Oglądał ją przebywający akurat w Los Angeles niejaki Kazuyoshi Ishii...

Sapp siedział na kanapie i grał na playstation kiedy zadzwonił telefon, mężczyzna na lini powiedział, że niejaki mistrz Ishii, który organizuje w Japonii od wielu lat własną ligę kickboxingu, oglądał jego walkę w programie "Tough Man" i chciałby się z nim zobaczyć w Japonii. Sapp tylko pomyślał „mistrz kto?”, ale w ciemno się zgodził i nazajutrz rano pod jego dom podjechała limuzyna, która zabrała go na lotnisko.
W 2001 roki Ishii szukał czegoś nowego, był nie tylko twórcą K-1 i mistrzem SeidoKaikan, ale przede wszystkim sprytnym przedsiębiorcą. Wiedział, co ludzie chcą oglądać i co się podoba. W organizowanych przez niego walkach w formule K-1 publiczności podobały się proste reguły, 3 rundy wypełnione akcją i częste efektowne zwycięstwa przez nokaut. Ishii potrzebował jednak czegoś nowego, czegoś co sprawiłoby, że K-1 zyskałoby nową publiczność w Japonii. Po 6 miesiącach treningu w 2002 roku Sapp zadebiutował na ringu podczas PRIDE 21 (w tym czasie relacje pomiędzy organizacjami K-1 i Pride były dość przyjacielskie, wspólnie organizowali gale noworoczne i wymieniali się zawodnikami) jego przeciwnikiem był Norihisa Yamamoto, którego Sapp pokonał przez KO w 2 minuty i 44 sekundy. W kolejnej walce, na zasadach K-1, pokonał Tsuyoshi Nakasako, potem zaś, w 11 sekund, Kiyoshi Tamurę ponownie w PRIDE. Sapp był oczywiście górą mięśni bez techniki, wychodził na ring i zalewał przeciwnika gradem ciosów zarówno dozwolonych jak i tych zabronionych, praktycznie nie doskonalił swoich umiejętności ćwiczył parę tygodni przed każda z walk, ale stawiał na swoją nieludzką wręcz siłę i, co ciekawe, to przynosiło wystarczające efekty.

Fenomen popularności Sappa wynikał z kreowanego przez niego ‘rozrywkowego’ wizerunku. Europejscy zawodnicy walczący w K-1 byli tylko fighterami z kamiennymi twarzami, interesowała ich walka. Przeważnie wracali do Europy gdzie trenowali w swoich klubach. Sapp był na miejscu, robił show jaki japończycy chcieli zobaczyć, ubrany w pióra lub z klatki z bananami wychodził na ring i każdy wiedział, ze ‘coś ciekawego’ się wydarzy. Sapp błyskawicznie stał się gwiazdą w Japonii, pojawiał się na okładkach większości magazynów, reklamówki z nim w tv pojawiały się co chwile, a Bob reklamował wszystko: od pizzy po sprzęt AGD. Pojawianie się Sappa w finałach K-1 w 2002 roku sprawiło że oglądalność wzrosła do 28.4% porównaniu z 20.1% w 2001 r.

Pierwszym człowiekiem, który pokonał w walce kolosa z Ameryki, był Antonio Rodrigo Nogueira, specjalista od brazylijskiego jiu-jitsu, któremu przyszło walczyć z Sappem podczas gali Dynamite. Walka wyglądała jak pojedynek Dawida z Goliatem, technika kontra ogromna siła, publiczność szalała, a komentatorzy wrzeszczeli do mikrofonów podczas całej walki... Oto wielkolud rzucał Brazylijczykiem po ringu, niczym lalką, obijając swoimi charakterystycznymi cepami, ale do sensacyjnego zwycięstwa Sappa nie doszło, doświadczenie i technika jednak w końcu wygrały, Antonio poddał Sappa przez armbar na początku drugiej rundy. Po walce Nogueira stwierdził szczerze, że już nigdy więcej takich walk nie chce...
Największym sukcesem Sappa w K-1 było pokonanie dwukrotnie mistrza K-1, Ernesto Hoosta... W 2002 roku po raz pierwszy spotkali się w eliminacjach do finału, tam Sapp walczył swoim zwyczajem, zalewał Ernesto gradem ciosów a Holender celnie kontrował, walkę Ernesto przegrał przez niefrasobliwość sędziów, którzy pozwolili na uderzenie po gongu co spowodowało, że Hoost miał zbyt poważne rozcięcie na twarzy. W ten sposób Sapp znalazł się w finale K-1.
Hoost szybko doczekał się rewanżu, ponieważ zastąpił Semmy’ego Schilta w finale K-1 i spotkał się z Sappem już w pierwszej walce. Jednak znowu było inaczej, niż wszyscy myśleli. Ernesto szybko posłał na deski Amerykanina, ale ten podniósł się, mimo że Sapp był workiem treningowym dla Hoosta, udało mu się parę razy odpowiedzieć silnymi ciosami, aż w końcu w narożniku, mimo dość szczelnej gardy Hoosta, grad ciosów Sappa sprawił, że mistrza K-1 zaczęto liczyć, wtedy doszło do jednego z największych błędów sędziowskich w K-1... Mimo, że Hoost był gotowy do kontynuowania walki, sędzia Kakuda przerwał i ogłosił zwycięstwo Sappa przez TKO. „Zwycięzca” wyglądał po tym pojedynku, jakby walczył co najmniej 12 rund, a Ernesto jakby był po sparingu. Walka z Hoostem tak wykończyła Sappa, że nie był on wstanie wyjść samodzielnie z ringu nie mówiąc o kontynuowaniu walk turniejowych, dodać należy tylko fakt, że Hoost dzięki temu walczył dalej i wygrał cały turniej. Obaj panowie spotkali się jeszcze na gali Wrestle-1 i tam góra był Ernesto, ale była to walka reżyserowana.
Po walce z Hoostem gwiazda Sappa zabłysnęła jeszcze jaśniej, nie zważając na braki kondycyjne i techniczne Sapp nadal zajmował się bardziej swoim wizerunkiem niż treningiem. Skutki tego Sapp poczuł w walce z Mirko CroCopem, który w pierwszej rundzie znokautował Sappa łamiąc mu kość oczodołu. W tej walce potwierdziło się to, że bez odpowiedniego przygotowania, sama siła nie wystarczy. Bob brał udział w galach wrestlingu japońskiego, gdzie nawet miał tytuł mistrzowski, pojawiał się w filmach japońskich, ale przede wszystkim nadal walczył dla K-1, był i nadal jest maskotką tej organizacji, przynoszącą zarówno oglądalność, jak i pieniądze. Niestety często przekłada to się na niezbyt czyste wygrane Sappa, albo sędziowie dają mu więcej czasu na odpoczynek niż innym zawodnikom np. walka Sappa z Kimo, albo nie reagują na jego faule. W 2003 roku Sapp ponownie brał udział w eliminacjach do finału, tym razem jego przeciwnikiem był Holender, zwycięzca GP w Las Vegas, Remy Bonjasky. Co ciekawe 11 z 13 japońskich dziennikarzy twierdziło że Sapp pokona Bonjaskiego, ale stało się inaczej. Holender szybko zneutralizował ataki Sappa i używał swoich kolan oraz mocnych kopnięć, a gdy Sapp próbował przycisnąć w narożniku, Bonjasky sprawnie z niego uciekał. Sapp dość szybko opadł z sił i wyraźnie odczuł parę ciosów jake dostał na wątrobę, a w drugiej rundzie jeden z highkicków trafił go na tyle mocno, że spowodowało to jego liczenie. Po wznowieniu „Bestia” przewrócił Holendra i, gdy ten leżał na ziemi, uderzył go w głowę, za co został zdyskwalifikowany. Po tej walce Sapp długo nie walczył z kimkolwiek z czołówki K-1. Stoczył parę walk w wrestlingu m.in. z sumitą Akebono podczas gali Dynamite 2003, którą porównywano do walki King-Kong vs Godzilla. Dodać należy tylko, że Sapp wygrał przez KO. Rok 2004 był jego najgorszym w K-1. Popularność ‘Bestii’ słabła, toczył brzydkie walki i wygrywał ze słabymi zawodnikami, często przez ich kontuzje.

Organizacja K-1 miała w 2004 roku plan na ruszenie z cyklem gal z walkami na zasadach mma, i tak 22 maja odbyła się gala K-1 Romanex. Jak głoszą plotki, Bob Sapp miał być główną gwiazdą tych gal a zarazem mistrzem wagi ciężkiej, miał tylko pokonać Kazuyuki Fujitę, jednego z lepszych japońskich zawodników mma. Sapp wytrzymał z Fujitą 2 minuty, Japończyk wykonał na nim efektowne soccerkicki i skończył walkę przez KO. Kolejną dotkliwa porażkę Sapp zaznał od niezawodnego Raya Sefo, człowieka o jednym z najsilniejszych ciosów w K-1. Ray posłał Boba na deski na początku drugiej rundy. Sapp zajął się wtedy głównie grą w filmach (Elektra, The Longest Yard), nie spodobało to się władzom K-1 i dosyć ostro krytykowali Sappa za braki treningowe.
Pod koniec 2004 roku Sapp zrozumiał, że jego kariera jest uzależniona od K-1 i żeby nadal jego konto było pełne, musi coś zmienić. Nie miał zamiaru być tylko dużym workiem bokserskim dla innych, postanowił trenować jak nigdy dotąd i pod okiem stałego trenera. I tak po walce noworocznej z Jeromem LeBannerem, która zakończyła się remisem tylko dlatego że była pod mieszanymi regułami K-1/mma (gdyby walka była tylko wg reguł K-1, Sapp pewnie nie wyszedłby do 3 rundy), Bob skontaktował się z Samem Greco. Australijski weteran K-1 zgodził się mu pomóc pod jednym warunkiem: koniec z filmami, promocjami itp, najważniejszy jest trening i to w dodatku u Greco w Australii. Sapp zgodził się na te warunki i zaczął trenować jak prawdziwy zawodnik, w międzyczasie pojawił się na gali Hero’s, gdzie pokonał Min Soo Kima, ale głównym celem było wzięcie udziału w eliminacjach GP K-1.W 6 miesięcy nie nadrobi się zaległości, ale trening z Samem Greco nie poszedł na marne – 14 czerwca 2005 roku Bob Sapp wygrał turniej eliminacyjny i zdobył tytuł mistrza K-1 Japonii. Mimo, iż nadal nie prezentował się dobrze pod względem technicznym i nadal zbyt często faulował, to wyraźnie poprawił kondycję i przede wszystkim walczył w tym turnieju inaczej niż kiedyś – oszczędzał siły i jego walki były mniej chaotyczne. Mimo że jego przeciwnikami nie byli zawodnicy z czołówki to jednak wygranie 3 walk jednej nocy, nawet z zawodnikami klasy B, nie było takie łatwe. Po wygranej Bob nie zrezygnował z pomocy Greco i nadal przygotowuje się do finałów K-1, tym razem jego przeciwnikiem będzie ktoś, kto pojawił się w K-1 z tych samych powodów co on (nieludzka siła i wymiary), ponad dwumetrowy Koreańczyk Hong-Man Choi.
Dla jednych Bob Sapp w K-1 to nieporozumienie, ktoś kto nie powinien w ogóle walczyć, symbolizuje okres w K-1 kiedy zapraszano do walk różnego rodzaju dziwaków, a nie zdolnych, dobrych technicznie zawodników. Jednak większość z nich odeszła w zapomnienie, natomiast Bob Sapp jest tu nadal i walczy już 3 lata, ciągle przyciągając ludzi do telewizorów. Miał okazje walczyć z najlepszymi w K-1, zna smak porażki jak i wygranej, obecnie trenuje jak nigdy dotąd i kto wie, może Samowi Greco uda się nauczyć ‘Bestię’ wykorzystywania swoich warunków do walk K-1 a wtedy będzie groźny dla każdego. A na pytanie, czy powinien walczyć, najlepiej odpowiedział Aleksiej Ignaszow: „...dzięki takim zawodnikom [jak Sapp] ja dostaję większe pieniądze i dopóki tak jest, jestem za...”

Bob Sapp w liczbach:

Wzrost: 201cm
Waga: 160kg
Zasięg ramion: 86cm
Obwód klatki piersiowej: 153cm
Biceps: 65cm
Najlepszy czas na 100m:
11'03" 11'08 11'18 "
Wyciskanie na “ławeczce”: 300kg

Bob Sapp vs Kimo

Ernesto Hoost vs Bob Sapp

Bob Sapp vs Zebra

Bob sapp vs yoshihiro takayama

Bob Sapp vs Jerome Le Banner

Akebono vs Bob Sapp

bob sapp vs minotauro

Bob Sapp vs. Remi Bonjaski

Bob Sapp vs Cyril Abidi

Karate Man Bob Sapp Vs Kim Min Soo

Bob Sapp Vs Yoshihisa Yamamoto

Bob Sapp vs Kim John Wang

Bob Sapp vs Kazuyuki Fujita

cro cop vs bob sapp

Bob Sapp vs Tamura

Alan KARAEV vs Bob Sapp

Ray Sefo vs Bob Sapp

Mark Coleman

2007-02-05T03:08:00.000-08:00

Mark "The Hammer" Coleman (urodzony 20 grudnia 1964 r. w Fremont, Ohio) jest amerykańskim zawodnikiem MMA, jak również zawodowym zapaśnikiem, który jest także znany za sprawą swojej amatorskiej kariery w zapasach.

Coleman rozpoczął swą karierę od zapasów w stylu wolnym by następnie zdobyć mistrzostwo NCAA oraz rywalizować w letnich Igrzyskach Olimpijskich w 1992 roku zajmując ostatecznie 7 miejsce. W dalszej części swojej amatorskiej kariery Coleman przerzucił się na na nowy styl - MMA, wygrywając swoje 2 pierwsze turnieje UFC 10 oraz UFC 11 w 1996 r, stając się tym samym pierwszym mistrzem wagi ciężkw UFC.

Obecnie Coleman w zawodach Pride w Japoni, jak i jako zawodowy zapaśnik w federacji (?) HUSTLE również w Japoni. Jest panadto założycielem Team Hammer House - stajni zawodników i ośrodka treningowego MMA w Columbus, Ohio.

Amatorskie zapasy

Mark Coleman rozpoczął swoją karierę zapaśnika w stylu wolnym jako nastolatek, walcząc następnie dla Uniwersytetu Miami w Ohio i był dwukrotnie mistrzem w konferencji środkowo-amerykańskiej. Jako senior przeniósł się do Uniwerytetu Stanu Ohio i wygrał mistrzostwo NCAA. Po ukończeniu college'u Coleman dostał miejsce w zapaśniczej reprezentacji USA i zajął 7 miejsce na Igrzyskach Olimpijskich w Barcelonie. Coleman kontynuował swoją amatorską karierę, pokonując nawet złotego medalistę olimpijskiego Kurt'a Angle na turnieju w 1995 r.

UFC

W lipcu 1996 Mark Coleman zadebiutował w MMA na turnieju UFC 10. Za sprawą solidnego przygotowania zapaśniczego oraz niszczącej siły ( ) Coleman wygrał turniej pokonując faworytów publiczności Gary'ego Goodridge oraz Don'a Frye tej samej nocy. Wielu uważa, że Coleman był pierwszym zawodnikiem mma, który z powodzeniem użył popularnej obecnie techniki "ground-and-pound" (?). Ponadto Coleman znany był z tego, że nie marnował czasu na początku walki i dażył do niemalże natychmiastowego sprowadzenia do parteru.

Coleman powrócił na UFC 11 i wygrał swoje dwie pierwsze walki w czasie poniżej 3 minut. Po kontuzji Scott'a Ferrozzo w finale, Coleman został mistrzem UFC 11.

za sprawą fali krytyki pod adresem UFC organizacja postanowiła stworzyć kategorie wagowe i organizować mistrzostwa. Pierwsza walka o mistrzostwo wagi ciężkiej odbyła się na UFC 12 i zmieżyli się w niej Mark Coleman i Dan Severn. Ku zdumieniu publiczności Coleman zastosował duszenie legendzie UFC w jedyne 2:47 min i został tym samym pierwszym mistrzem wagi ciężkiej w historii UFC.

Po raz pierwszy Coleman bronił tytułu na UFC 14, gdzie zmieżył się z byłym kickboxerem Maurice'm Smith. Po długiej walce Coleman przegrał decyzją sędziów po 21 minutach. Uświadomiwszy sobie, że nie sposób walczyć przez tak długi okres czasu, Coleman zrobił sobie niemalże rok przerwy i powrócił dopiero na UFC 17, gdzie zmierzył się z Pete'm Williams'em. Walka ponownie okazała się długa i Coleman wyglądał na wyczerpanego po 10 minutach i nawet odpoczywał z rękami na kolanach. Wykorzystując słabość Coleman'a Williams znkokautował go kopnięciem - był to pierwszy nokaut w karierze Coleman'a.

Po blisku 8 miesiącach treningów Coleman powrócił na UFC 19, gdzie zmieżył się z Brazylijczykiem Pedro Rizzo. Po 15 minutach, sędziowie orzekli zwycięstwo Rizzo.

PRIDE

W 1999 Coleman wziął udział w turnieju PRIDE 5, gdzie zmierzył się z popularnym japońskim zawodowym zapaśnikiem Nobuhiko Takada. Coleman przegrał z Takadą przez Heel Hook(?). Wielu krytykow uwarza, że walka została ustawiona. Było to jedno z 2 zwycięstw Takady 2 w jego 7 walakch mma.

Coleman powrócił do Japoni w listopadzie 1999 roku na turniej PRIDE 8 i stoczył walkę z Ricardo Morais. Po dwóch 10'minutowych rundach Coleman wygrał decyzją sędziów, przełamuje tym samym passę przegranych, wygrywając po raz pierwszy od przeszło dwóch i pół roku.

Na początku roku 2000 federacja Pride ogłosiła turniej Grand Prix, który składał się z dwóch rund. W pierwszej Coleman walczył z zawodnikiem japońskim - Masaaki Satake, wygrywając szybko przez neck crank (?). 4 miesiące później w finale Grand Prix PRIDE 2000 (który był pierwszym turniejem PRIDE dostępnym w płatnej telewizji dla widzów w USA) Coleman zmierzył się w ćwierćfinałach z Akira Shoji, wygrywając decyzją sędziów. Tej samej nocy w półfinale, Coleman wygrał szybko przez TKO w drugiej sekundzie pierwszej rundy walki z Kazuyuki Fujita przez corner stoppage (?). Fujita po urazie doznanym w pierwszej walce tej nocy ledwo trzymał się na nogach. Tym samym wypoczęty Coleman zmierzył się w finale z Igor'em Vovchanchyn. W 3:09 min drugiej rundy sędzia przerwał walkę i Coleman i został pierwszym w historii mistrzem Pride Grand Prix. Ciesząc się ze zwycięstwa Coleman spadł z najwyższej liny wybiegając z ringu aby świętować ze swoimi fanami.

Po szybkim zwycięstwie nad Allan'em Goes'em na PRIDE 13, Coleman zmierzył się z prawdopodobnie najcięższym wyzwaniem w karierze, walcząc z Antonio Rodrigo Nogueira na PRIDE 16. Nogueira założył Coleman'owi trójkąt w 6:10 min pierwszej rundy, przełamując passę 6'ciu zwycięstw Colemana.

Po tej walce Coleman nie walczył przez blisko 2 lata, spędzając ten czas z żoną i dziećmi, skupiając się nad rozwojem swojego ośrodka treningowego i stajni zawodników Team Hammer House, której należeli między innymi Kevin Randleman, Wes Sims i Phil Baroni. Team Hammer House szybko zyskał sobie ogromną renomę.

Coleman pwrócił do MMA na PRIDE 26, gdzie zmierzył się z Don'em Frye'm w rewanżu za walkę na UFC 10. Po znacznie cięższej przeprawie Coleman wygrał jednogłośnie po 20 minutach.

Dzieląc czas pomiędzy rodzinę i treningi ze swoimi zawodnikami, Coleman walczył co najwyżej raz do roku. Wziął udział w Pride 2004, walcząc w wadze ciężkiej jako powracający mistrz Grand Prix. W pierwszej rundzie PRIDE Total Elimination 2004 zmierzył się z mistrzem wagi ciężkiej Fedor'em Emelianenko. Walka okazała się krótka i Coleman przegrał w 2:11 min pierwszej rundy po założeniu dźwigni na ramię i odpadł tym samym z turnieju.

Powrócił na PRIDE 29: Fists of Fire, by zmierzyć się z Mirko "Cro Cop'em" Filipović'em. Coleman pod nawałem ciosów Cro Cop'a został znokautowany po raz drugi w karierze. W październiku 2005 roku Coleman pojawił się na pierwszej europejskiej gali bushido Bushido Europe-Rotterdam Rumble, gdzie przez duszenie pokonał Milco Voorn w 56 sekundzie pierwszej rundy.

Kolejny występ Coleman'a miał miejsce na PRIDE 31, gdzie zmierzył się z zawodnikiem stajni Chut Boxe - Mauricio "Shogun'em" Rua. Z członkiem Team Hammer House Phil'em Baroni w narożniku, Coleman rozpoczął od sprowadzenia Shogun'a do parteru. Ale w 49 sec pierwszej rundy Rua podniósł się, a Coleman złapał go za stopy, w wyniku czego Rua upadł i złamał sobie rękę pod nienaturalnym kątem. Nie zauważywszy złamania Coleman kontynuował walkę i zadał kilka ciosów przed przerwaniem walki. Następnie Coleman odepchnął sędziego i zaczął krzyczeć na Murilo Rua, brata Mauricio, który ruszył z pomocą. Za sprawą tego agresywnego zachowania w stosunku do Mauricio zawodnicy Chute Boxe ustawili się wokół ringu, wraz z obecnym mistrzem wagi średniej Pride Wanderlei Silva, który wskoczył na ring i zaczął szarpać się z sekundantem Phil'em Baroni. Baroni zadał kilka ciosów Wanderlei zanim sprowadził go do parteru, podczas gdy Coleman nadepnął (?) mu na gardło. Nadal nieświadomi urazu Mauricio Rua, Coleman i Baroni zaczęli wiwatować. Po przywróceniu porządku obaj zawodnicy (Coleman i Rua) postanowili roztrzygnąć walkę w przyszłości. Coleman przperosił później zawodników Chute Boxe, ale ci przeprosin nie przyjęli.

Obecnie Mark Coleman trenuje swoich zawodników z Team Hammer House i nadal walczy najwyżej raz do roku. W lipcu 2006 ogłoszono, że Coleman został jednym z trenerów w International Fight League, ale że nie potrafił skompletować drużyny, został zastąpiony przez Frank'a Shamrock'a.

21 października 2006 roku, Mark Coleman zmierzył się po raz drugi z mistrzem Pride w wadze ciężkiej Fedor'em Emelianenko na pierwszej amerykańskiej gali Pride - PRIDE 32: The Real Deal i ponownie przegrał po założeniu dźwigni w 1:17 min drugiej rundy. Emelianenko zadał Coleman'owi potężne ciosy, rozcinając mu twarz podbijając oczy.

Mirko Cro Cop Filipovic Vs. Mark Coleman

Marc Coleman vs. Mico Voorn

Antonio Rodrigo Nogueira "Minotauro" vs. Mark Coleman

Fedor Emelianenko Vs. Mark Coleman

Mark Coleman Vs Allan Goes

Ricardo Arona

2007-01-28T05:58:00.000-08:00

Ricardo Arona

Wzrost: 180cm
Waga:93kg
Data urodzenia: 17.08.1978
Bilans w MMA: 10-2-0
Klub: Brazilian Top Team

Tytuły: Dwukrotny mistrz świata w BJJ
Mistrz Brazylii w BJJ
Trzykrotny zwycięzca turnieju ADCC w latach 2000-2001
Mistrz Rings w wagi średniej w roku 2001

Ricardo swoją edukację w sztukach walk zaczął od treningu Karate w wieku 7 lat. Po trzech latach zmienia sekcję Karate na sekcję Judo. Swój obecny styl, czyli Brazylijskie Ju-Jitsu gdy w 1991 zobaczył zawody, w których zmierzyli się zawodnicy BJJ z fighterami Luta Livre. Na tych zawodach widział w akcji takich zawodników jak: Murillo Bustamante, Fabio Gurgel. Zwyciężyli reprezentanci BJJ. Młody Arona, zafascynowany tą dyscypliną, zaczął trenować pod okiem mistrza Lelio.

Warunki treningu nie były sprzyjające: Ricardo ćwiczył w garażu a za sparring partnerów miał starszych kolegów. Jednak pełen zapału i talentu młody Brazylijczyk dostaje purpurowy pas od Lelio i za jego radą szuka mocnej drużyny. Tak jego droga krzyżuje się z teamem Carltona Gracie. Arona wybrał właśnie ten klub, gdyż chciał trenować z najlepszymi. Oczywiście jako purpurowy pas nie mógł ćwiczyć z czarnymi pasami. To jednak nie zgarsza Arony i kontynuuje trening chcąc udowodnić, że jest tyle sam wart co Vitor Belfort, Amaro Bitetti czy inni topowi zawodnicy.

Na pierwsze osiągnięcia nie trzeba długo czekać. Nie mając 19 lat zdobywa mistrzostwo stanu Rio, a potem mistrzostwo świata, dzięki czemu awansuje na brązowy pas. Mając już 19 lat powtórzył swoje osiągnięcia i dodał jeszcze zdobycie pierwszego miejsca na mistrzostwach Brazylii. Kolejnym etapem w karierze był turniej ADCC (Abu Dhabi Combat Club). W walce, która miała dać reprezentanta klubu pokonał Amary Bitettiego. Eliminacje krajowe nie stanowiły większego problemu. Światowy turniej ADCC również został przez niego podbity, nigdy nie przegrał walki i został 3-krotnym zwycięzcą turnieju( ten wyczyn udał się jeszcze tylko dwóm zawodnikom).

Wtedy zaczęła się jego kariera w MMA. Arona walcząc w Rings pokazuje wysoki poziom i zdobywa tytuł mistrza w swojej wadze pokonując po drodze m.in. takich zawodników Kanehara, Horna czy Ximu. Jego jedyna porażka w tej organizacji miała miejsce w walce z obecnym mistrzem PRIDE Fedorem Emelianenko. Dzięki temu otrzymuje czarny pas z rąk Ricardo Liborio. Od tej pory intensywnie pracuje nad treningiem vale-tudo które od zawsze go fascynowało. W tym czasie przestaje być członkiem drużyny Carlsona Gracie, od którego odłączyło się kilku czołowych zawodników jak Bustamante, Sperry, Liborio i Bebeo Duarte. Ta czwórka utworzyła własny klub - Brasilian Top Team. Arona dołącza do tego klubu, ponieważ pragnie ćwiczyć z czołówką.

W 2001 roku Arona kolejny raz dominuje w ADCC wygrywając zarówno swoją kategorię wagową jak i kategorię open. Wyszedł zwycięsko z pojedynków z takimi asami jak Ricardo Almeida, Renato Sobral czy Jean Jacques Machado. Po tym jednak następują nieciekawe chwile, bowiem Arona zmuszony jest opuścić swój klub wraz z Belfortem, Paulo Filho, Allanem Goesem i Carlosem Barretto z powodu konfliktu interesów. Wciąż jednak pozostawał w dobrej komitywie z byłymi partnerami z drużyny. Nadal też trenował z tą samą kadrą trenerską.

Mimo opuszczenia BTT Arona wciąż doskonale sobie radził w walkach. Po zdobyciu pasa w Rings, przechodzi do najbardziej prestiżowej organizacji sztuk walk - PRIDE. Startuje na gali PRIDE 16 a jego przeciwnikiem jest reprezentant słynnego klubu Lions Den Guy Mezger. Ricardo wygrywa tę walkę niejednogłośną i dość kontrowersyjną decyzją. Kolejnym przeciwnikiem był świetny Dan "Hollywood" Henderson z Teamu Quest. Po niezwykle emocjonującej walce Arona wygrywa decyzję sędziów. Po tej walce Arona powrócił do BTT, ponieważ uznał, iż nigdzie indziej nie będzie w stanie zapewnić sobie treningu na równie wysokim poziomie. Trzecim przeciwnikiem był Murillo "Ninja" Rua z konkurencyjnego klubu Chute Boxe. I tę walkę wygrał Arona, tym razem jednogłośnie.

Na gali PRIDE 26 Arona miał walczyć z Overeemem, ale z powodu grypy ta walka nie odbyła się. Nieco wcześniej walczył w Walce Wieczoru na turnieju ADCC przeciw innej legendzie tej imprezy - potężnemu Markowi Kerrowi - iraz jeszcze wygrał. W 2003 miał też Brazylijczyk wziąć udział w GRAND PRIX w wadze do 93kg, ale znów problemy zdrowotne uniemożliwiły jego start (zastąpił go Murilo Bustamante).

Do PRIDE powrócił w czerwcu 2004 roku. Przeciwnikiem był wysoko notowany Amerykanin Quinton "Rampage" Jackson z Team Oyama. Arona zdecydowanie dominował w walce: zadał dużo low-kicków i kilka innych ciosów, kontrolował też sytuację w parterze. Dwa razy miał okazję skończyć Quintona: raz kopiąc go w parterze(jednak potem zaczął uderzać w tył głowy co jest niedozwolone i dał moment na pozbieranie się Jacksonowi) a potem miał nogi ułożone do trójkątnego duszenia. Niestety tu Arona dał wykonać potężnego (ale i kontrowersyjnego) slama, po którym sędzia przerwał walkę.

Jeszcze w tym samym roku Ricardo znów zawalczył w Japonii i pokonał Sergey Ignatova na gali PRIDE 28 poprzez duszenie.

W roku 2005 czekał na Aronę wielki sprawdzian - PRIDE LHW GRAND PRIX. W pierwszej rundzie trafił na swego dawnego przyjaciela i również zwycięzcę turnieju ADCC (w roku 2003) - Deana Listera. Po walce toczonej przez większość czasu w parterze i przez to uważanej przez wielu za dość nudną sędziowie ogłosili zwycięzcą Ricardo Aronę. Teraz czeka go czerwcowa walka w kolejnej rundzie turnieju. Organizacja ogłosiła, że jego rywalem będzie japońska legenda PRIDE - Kazushi Sakuraba.

Na co dzień Ricardo Arona mieszka w Niteroi w pobliżu plaży Itacoatiara. W skład jego codziennego planu dnia wchodzi miedzy innymi bieganie po owej plaży, surfing oraz morskie kąpiele. Jego pseudonim to The Brasilian Tiger (brazylijski tygrys). Wymyślił go sam Arona, który - jak twierdzi - czuje się w każdej walce właśnie jak polujący tygrys. Ma zresztą wytatuowane dwa tygrysy na ciele. Sponsorami Arony są firmy Vitamins & Minerals, Bad Boy oraz Body Planet. Jego trening polega na trzygodzinnym codziennym ćwiczeniu kondycji, trenowaniu z teamem przez 4 godziny 4 razy w tygodniu (jego sparring partnerem jest często Antonio Rodrigo Nogueira - były mistrz wagi ciężkiej PRIDE) oraz na doskonaleniu technik uderzanych z trenerem Tonico. Po każdej wygranej walce wykonuje efektowne salto i dziękuje publiczności za wsparcie.

Quinton 'Rampage' Jackson VS Ricardo Arona

wanderlei silva vs ricardo arona part 1

wanderlei silva vs ricardo arona part 2

Alistair Overeem vs Ricardo Arona

Mauricio Shogun vs Ricardo Arona

arona vs horn

Fedor vs Arona

Antonio Rodrigo Nogueira

2007-01-28T04:59:00.000-08:00

Nazwisko: Antonio Rodrigo Nogueira
Ksywa: Minotauro
Team: Brazilian Top Team
Wzrost: 6'3 / 191cm
Waga: 231 lbs / 105 kg
Styl bazowy: Brazilian Jiu-Jitsu
Data urodzenia: 1976-06-02
PRIDE RECORD 17 / 4 / 0 (win/lose/draw)
MMA RECORD 29 - 4 - 1 (win/lose/draw)

Antonio Rodrigo Nogueira przyszedł na świat (On June 2nd, 1976). wraz ze swym bratem bliźniakiem Antonio Rogerio. Chłopcy od małego przejawiali zainteresowania sportami walki. Już w wieku 5 lat zaczęli trenować judo, wkrótce potem boks. O tym, że życiu nie jest kolorowo jak na filmie
mały Rodrigo przekonał się bardzo szybko. Gdy miał 10 lat został dosłownie przejechany i zmiażdżony przez ciężarówkę, w której puściły hamulce, samochód stoczył się na bawiącego się na ulicy chłopca. Po tym wypadku było jasne, ze Rodrigo sportowcem już nie zostanie. Miał poważnie uszkodzoną wątrobę i narządy jamy brzusznej, połamane nogi w kilku miejscach. Przeszedł skomplikowane operacje po których był przez długi czas hospitalizowany. Jak na tak małego smyka chłopak wykazał się niezwykłą determinacją i siłą woli dzięki którym zyskał przydomek "Minotaruro" - z Greckiej mitologii pół człowiek, pół byk. Dzięki tym zaletom udało mu się wyleczyć wszystko niemal w 100 %. Po długotrwałym leczeniu nastąpił w końcu upragniony powrót do treningów.
Gdy miał 14 lat zaczął naukę w szkole dla elektryków (coś jak technikum). Cały jego czas pochłaniał więc nauka i treningi. Zaczął uprawiać boks w "Triatlon gym" pod okiem byłego mistrza świata Marcelino Popo (w jakiejś organizacji CNB ). W 1995 roku rozpoczął treningi ju-jitsu w Dellariva team. Po kilku tygodniach treningów wystartował w turnieju, gdzie zwyciężył w kategorii białych pasów, a w kategorii open zajął drugie miejsce. W tej dyscyplinie zaczął notować błyskawiczne postępy przejawiając ogromny talent do walki. Na sukcesy nie trzeba było długo czekać. Fenomenalny "Mino" w roku 1996 został mistrzem Brazylii niebieskich pasów. W 1998 r. został mistrzem już w kat. Pasów brązowych . W 1999 wyjechał do USA gdzie został przedstawiony Jakiemu Levine'owi - promotorowi organizacji WEF! W tym samym roku wygrał turniej Panamierican w BJJ za co wyróżniony został czarnym pasem. Tego samego roku otrzymał również czarny pas w judo. O tym jak przełomowym był w karierze Mino rok 1999 zadecydował jednak - przede wszystkim start w MMA. Swoją pierwszą walkę stoczył w czerwcu 1999 na gali WEF 6-World Extreme Fighting 6. W pierwszej rundzie pokonał Davida Dodda poprzez "krucyfiks". Na kolejnej gali WEF (w październiku 1999) zadźwigniował Nate Schroeder'a już w drugiej minucie walki. Niespełna trzy tygodnie później Mino był znów gotów do walki! Organizacja "Rings" zorganizowała turniej - obejmujący dwie gale. Mino w turniejowej "drabince" rozstawiony był w bloku "A". 28. 10. 1999. odbył się więc turniej eliminacyjny. Mino w niespełna dwie minuty poddał Valentina Overeema (brat Alistaira) poprzez "Keylock". W kolejnej walce tego wieczoru wystarczyło mu zaledwie 40 sekund by poddać Iouri Kotchkine (armbar).
W styczniu 2000 Mino powrócił znów na jedną z gal WEF 8-Goin' Platinum gdzie zmierzył się z nie byle kim - samym Jeremim Hornem - którego pokonał lecz dopiero przez decyzję sędziów. Pod koniec lutego nadszedł czas finałów turnieju RINGS. Mino w walce półfinałowej pokonał Andresa Kopylova przez decyzję. Dramat nastąpił w finale. Po emocjonującej i wyrównanej walce Mino uległ mniejszemu od siebie Danowi Hendersonowi (niejednogłośna decyzja). Pół roku później "Big nog" spotkał się z Tsuyoshi Koshaką (Rings-Millennium Combine 3) i decyzją sędziów zremisował z japońskim weteranem.

Kolejny turniej federacji RINGS znów był podzielony na dwie gale. Na pierwszej z nich Minotaur spotkał się z Achmedem Labasanovem i Kiyoshi Tamurą - zwyciężając obydwóch oponentów poprzez armbara. Po kilkunastu dniach od turnieju Mino zostaje ojcem - jego kobieta rodzi córeczkę - Tainaę! W lutym 2001 przystąpił do turnieju finałowego gdzie tym razem był wymieniany wśród faworytów. Najwięcej problemów Brazylijczykowi sprawił Volk Han - Mino pokonał go dopiero po regulaminowym czasie poprzez decyzję sędziów. Natomiast w półfinale zaraz na początku drugiej rundy zadusił Hiromitsu Kaneharę (mataleo).
W finale zaś miał miejsce rewanż z Valentinem Overeemem - zakończony przez Mino w niespełna dwie minuty (trojkąt). Tym samym Mino zdobył swój pierwszy tytuł mistrzowski w MMA! Dzięki temu został dostrzeżony przez działaczy federacji Pride. Pół roku później zakontraktowano mu walkę z weteranem MMA - postacią niemal kultową w świecie SW - Garym Goodridgem! Potężny "Big Daddy" został zaduszony już w trzeciej minucie walki - trójkątnym duszeniem. Postawa Mino zrobiła wrażenie na wszystkich w Japonii i nie tylko. Zaproponowano mu walkę o mistrzowski pas z Markiem Colemanem (zwycięzcą Pride GP z 2000 roku). Co ciekawe Mino miał tylko dwa miesiące czasu od walki z Garym by móc się przygotować. Potężny Coleman dośc szybko zdał sobie sprawę że w stójce nie ma szans z przyzwoicie boksującym Brazylijczykiem i przy pierwszej okazji (poślizgnięcie i upadek Mino przy próbie highkicka) przeniósł walkę na glebę. Mino pokazał że nie na darmo ma czarny pas bjj! Walcząc gardą z Colemanem świetnie się bronił. Publiczność oszalała gdy po kilki minutach zmagań Bignog założył "trójkąta". Coleman jednak nie zamierzał się poddawać i próbował się uwolnić z duszenia. Mino spokojnie przeszedł z duszenia do balachy zmuszając Amerykanina do poddania! Bronić tytułu przyszło Brazylijczykowi bardzo szybko! Po pięciu tygodniach od walki z Coelmanem stanął naprzeciw amerykańskiego zawodnika Heatha Herringa, który miał już "na rozkładzie" min. Marka Kerra i Toma Ericssona. Walka z Herringiem trwała trzy pełne rundy. Była to jedna z najciekawszych i najbardziej widowiskowych walk w historii Pride'a. Nogueira obronił pas zwyciężając jednogłośnie.
Publiczność japońska pokochała się Mino. Promotorzy nie mieli za bardzo kogo wystawić przeciw niemu. Pojawił się pomysł, żeby dać szanse legendzie MMA - człowiekowi jednocześnie szalonemu i nieobliczalnemu, który bez względu na wyniki swoich walk zawsze jest uwielbiany przez japończyków dostarczając samą swoją obecnością wielu emocji! Człowiekiem tym miał być Enson Inoue - którego motto "Pain is temporary, but pride is forever" owiane jest już sporą legendą. Enson nigdy nie poddawał się w swych walkach. Dawał sobie łamać kończyny, dusić się - nigdy nie odklepywał! Po tym co zrobił z nim Igor Vovchanchyn Enson był hospitalizowany około pół roku!
Publiczność jak i szefostwo Pride nie byli zawiedzeni z tego zestawienia. Enson "dał sobie" złamać nogę i rękę, a na koniec został zaduszony trójkątem do nieprzytomności! Sekundanci Ensona omal nie pobili sędziego, który w porę nie przerwał walki (sami mogli rzucić ręcznik, ale pewnie się bali, że im Enson skopie jaja za to ).

Pół roku później Mino wystąpił na gali UFO (Universal Fighting-Arts Organization). Naprzeciw niego stanął Japończyk Sanae Kikuta. Na tej samej gali walczył brat bliźniak Mino - Antonio ROGERIO Nogueira. Mino stając do walki świadomy był porażki jaką odniósł jego brat z Vladimirem Matyuschenko po czym znokautował ciężko Kikutę w stójce - co do tej pory w MMA mu się nie zdarzyło! Walka ta nie była dla Mino zbyt ciężka. Pride natomiast postawił przed Brazylijczykiem ogromną przeszkodę (dosłownie i w przenośni) już trzy tygodnie później.
Na gali "PRIDE-Shockwave" przeciwnikiem Bignoga miał być dwumetrowy Amerykanin Bob Sapp ważący wtedy około 170 kg! Człowiek - czołg, który pojawił się w MMA przez przypadek (wcześniej był futbolistą amerykańskim). Do tej pory Sapp stoczył w MMA zaledwie dwie walki - dosłownie tratując swoich rywali. Samo zestawienie walki wzbudziło w świecie MMA sporo kontrowersji. Po tym co Sapp wyprawiał z rywalami trudno było sobie wyobrazić jak niby stawić czoło temu monstru ma Mino - wyglądający przy Amerykaninie jak "cherubinek"!? Teoretycznie Brazylijczyk nie miał nic do stracenia (oprócz zdrowia) - Sapp nie był pretendentem do pasa, walka więc była o przysłowiową "pietruszkę".
Starcie reklamowane było jako zestawienie siła vs technika; masa vs spryt itp. Emocje sięgały zenitu! Każdy kto oglądał walkę był świadkiem czegoś niesamowitego! Sapp rozpoczął od bezkompromisowego slamu głową Minotaura o ring. Przez kolejne dziesięć minut 1 rundy Sapp rzucał Brazylijczykiem, skakał po nim - słowem robił co chciał i aż dziw brał, że Mino to wszystko wytrzymuje
Druga runda wskazywała że przedstawienia "znęcanie się nad czarnym pasem" ciąg dalszy. Mino próbował zakładać trójkąta, dźwignię na nogę a Sapp zrzucał go z dziecinną łatwością.
W końcu w czołgu zabrakło paliwa wycieńczony Sapp został poddany balachą w piątej minucie drugiej rundy! Wydawało się wtedy, że Mino jest fighterem, którego nie można pokonać, że w chwili obecnej nie ma na świecie człowieka, który mógłby stawić mu czoła w walce wręcz. Obok rewelacyjnej techniki BJJ i boksu Mino był niesamowicie odporny na ciosy i posiadał ogromne serce do walki - co udowodnił bezdyskusyjnie tą walką!
Trzy miesiące później włodarze Pride chcieli jeszcze raz sprawdzić umiejętności Mino w walkach z olbrzymami - dostarczając tym samym radości japońskim widzom. Naprzeciw Minotaura stanął kolejny gigant - Semmy Schilt (214 wzrostu). W odróżnieniu od Sappa nie miał aż tak potężnej masy mięśniowej, ale był wyższy oraz posiadał bardzo przyzwoite umiejętności (już wtedy był weteranem MMA ). Szczupłego (w porównaniu do Sappa) holendra było o wiele łatwiej sprowadzić do parteru - stąd też Mino skończył walkę stosunkowo szybko - już w pierwszej rundzie poprzez trójkątne duszenie (technika ta stawała się powoli znakiem rozpoznawczym Mino). Na tej samej gali o miano pretendenta do pasa Mino walczyli ze sobą także Heath Herring i rosjanin Fedor Emelianenko. Ku zaskoczeniu wszystkich, faworyzowany Herring miał niewiele do powiedzenia w tej walce i przez trzy rundy był niemiłosiernie obijany
Aby "zmyć plamę" jedynej porażki w karierze mistrza grudniu 2002 zorganizowali rewanż pomiędzy Mino a Danem Hendersonem. Nog poddał Amerykanina balachą!
Za osiągnięcia w roku 2002 Nogueira został wyróżniony tytułem "Fightera roku" min. Przez magazyn "Nocaute".

W marcu 2003 Mino znów musiał bronić swego pasa. Przeciwnikiem miał być Fedor. To jednak Mino był stawiany w roli faworyta - w 2002 roku udowodnił, że może pokonać każdego. Rzeczywistość okazała się jednak zupełnie inna Fedor nie pozwolił sobie zrobić absolutnie nic - przez całą walkę kontrolował Brazylijczyka w parterze zadając niesamowicie celne i mocne ciosy, dominował też w stójce, z której skutecznie obalał. To co zademonstrował Rosjanin wydawało się być zupełnie nową jakością MMA. Niesamowicie mocne G&P i bezkompromisowa skuteczność we wszystkich płaszczyznach! Słowem najbardziej kompletny zawodnik jakiego widział świat! Mino po walce był wykończony fizycznie - jego twarz krwawiła, sprawiał wrażenie jakby nie mógł uwierzyć to co się stało. Fedor natomiast przyjął swoją wygraną zupełnie jakby bez emocji (przynajmniej tego nie okazywał) - od tej pory to on został niekwestionowanym numerem jeden na świecie.
Pół roku później odbyła się gala "PRIDE - Total Elimination 2003" - turniej eliminacyjny zawodników kategorii LHW. W pozostałych walkach szanse na pokazanie się publiczności dostał min. Fedor (który sprał Garego Goodridge'a w sposób bestialski wręcz), Mirko Filipovic (wschodząca gwiazda MMA, który miał wnieść nową "jakość" do walk swoją taktyką "Brawl & sprawl", który jako drugi pokonał Boba Sappa - nokautując go na zasadach K-1), oraz Mino - którego przeciwnikiem był Ricco Rodriguez - mistrz wagi ciężkiej UFC, który (podobnie jak Mino) stracił pas w swej poprzedniej walce. Dla Brazylijczyka był to swoisty rewanż - Rodriguez był świetnym grapplerem i raz już udało mu się pokonać Mino na zawodach grapplingu. Po długiej i nieco nudnej walce, gdzie przewagę miał Rodriguez to Mino został przez sędziów wytypowany na zwycięzcę starcia. Po słabym występie zaczęły się pojawiać wśród kibiców teorie o tym ile tak naprawdę wart jest Mino. Pokonał niby Colemana (który najlepsze lata miał już za sobą), Herringa (któremu też później nie wiodło się najlepiej), Sappa (który był "tucznikiem" bez umiejętności) i Schilta - z którym wygrywali też inni zawodnicy. W odzyskanie pasa przez Mino zaczęto już wątpić uznając jego i jego taktykę - walki z pleców za powoli odchodzącą w niepamięć. Jako kolejny mistrz typowany był Mirko Crocop Filipovic. Chorwacki antyterrorysta odsyłał do krainy marzeń swych kolejnych rywali robiąc to w sposób jaki do tej pory nie mieścił się w głowie znawcom MMA, którzy sądzili, ze każdego można sprowadzić na ziemię i tam poddać. Crocop - jako były kickboxer swoje walki MMA toczył tylko w stójce opanowując niemal do perfekcji unikanie sprowadzeń do parteru. Co ciekawe przeciwników swych nokautował najczęściej kopnięciami w głowę, które były jego główną bronią.
To właśnie z Cropcem się przyszło zmierzyć Mino pod koniec 2003 (pechowego jakby na to nie patrzeć) roku. Walka jeszcze przed rozpoczęciem wzbudzała emocje podobne jak walka Mino z Sappem przyćmiewając inne walki turnieju LHW, którego miał odbyć się finał.
Nic nie budziło takich emocji w świecie SW jak starcie Crocopa z Mino. Było to czymś w rodzaju starcia dwóch tytanów dysponujących zupełnie różną bronią. Z jednej strony Mino - grappler, który nigdy nie został znokautowany, wygrywający wiele walk przez poddanie. Z drugiej strony stał Crocop - nigdy nie został poddany, sam zaś niejednokrotnie nokautował bardzo ciężko swoich rywali. Domysłów odnośnie przebiegu walki było nieskończenie wiele. Nikogo nie interesowały walki Silvy z Yoshidą; Lidella z Jacksonem i Sakuraby z Randlemanem. To Mino i Crocop byli gwiazdami tego wieczoru. Fora internetowe poświęcone tematyce MMA aż kipiały od domysłów jak potoczy się walka Czy Mino sprowadzi walkę na ziemię i podda Crocopa, czy może zostanie znokautowany lewą nogą Chorwata?
W końcu stanęli naprzeciw siebie. Mirko bardzo pewny siebie - rozpoczął bardzo agresywnie, poruszał się jak błyskawica. Mino próbował wchodzić w nogi - bezskutecznie. Pierwsza 10 - minutowa runda przebiegła pod dyktando Crocopa. Minotaur był bezsilny, Crocop punktował bezlitośnie! Z końcem rundy Mirko trafił nawet lewego highkicka. Co prawda uderzenie nie było czyste, ale Brazylijczyk odczuł jego wymowę. W tym momencie zabrzmiał gong ratując Bignoga. Na początku drugiej rundy Mino wszedł w małą wymianę na pięści po czym błyskawicznie wszedł w nogi i w końcu udało mu się obalić Chorwata. Publiczność szalała! Po chwili Minotaur zajął dosiad. Crocop niewiele mógł poradzić będąc w dosiadzie pod czarnym pasem BJJ. Próbując się wydostać z niekorzystnej sytuacji popełnił błąd - bezlitośnie wykorzystany przez Brazylijczyka, który wychwycił rękę i założył balachę, zmuszając Mirka do odklepania! A więc stało się! Mirko - mający być przyszłością MMA został pokonany przez Nogueirę, którego wielu już spisywało na straty.

- Jak wyglądają twoje przygotowania do GP?

- Wróciłem trenować. Poświęciłem miesiąc na trening boksu oraz na dopracowanie mojej stójki (chodzi o trening w pozycji stojącej, erotomani ). Obecnie pracuję nad doskonaleniem parteru. Chcę poprawić go jak tylko się da. Jestem szybszy, lżejszy(?), niż wcześniej.

- Byłeś na Kubie, teraz jesteś w Salwadorze, gdzie trenujesz boks z brazylijskim trenerem Luizem Dorią.... Jak długo zamierzasz korzystać z jego usług?

- Mam nadzieję, że będę mógł trenować po jego okiem do kwietnia. Chcę również współpracować z nim w Rio de Janeiro. U siebie czuję się świetnie. Chcę go mieć przy sobie w Rio.

- Podczas Pride wypowiadałeś się na temat wagi ciężkiej GP. Czy spotkałeś tam Cro Copa?

- Tak! Przechodził a ja miałem trening. Potraktował mnie dźwignią, a ja myślałem, że to mój kumpel robi sobie jaja ze mnie.Pogadaliśmy, gdyż Mirko zaciekawił się moim treningiem. Oczywiście nie zdradziłem mu wszystkiego i powiedziałem, że mam kontuzję.

- Opowiedz mi o Minotauro Team... czy to ma znaczyć, że działasz na dwa fronty?

- Otworzyliśmy szkółkę treningową w Curitiba, którą nazwaliśmy Minotauro Team. Mam również kilku ludzi, którzy trenują tam, jak Vitelmo Katel, zwycięzca zawodów w Szwajcarii z serii Shooto oraz innych, którzy trenują jiu-jitsu w Curitiba. Nie sąw stanie trenować w Rio, więc zdecydowałem się na szkółkę właśnie w Curitiba. Co do działalności na dwa fronty, to chcę powiedzieć, że jestem członkiem Brazilian Top Team, a Minotauro Team jest dla moich podopiecznych. Nie mam zamiaru mieszać tych dwóch rzeczy.

- Po promocjach MMA (Conquista Fight) oraz otwarciu szkółki, wydaję się jakbyś czerpał również przyjeność z zajęć nie związanych głównie z twoją karierą...

- Ideą jest tutaj przyjemność w zawieraniu kontaktów oraz nazwa Minotauro. W życiu nie są najważniejsze pieniądze.

- Ta cała sytuacja z bokserską przygodą na Kubie wywołała wiele kontrowersji w Japonii, jak i w Brazylii. Niektórzy sugerowali, że zamierzasz walczyć o złoty medal (na olimpiadzie)....

- Pojechałem na Kubę razem z bokserską drużyną olimpijską Brazyli. Spędziłem tak wspaniale czas z Luiz Dórią i poprawiłem swoją stójkę. Byłem bardzo pojętnym uczniem.

- Rodacy oczekiwali cię na Shooto Switzerland. Dlaczego nie pojechałeś?

- W tym czasie byłem na Kubie. Podróżowałem do Japonii i nie mogłem pojechać do Szwajcarii, aby nie rujnować planów związanych z Boxing Team. Trenowaliśmy cały okres karnawału i to było tak poważne, że nie opuszczaliśmy pokoju hotelowego.

- Zawodnicy BTT (Brazilian Top Team) rządzili w zawodach....

- Taaa. To był niesamowicie zwycięski poziom. Zaprezentowali dobrą stójkę i wiele pięściarskich wymian. Specjalność BTT. Pragnę również pogratulować Guto (Gustavo Frota) za najlepsze widowisko MMA w Szwajcarii.

- Pomówmy o tym wydarzeniu, jak i o Conquista Fight? Czy są jakieś niusy o następnej edycji?

- Tak. Planujemy wypromować podobne widowiska na czerwiec i na grudzień. Parafowaliśmy również umowę z kanałem japońskiej TV. Chcę wystawić dwóch japońskich zawodników. Czerwcowa impreza odbyłaby się w Salwadorze a grudniowa ponownie w Vitória da Conquista.

W kwietniu 2004 Pride zorganizowało pierwszą galę mającą być pierwszym etapem turnieju HW. Do turnieju stanęło 16 zawodników.
Kilka dni przed galą Mino udzielił wywiadu

Były mistrz wagi ciężkiej PRIDE Antonio Rodrigo Nogueira jest przed kluczowym wyzwaniem w jego życiu. W tym samym turnieju będzie musiał stanąć naprzeciw najtwardszych facetów na ziemi .Łącznie z jego najgorszym koszmarem z Rosji Fedorem Emalienko, który pokonał go w marcu 2003 na punkty. Minotauro jest już w Japonii i skupia się na treningu mającemu zapobiec odrzutowemu kopnięciu(MIRKO).

Czy trenowałeś coś innego, czym mógłbyś zaskoczyć Mirko i Fedora oraz którzy fajterzy są według ciebie najtwardsi?

MINOTAURO:...Mirko ,Fedor, Josh Burnett, Heath Herring. Oczywiście ja wejdę do ringu bardziej pewny swego, ponieważ poprawiłem swoje ruchy w stójce. Ostatnim razem Fedor bardzo skracał dystans i miałem kłopoty z poruszaniem się w ringu. Byłem cholernie skoncentrowany na tym, żeby go zmusić do poddania i on o tym wiedział.Za każdym razem ,gdy próbowałem jakiegoś submission uderzał mnie i uwalniał swoje ramię Oczywiście moim pomysłem było sprowadzenie go na dół, gdyż walczenie z nim w stójce jest jak wielki ból w dupie. On wiedział jak zatrzymać moją grę. A co do Mirko...z lepszymi uderzeniami czuję ,że mogę z nim powymieniać trochę ciosów, a potem sprowadzić go do parteru.

Czy myślisz ,że Mirko może cię zaskoczyć w parterze? On dużo tego trenował.

MINOTAURO: Jego szanse zaskoczyć mnie w parterze są takie same jak moje zwycięstwo przez kopnięcie go w głowę i K.O. Od czasu gdy go pokonałem nie myślę, żeby poprawił parter znacząco.

W pierwszej walce spotkasz się z Hyrotaka Yokoi, ale kogo ty byś chciał na pierwszy ogień?

MINOTAURO: Żałuję ,że nie będzie to Fedor, ponieważ pokonał mnie i chcę szansy na walkę z nim jeszcze raz. Jestem pewien ,że mogę lepiej wystąpić przeciwko niemu. Nie ważny końcowy wynik, w moim umyśle wygram i będę walczył lepiej. On zranił mnie na początku, czułem jakbym miał głowę między linami, a kiedy go prawie miałem. Czas się skończył. Jestem pewien ,że gdy znów się spotkamy będzie to wyglądało inaczej.

Trenowałeś boks na Kubie .Czy poprawiło to twoją stójkę?

MINOTAURO: Tak teraz obracam się w ringu .Staram się mało czasu spędzać w narożniku. Wiem ,że liny są za mną i jest ok. Teraz ja znaczę dystans i moje ręce są szybsze. Jestem odtłuszczony (102kg).

Jaki był trening z Brazylijską drużyną boksu?

MINOTAURO: Bardzo ciężki. Ich ręce są jak dubeltówki, nie ma czasu na zatrzymanie. Kiedy myślisz, że to już koniec to zostały jeszcze 2 godziny. Sama rozgrzewka trwa pół godziny non stop.20 ludzi jest traktowanych tak samo. Musiałem się nieźle starać, żeby złapać ich fizyczny poziom. Oni się przygotowywują od roku do olimpiady. Musiałem to nadrobić. W rezultacie moja kondycja się nieźle poprawiła.

Czy na Kubie poznawali ciebie -mistrza vale tudo?

MINOTAURO: Niektórzy. Vale tudo jest tam zakazane. Na Kubie nie ma profesjonalnego sportu w TV, nawet boksu. Niktórzy trenerzy ,którzy mnie znali rozmawiali potem ze sobą o mnie .Tak więc po moim bokserskim treningu przychodzili judocy trochę posparować ze mną.

Mino zmierzył się z Hirotaka Yokoi. Na owej gali wydarzyło się też coś co było sporą niespodzianką dla wszystkich. Filipovic został znokautowany przez Kevina Randlemana (wywodzącego się z zapasów Amerykanina, który częściej startował w kat. LHW). Na turnieju zabłysnął też rosjanin Sergei Kharitonov - pokonując przez K.O. reprezentanta Chute Boxe - Murillo "Ninja" Rue.
Kolejny etap turnieju odbył się dwa miesiące później - w czerwcu 2004. Minotaur po raz kolejny zmierzył się z Herringiem, któremu tym razem bezdyskusyjnie udowodnił swą wyższość dusząc go techniką zwaną "anaconda choke"! Swoje walki wygrali też dwaj najgroźniejsi przeciwnicy Mino do tytułu GP! Kharitonov pokonał giganta Schilta, a Fedor mimo, że o mały włos nie został znokautowany slamem, to w półtorej minuty rozprawił się z Randlemanem.
Sierpień miał przynieść rozstrzygnięcie turnieju. Tego samego wieczoru miały zostać rozegrane walki półfinałowa i finałowa. Mino po zaciętym boju pokonał decyzją sędziów Kharitonova, Fedor zaś w niecałą minutę rozprawił się z Naoya Ogawą. W finale Mino dostał swój długo oczekiwany rewanż. Jak to w sporcie czasem bywa, tak i tutaj sytuacja się strasznie skomplikowała. W walce z Fedorem zawodnicy zderzyli się głowami i Rosjanin doznał rozcięcia, którego lekarze ringowi nie byli w stanie zatamować. Walka została uznana za "No contest" i miała zostać powtórzona. Przesunięcie jej na galę sylwestrową dało szanse Minotaurowi przygotować się do niej solidnie (co innego walczyć "na świeżo", a co innego po batalii z Kharitonovem). 31. 12. 2004. widzowie zostali jednak pozbawieni złudzeń
Fedor znów okazał się lepszy, wygrywając decyzją. Po walce Mino narzekał na zdrowie, ciężkie treningi i krótkie odstępy pomiędzy walkami wzięły swój haracz. Mino musiał przejść operację łokci. Rok 2005 zatem postanowił poświęcić za powrót do zdrowia w 100 % i poprawienie niektórych elementów walki. Nie sposób było jednak uniknąć walki. Minotaur w czerwcu 2005 jako przeciwnika dostał naszego rodaka - Pawła Nastulę. Dla Pawła był to debiut w MMA i od razu został rzucony na głęboką wodę. Minotauro pokonał Nastulę w pierwszej rundzie przez T.K.O. chociaż Paweł - trzeba przyznać sprawił mu więcej trudności niż niektórzy przypuszczali.
Niedługo po walce Mino udzielił wywiadu!

Mma Weekly: Po pierwsze gratulacje z okazji zwycięstwa. Jak to jest wrócić na zwycięski szlak?
Nogueira: Dziękuję. Czuję się świetnie. Ostatnią walkę przegrałem, więc tym razem chciałem pokazać moją technikę i walczyć twardo. Gość, z którym walczyłem teraz ma wielkie umiejętności judo i gdy zeszliśmy do parteru próbował różnych rzeczy, ale byłem w stanie go powstrzymać i użyć moją technikę w celu wygrania.

MMA Weekly: Czy odczuwalna była jakaś "rdza" po tak długiej absencji na ringu?
Nogueira: Czułem się bardzo komfortowo w tej walce. Czułem się dobrze i nie było żadnego stresu. Miałem pół roku przerwy, ponieważ w zeszłym roku walczyłem 5 razy, a według mnie jest to nieco za dużo. Byłem zestresowany i miałem kontuzję łokcia, więc wziąłem wolne by odzyskać siły.

MMA Weekly: Czy planujesz ponownie tak dużą przerwę, czy też czujesz się na siłach wrócić tym razem szybciej na ring?
Nogueira: Planuję walczyć w październiku. Jesteśmy w trakcie negocjacji z PRIDE. Jeśli będą mieli dla mnie przeciwnika - zawalczę na pewno. Do tego czasu będę trenował, a gdy dowiem się już o terminie walki, będę trenował jeszcze mocniej.

MMA Weekly: Jak przebiega twój trening, gdy już dowiesz się że walczysz za jakiś czas?
Nogueira: Gdy wiem, że będę walczył, trenuję trzy razy dziennie. Pracuję nad stroną fizyczną, nad kondycją, siłą. Pracuję nad jiu-kitsu trzy razy w tygodniu i tak samo jeśli idzie o zapasy. Sporo też trenuję Muay Thai. Pracuję nad moimi kolankami, umiejętnościami bokserskimi i czasem kopnięciami, ale głównie skupiam się na kolankach.

MMA Weekly: W ciągu ostatniego roku pokazałeś spory postęp jeśli idzie o technikę bokserską. Wiem też, że zawsze starasz się polepszać swe umiejętności.
Nogueira: W zeszłym roku pracowałem jak zwykle bardzo ciężko, ale pojechałem też na Kubę, by pracować nad umiejętnościami bokserskimi i to była najlepsza rzecz, jaką mogłem zrobić. Pomogło to bardzo, sporo czasu spędziłem na ringu boksując z każdym. Starałem się więcej walczyć w stójce, a to ile chcę walczyć z danym przeciwnikiem w stójce zależy od tego kim jest ten przeciwnik. Jestem teraz dość pewny siebie jeśli idzie o moje umiejętności bokserskie.

MMA Weekly: Poza uderzaniem, czy są jakieś aspekty, nad którymi chcesz popracować?
Nogueira: Miałem bardzo ciężkie walki z Fedorem i teraz dążę do tego, by stać się silniejszym fizycznie. Moi przeciwnicy jak Fedor czy Mirko stają się coraz silniejsi, dlatego by się z nimi mierzyć sam też musze stać się silniejszy.

MMA Weekly: Wspomniałeś o Fedorze i Crocopie i okazuje się, że wreszcie spotkają się ze sobą w sierpniu. Co myślisz o tym starciu?
Nogueira: Już od dwóch na to czekali, więc cieszę się że wreszcie to się odbędzie. Myślę, że to się rozstrzygnie na zasadzie "kto jest silniejszy". Fedor jest bardziej kompletnym fighterem, jest świetny w zapasach, dobry w uderzaniu i ma też w swym arsenale trochę skończeń w parterze. Crocop jest mocny w kopnięciach i boksie, ale o jego parterze nikt nic nie wie.

MMA Weekly: Czy z którymś z nich chciałbyś bardziej walczyć niż z drugim?
Nogueira: Chciałbym walczyć z Fedorem, jeśli wygra. Aby mieć z nim szanse wygrać muszę się polepszyć. Technikę mam, ale muszę być silniejszy. Myślę, że mam szansę z nim wygrać jeśli jeszcze raz się spotkamy.

MMA Weekly: Co jeśli Crocop wygra?
Nogueira: Jeśli to z nim zawalczę ponownie, to też będzie dobrze. Już raz z nim walczyłem i jeśli dojdzie do rewanżu to będę trenował jak ostatnim razem, tyle że mocniej. Myślę, że mogę go pokonać ponownie jeśli się zmierzymy. Ja tylko czekam na sposobność zawalczenia o pas. Nie potrafię wytypować oponenta, więc trenuję tak, by móc stawić czoła każdemu, kogo PRIDE wystawi do walki ze mną.

MMA Weekly: Czy jest jakiś limit czasowy jaki wyznaczyłeś sobie, by ponownie stoczyć walkę o tytuł?
Nogueira: Im szybciej tym lepiej, ale myślę, że po jednej, dwóch walkach poproszę PRIDE o taką walkę.

MMA Weekly: Jak ważne to jest dla ciebie, by znów być mistrzem wagi ciężkiej PRIDE?
Nogueira: To jest dla mnie bardzo ważne! Gdy miałem tytuł, bardzo się z tego cieszyłem i to zmieniło całe moje życie. Muszę pracować bardzo ciężko, by znów móc go zdobyć, po porażce muszę się polepszyć. Gdy przegrałem w 2003 nie byłem w pełni zdrów i nie mogłem trenować tak jak chciałem. Gdy walczyłem z Fedorem był on w dobrej formie, a jego strategia była lepsza od mojej, zasłużył on sobie więc na zwycięstwo. Zamierzam pracować jeszcze ciężej, by zdobyć pas, ponieważ jest to dla mnie bardzo ważne.

MMA Weekly: Poza działalnością fightera zająłeś się ostatnio częścią promocyjną sportu. Opowiedz o tym.
Nogueira: Mamy zamiar zrobić drugi show w tym roku, w zeszłym zrobiliśmy już trzy, ale tylko ostatni był sygnowany moją osobą - Minotauro Fights. Myślę, że nasz następny show będzie miał miejsce na początku sierpnia. Chętnie biorę w tym udział, ale nie robię tego dla pieniędzy. Chcę dać młodym, początkującym fighterom pokazania swoich umiejętności. W Brazylii jest bardzo mało takich okazji, w odróżnieniu do USA, gdzie każdy może się pokazać w 20-30 walkach. Tutaj w Brazylii tego nie mamy, więc chciałem pomóc naszym młodym fighterom w nabraniu doświadczenia. Trenowałem nawet z niektórymi z nich i pomagałem im, by byli gotowi do przyszłych walk.

MMA Weekly: Z rozmów z fighterami z USA, którzy promują swoje show wynika, że jest to stresujące, by stworzyć organizację. Czy ty kiedykolwiek się stresowałeś przy tym?
Nogueira: Nie bardzo. Mam tam gościa, który jest obeznany z biznesem, więc na mnie spoczywają tylko obowiązki związane z walkami. Mam sporo wiedzy na ten temat, bo jeżdżę do Japonii na ich show i obserwuję, a potem przekazuję doświadczenia temu człowiekowi, potem on z tego korzysta. Bardzo mnie to wciąga, a że jestem fighterem, to mam sposobność zapraszania wielu innych fighterów do mojego show.

MMA Weekly: Na początku roku były pogłoski o tym, że miałeś walczyć w USA, ale Mario Sperry przekazał, że nie było żadnych poważnych rozmów na ten temat. Wiem, że wielu ludzi chciałoby zobaczyć cię tam walczącego. Czy ty także masz takie pragnienie?
Nogueira:PRIDE chciało zorganizować tam show rok temu, ale nic z tego nie wyszło. Miałem nadzieję tam walczyć. Jak pewnie wiesz, moje pierwsze dwie walki odbyły się w USA (w WEF), ponadto mieszkałem na Florydzie, więc czuję się całkiem komfortowo w Stanach. Moja matka i siostra wciąż żyją na Florydzie i czasem jeżdżę tam potrenować. Myślę, że powinniśmy odbyć show w USA, bo wtedy mógłbym pokazać moje jiu-jitsu w Stanach. Wiem, że wielu tam trenuje jiu-jitsu, jest to tam dość popularne.

MMA Weekly: Dziękujemy za Twój czas Minotauro, czy jest coś o czym jeszcze chciałbyś wspomnieć?
Nogueira: Nie ma sprawy. Chciałbym powiedzieć, że jeżeli PRIDE zechce zorganizować galę w USA, wówczas bardzo bym chciał w niej zawalczyć, aby pokazać się amerykańskim fanom. Oglądałem wiele gal PRIDE i widzę, że Amerykanie bardzo poprawili swoje umiejętności jiu-jitsu. Jak na przykład Yves Edwards, wygrał na Busido w pięknym stylu. Ludzie tacy, jak Jeremy Horn mają wspaniałe jiu-jitsu i to pokazuje jak bardzo ten styl się rozwija w USA, a ja się z tego cieszę.

W kolejnym wywiadzie Mino tako rzecze.

-Jak byś porównał dywizję ciężką PRIDE i UFC w tej chwili?
-Myślę, że w PRIDE jest znacznie wyższy poziom fighterów. Wcześniej sytuacja była zbliżona, ale teraz PRIDE jest znacznie lepsze. Wiesz, ostatnio była ta walka Fedora i Crocopa. Była to bardzo interesująca walka i udowodniła, że poziom PRIDE'a jest bardzo wysoki.

-Czy myślisz, że Fedora można pokonać? -Fedor jest świetnym fighterem, ale ma pewne słabości.

-Jakie? -Chodzi o to, że nie jest zbyt dobry na ziemi. Potrafi dominować będąc na górze, ale jego submissions nie są zbyt dobre. Nie mógł nawet poddać Mirko na glebie.

-Jak długo chciałbyś jeszcze walczyć? -Może z 9 lat jeszcze. Mam teraz 26 lat, więc może przestanę jak będę miał 35. Wciąż mam wiele do zrobienia. Jeszcze nie jestem skończony (śmieje się)

-Poza Fedorem, kto był twoim najmocniejszym przeciwnikiem do tej pory? -Chyba Sergei Kharitonov. Jest bardzo mocny. Będzie w przyszłości jednym ze ściśle najlepszych fighterów w wadze ciężkiej.

-Tak, też tak myślę. Chciałbym go zobaczyć przeciw Fedorowi. -Uważam, że to by była bardzo interesująca walka! Ale widzisz, czołowi zawodnicy praktycznie ze sobą nie walczą. Fedorowi zabrało 3 lata zanim zawalczył z Mirkiem, a z Kharitonovem dotąd nie walczył. Myślę, że PRIDE powinno zorganizować taką walkę. Na pewno byłaby świetna!

-Mirko ostatnio wspomniał podczas wywiadu, że wpierw stoczy walkę znowu z Joshem Barnettem a później, na Gali Noworocznej, zawalczy z tobą. Czy możesz coś powiedzieć na ten temat? -Nic

-O! Interesujące, bo Josh Barnett pytany o to samo również powiedział, że nic o tym nie wie. -No wiesz on chce z Joshem Barnettem jeszcze raz, gdyż za pierwszym razem przerwano walkę. Jednak jestem przygotowany na walkę z nimi w każdej chwili.

-Kiedy już nie będziesz walczyć, co chciałbyś robić? -Nadal chciałbym uczyć sztuk walk i uczyć moich przyjaciół jak walczyć. Jednak jeszcze może będę robić coś na co jeszcze nie mam możliwości jeszcze, jak żyć na wsi i mieć farmę lub coś podobnego. To brzmi bardzo miło!

-W tym roku walczyłeś tylko raz, kiedy jednak zajrzałem do twojego bilansu walk z początku kariery, to okazuje się, że wchodziłeś na ring 3-5 razy w ciągu roku. Czy to z powodu twojej kontuzji łokcia? -Tak, miałem bardzo ciężką kontuzję i nie mogłem ćwiczyć i walczyć za dużo. Jednak następny rok będzie HW GP i wiem, że będzie to bardzo trudny rok. Więc teraz poświęcam czas terapii by być gotowym w następnym roku, tak.

-Byłeś zaskoczony dominacją Arony w stójce w jego walce z Wanderlei'em? -Tak, Arona mnie zaskoczył. Kopał Wanderlei'a bardzo mocno, ale byłem pewien, że Arona będzie dominował w tej walce i jestem bardzo dumny, że mogłem mu pomóc, by tak walczył.

-Czy mógłbyś powiedzieć coś o swojej gali walk? -Tak, do tej pory mieliśmy trzy imprezy i lubię ustawiać jakieś bardzo dobre walki. Staram się znaleźć najlepszych z Brazylii, tak aby mogli udowodnić że umieją walczyć, by potem mogli również pokazać się za granicą.

-Więc to głównie dla brazylijskich fighterów? -Tak, taka jest główna idea. Impreza robi się naprawdę duża i naprawdę każdy to ogląda w Brazylii. To dlatego, że znam się na tym i umiem ustawić naprawdę dobre walki.

-Nigdy nie chciałeś walczyć w swojej imprezie? -Nie, ponieważ jestem wyłącznie skupiony na walkach w PRIDE, bo to największa tego typu impreza na całym świecie.

-Anakonda Choke, którą ostatnio pokazałeś sam ją wymyśliłeś, czy jest techniką z twojego klubu? -Nie to było 10 lat temu i mój stary były nauczyciel nauczył mnie tej techniki. W BTT opanowaliśmy ją perfekcyjnie. Tak poza tym to moje ulubione duszenie teraz.

-Tak jest naprawdę fajne. Nie masz Anakondy w domu? -Nie (śmiech). Mam dwa psy.

-Jakie psy? -Jeden buldog i jeden włoski pies. Oba są duże.

-Kiedy przegrałeś z Fedorem po raz drugi czy zastanawiałeś się kiedykolwiek nad przejściem do niższej kategorii wagowej? -Nie, nigdy nie myślałem i przejściu z ciężkiej do lekkiej. Ważę 102 kg i mógłbym przejść do wagi niżej. Nie byłoby to trudne dla mnie, ale walka jest w HW jest trudniejsza i jest także wielkim wyzwaniem dla mnie do bycia mistrzem wagi ciężkiej. Więc się nie poddaję. Już teraz dodałem sobie parę kilo i ważę 105kg. Chciałbym jeszcze dodać ze 2kg, do 107 i wówczas mógłbym walczyć z taką samą siłą jak przeciwnicy.

-Wanderlei proponował ci raz do przyłączenia się do Chute Boxu.
-Tak!(śmiech)

-Czy zastanawiałeś się nad tym? -Nie, ponieważ jesteśmy bardzo zżyci w Brazylian Top Team I pomagałem w budowaniu BTT, więc naprawdę lubię moją drużynę i trenowanie tam. Więc nigdy nie myślałem o odejściu.

-Brzmi jak rodzina -Tak, naprawdę jak rodzina, ale doceniam jego zaproszenie. Jest bardzo dobrym fighterem i mam dla niego wiele szacunku jako zawodnika, a także jako człowieka.

-Raz trenowałeś z narodową drużyną boskerską Brazylii i można było usłyszeć informację, że chciałbyś dołączyć do nich na Igrzyska Olimpijskie. Opowiedz coś o tym. -Chciałem spróbować. W Brazyli mamy zawody, które mogą zakwalifikować kogoś do Igrzysk Olimpijskich. Było trzech gości, którzy mieli taką możliwość i ja byłem gościem numer 2. Ale tak naprawdę nie trenowałem wyłącznię boksu. Trenowałem również w BTT, więc nie byłem w stu procentach nastawiony na boks i gotowy by tam startować. Ale była to wspaniała możliwość, by poprawić swoje umiejętności bokserskie, poruszanie na ringu, kontrolę oddechu i tak dalej. Naprawdę ciężko trenowaliśmy!

-Jak tam twoje łokcie w chwili obecnej? Czy dobrze się leczą i kiedy myślisz, że będziesz mógł zawalczyć ponownie?
-Cóż, zabieg był niewielki, chodziło o to, by usunąć odpryski kostne i leczy się to bardzo dobrze. Mogłem trenować już tydzień temu bez żadnego bólu. Czuję się znacznie lepiej niż przedtem. Również nie mogłem dobrze się poruszać na glebie. W mojej ostatniej walce, w czerwcu, czułem wiele bólu w łokciach, więc jestem bardzo zadowolony, że zrobiłem ten zabieg.

-Od kiedy czułeś, że coś jest nie tak z twoimi łokciami? -Odkąd zawalczyłem z Crocopem w 2002 roku. Podczas treningu do tej walki uszkodziłem sobie łokcie. Od tamtej pory mnie bolało.

-W takim razie to był długi czas zanim zdecydowałeś się to naprawić.
-Tak, to było dwa lata, zawsze chciałem to naprawić, ale odkładałem to do następnego razu, potem do jeszcze następnego i tak dalej.

-Teraz mam może dość niewygodne pytanie do ciebie. Sakakibara, prezydent PRIDE powiedział ostatnio, że nie testują zawodników na obecność sterydów. Co o tym myślisz? -Myślę, że powinni, ale Sakakibara ma wolną rękę, bo to jego impreza. Myślę, że powinni, bo normalni fighterzy mają mniejsze szanse na wygranie z kimś, kto coś bierze.

-Siła jest faktycznie inna? -Tak, to czyni dużą różnicę. Poza tym testują na Olimpiadzie, więc powinni i tutaj. Ale decyduje Sakakibara i ma do tego prawo.

-Ty nie bierzesz żadnych sterydów? -Nie, jestem stuprocentowo naturalny. Już w wieku 14 lat ważyłem około 90kg, więc zawsze byłem dużym gościem (śmiech).

-Więc podejrzewam, że nie miałeś nigdy problemów w szkole. -Nie nie (śmiech)

-Dzięki za wywiad -Nie ma sprawy

Mimo iż Minotaur miał dłuższą przerwę od walk, dziennikarze serwisów sportowych często wypytywali go na tematy związane z występami innych zawodników.
Oto kolejny wywiad, którego Nog udzielił w tym czasie.

I: Czy widziałeś walkę Crocopa z Barnettem?
Minotauro: Nie, nie widziałem

I: Co sądzisz o wyniku tej walki?
Minotauro: Moi znajomi powiedzieli mi, że Barnett użył swej masy w pierwszej rundzie żeby trzymać Crocopa w klinczu. Cięższy koleś często ma przewagę na początku walki. Sprowadził Crocopa do parteru, ale zgasł i Crocop pokazał dobrą kondycję i umiejętności na ziemi. Myślę, że miał dosiad, bo Barnett chciał wykonać rzut jakiego się nie wykonuje w wadze ciężkiej.

I: Ponieważ nie obejrzałeś walki Cro Cop vs Barnett, co możesz nam powiedzieć o Cro Cop vs Fedor?
Minotauro: Fedor intensywnie napierał na Crocopa przez całą walkę. Fedor postawił wysoką poprzeczkę I to on dyktował warunki, dominował przez całą walkę. Myślę, żę Crocop walczył bardzo dobrze na początku gdy połączył kopnięcie z uderzeniami, ale w drugiej i trzeciej rundzie Fedor kierował walką we wszystkich aspektach.

I: Walczysz z Fedorem na gali noworocznej w Saitamie?
Minotauro: Chciałbym, ale nie wiem czy będę. Jestem gotów do walki z nim w każdej chwili. Będę walczył 31 grudnia, ale nie wiem kto będzie moim przeciwnikiem. Myślę, że to może być kolejna walka z Crocopem, ale naprawdę nic nie wiem na ten temat.

I: Sądzisz, że w końcu zmierzysz się z Barnettem?
Minotauro: Nie wiem. Jeżeli Pride mnie wyznaczy to biorę to i będę walczyć. Jestem pewny tego, że wygram i myślę, że Barnett i ja wkrótce staniemy n przeciw siebie.

I: Fani nazywają Pride 30 jako impreza dziwolągów. Jak oceniasz nowych zawodników w wadze ciężkiej jak Alexandra Lungu czy Zuluzinho?
Minotauro: DSE zawsze szukało nowych talentów do ich imprez. Czasem kończy się to sukcesem, a czasem nie. Sądzę, że ostatnie widowisko nie skupiło uwagi fanów dawnych imprez, może dlatego, że nie było reprezentantów z BTT. Mamy dobrą charyzmę.

I: Miałeś operację barku trzy miesiące temu. W jakim teraz jesteś stanie?
Minotauro: Jestem w 100% zdrowy. To była ostatnia kontuzja, wyzdrowiałem i jestem bardzo ostrożny żeby taki stan pozostał, by nie miało to wpływu na mój trening. Mój lekarz zalecił mi 15 zabiegów fizykoterapeutycznych i zrobiłem 40.

I: Fedor pokonał cię dwa razy, ale fani nadal wierzą, że jesteś w stanie pokonać go. Jak się z tym czujesz?
Minotauro: Widzieli mnie już w wielu sytuacjach w ringu. Walczyłem z kilkoma ciężkimi zawodnikami pod rząd i nigdy nie odmówiłem walki. Fedor trzyma wysoką poprzeczkę i bez wątpienia jego umiejętności zapaśnicze są lepsze niż moje. To jest różnica i przez to wygrał ze mną dwukrotnie. Staram się nadrobić tę słabość. Cieszę się, że fani dostrzegają mój wysiłek.

I: Ostatnie słowa?
Minotauro: Nie mam wiele do powiedzenia, tylko tyle, że dziękuję fanom i trzymam ich na bieżąco dzięki takim krótkim wywiadom jak to teraz.

Po kolejnych kilku miesiącach absencji od walk Mino znów wyszedł na ring w lutym 2006! Na "przetarcie" dostał japończyka Kyoshi Tamurę - którego bez problemu poddał.
Fani mieli jednak ochotę zobaczyć Mino w czasie gali sylwestrowej. Oto dlaczego nie doszło do jego występu...

Dlaczego nie będzie Cię na Pride Shockwave?

Miałem walczyć z Zuluzinho, jednak później ustawili go z Fedorem Emelianenko. Przez ostatnie dni nie wiedziałem co się dzieje. Chcieli, żebym walczył z Fabricio Werdumem, ale on złapał kontuzję stopy i walka została odwołana. Teraz wybieram się do Francji. Spędzę tam Sylwestra, a później lecę na seminarium do Madagaskaru.

Czy jesteś zawiedziony faktem, że Pride tak zwlekało z poinformowaniem Cię o tym, z kim miałbyś walczyć?

Myślę, że nie powinniśmy myśleć o tym, czy będziemy walczyć, czy nie. Wtedy myślę o różnych przeciwnikach, z którymi mógłbym zawalczyć, a ostatecznie walka nie dochodzi do skutku. To normalne. Ucierpiałem podczas treningów, a to również przeszkodziło mi w negocjacjach, ponieważ nie mogłem potwierdzić mojego uczestnictwa. Po tym wszystko wydawało się być na dobrej drodze i miałem walczyć z Werdumem, ale on też został kontuzjowany, więc dali mi Zuluzinho, ale zaraz okazało się, że jednak będzie walczył z Fedorem. Nadal trenuję.

W tym roku walczyłeś tylko raz. Co zmieniło się w Twoich relacjach z Pride?

Od 2003 uszkodziłem sobie najpierw prawy łokieć, a potem lewy. Cały ten czas poświęciłem leczeniu się i jestem już bliski 100%. Przeciwko Pawłowi Nastuli, nie byłem w formie, ale podpisałem kontrakt z Pride i zaprezentowałem się najlepiej jak potrafiłem. W październiku, postanowiłem nie walczyć, póki nie będę w pełni zdrów. Muszę postarać się być w 100% zdrowy przed GP.

Czy myślisz, że jedna walka w roku to coś złego?

Wielu fighterów już tak robiło, ale ze mną było inaczej. Walczyłem tak, jakbym walczył 5 razy w roku. Teraz moim zadaniem jest przygotowanie się do GP, które odbędzie się w lutym lub kwietniu. Chcę być jednym z finalistów.

Co z Fedorem?

Ciężko będzie go pokonać. Całą moją pracę poświęcam kolejnemu starciu z nim.

Po trzech walkach z rosyjskim fighterem, doskonale poznałeś jego sposób walki. Co poradziłbyś Zuluzinho?

Jego mocną stroną są ataki w stójce i sprowadzenia do parteru. Zuluzinho musi trzymać dystans, aby nie dać się sprowadzić. Myślę, że powinien używać zaczepnych ciosów i chodzić wokół ringu. Nie będzie miał łatwego zadania.

5. 05. 2006. rozpoczął się kolejny turniej Pride GP HW. Mino w pierwszej walce stanął naprzeciw Wagnera da Conceicao Martina alias "Zuluzinho"
Bignog nie dał szans grubasowi i już po chwili wyciągnął balachę! O ile pierwsza runda turnieju była dla Mino "lekka, łatwa i przyjemna" o tyle w lipcu musiał się zmierzyć ze swoim rodakiem Fabricio Werdumem. W pierwszej rundzie Mino dominował wykorzystując swoją przewagę w stójce. Werdum jest jednym z najlepszych zawodników BJJ na świecie i nawet takiemu asowi parteru jak Mino nie było spieszno przenosić z nim walki na glebę. Ale co się odwlecze Po trzech rundach to Nogueira został zwycięzcą starcia i to on awansował do półfinału.

Oto co miał do powiedzenia po walce...

Pride Fighting Championships: Twój fizyczny trener, który był z tobą do ostatnich zawodów opuścił cię przed drugą rundą GP. Jak to wpłynęło na ciebie ? W wywiadzie udzielonym po pierwszej rundzie pozornie skupiałeś się na swojej kondycji, mówiąc o brakach w treningu fizycznym i że chcesz być w szczytowej fizycznej formie podczas rundy finałowej.

Antonio Rodrigo Nogueira: Trenowałem z nim do dwóch poprzednich walk (z Tamurą i Zuluzinho). Niestety, od obecnych zawodów stał się on trenerem Wanderleia Silvy. Normalnie potrzebuję ośmiu tygodni do przygotowania się, ale teraz miałem tylko miesiąc, więc moja kondycja nie była bardzo dobra.

Pride: Nie kopałeś zbyt wiele podczas tej walki. Jakie były tego przyczyny ?

Nogueira: Nie było żadnych specjalnych przyczyn. Dużo pracowałem nad moimi umiejętnościami bokserskimi, więc myślę że był to naturalny skutek.

Pride: Josh (Barnett) chce walczyć z tobą odkąd cię wyzwał w 2002 roku.

Nogueira: Będę walczył z każdym, czy to z Mirko, Wanderleiem lub oczywiście z Joshem. Gdy fani i mój promotor wybiorą przeciwnika, będę z nim walczył. Jakkolwiek, gdybym ja miał wybrać przeciwnika, najbardziej chciałbym walczyć z Wanderleiem. Jego styl jest podobny do mojego w tym sensie, że zawsze przemy do przodu, atakujemy. To definitywnie byłaby ekscytująca walka. Josh i ja trenowaliśmy razem w 2002 roku na ADCC, więc on już wie że jestem silniejszy. Tak naprawdę to on prawdopodobnie nie chce ze mną walczyć (śmiech).

Pride: Chciałbyś aby w finale walka rozegrała się pomiędzy dwoma Brazylijczykami - tobą i Wanderleiem ?

Nogueira: Oczywiście że chciałbym. Muszę brać pod uwagę każdą możliwość więc myślę również o walce z Wanderleiem w rundzie finałowej. Jeśli dojdzie do walki pomiędzy nami, będzie to dobra okazja do pokazania światu siły Brazylijczyków. Fedor i ja walczyliśmy w rundzie finałowej ostatniego Heavyweight GP. Shogun i Arona walczyli w rundzie finałowej Middleweight GP ostatniego roku. Murilo i Henderson walczyli w rundzie winałowej Welterweight GP. Patrząc wstecz, Brazylijczycy zawsze występowali w finałowej rundzie Pride GP.

Pride: Więc chcesz walczyć z Wanderleiem w rundzie finałowej i pokazać siłę Brazylii ?

Nogueira: Ludzie na świecie myślą o Brazylii jako państwie piłki nożnej, ale ja myślę o niej jako o ziemi PRIDE. Chcę to udowodnić.

Pride: To byłaby ekstremalnie intrygująca walka, jako że obaj kontynuujecie wspieranie PRIDE jako symbole siły, oraz jako eksperci w dziedzinie grappling'u i striking'u. Jakkolwiek Mirko także oczekuje rewanżu z Tobą.

Nogueira: Myślę, że to też byłaby interesująca walka. Obaj walczyliśmy już o pas. Myślę, że byłoby to interesujące walczyć z Mirko o prawo wyzwania Fedora do walki o mistrzowski pas.

Pride: I w końcu wiadomość dla fanów przed rundą finałową!

Nogueira: Definitywnie sięgnę walki o pas. Chcę pokazać światu moją siłę, siłę Brazilian Top Team oraz siłę Brazylijczyków. Dodatkowo zamierzam usiąść na mistrzowskim tronie raz jeszcze. Czekajcie na nowego mistrza, Antonio Rodrigo Nogueirę!

10. 09. odbył się turniej finałowy. W półfinałach spotkali się Mino - z Jochem Barnettem i Mirko "Crocop" z Wanderleiem Silvą.
Przed wyjazdem na turniej Mino udzielił wywiadu...

Czy jest jakaś różnica w Twoich treningach?

Trenuje więcej Muay Thai, podczas gdy do innych walk trenowalem raczej boks. Wiem, ze Wanderlei kopie, wiec cwicze to aby byc przygotowanym do finalow.

Oczekiwales walki z Wanderleiem a oni ustawili Cie z Joshem Barnettem, co o tym sadzisz?

Dla mnie to nie ma roznicy Wand czy Barnett. Obaj sa strasznie twardzi I dam z siebie wszystko walczac z kazdym z nich sadze ze to bedzie ciezka walka przeciwko Joshowi, aby moc awansowac do finalu, tak samo bedzie z Wanderleiem. W dniu finalu osoba ktora bedzie najlepiej przygotowana fizycznie zalozy pas.,.

Czy sadzisz, ze on pojdzie na wymiane ciosow z Toba, czy zechce sprowadzic Cie do parteru?

Sadze, ze bedzie probowal parteru. Ma dobry boks, ddobrze wymianie uderzenia, ale zawsze mowi w wywiadach, ze musi odpowiednio trenowac swoje take downy. Co wiecej wiekszosc swoich walk sprowadza do parteru, wiec ja wierze w statystyke

Czy cwiczys zapasy aby walczyc z nim w stojce, czy pojdziesz z nim do parteru tak jak on bedzie tego chcial?

Cwicze zapasy, nie dam sie sprowadzic latwo, ale jezeli to sie stanie to uzyje parteru Fabricio Werduma, ktory wg. Mnie jest najlepszy na swiecie, to jest partia szachow, ale ja wierze w parter ktory pokazalem przeciwko Werdumowi.

A co sadzisz o walce Wanderleia z Cro Copem?

To bedzie wielka walka. To byla wielka walka za pierwszym razem,ale Pride popelnil bledy dajac przewage CC, ale sadze, ze teraz bedzie inaczej. Jezeli Wand bedzie w takiej formie w jakiej byl wtedy, to bedzie to ciezka walka dla CC. Ale CC takze bardzo polepszyl swoja gre, ma lepszy boks I jest pewniejszy siebie. To bedzie znowu bardzo twarda walka.

Pride zawsze publikuje to na co ludzie glosowali w sondazach, I w sondazach wskazano, iz masz walczyc z Wanderleiem. Jak sadzisz dlaczego tym razem nie posluchano opinii publicznej?

Poniewaz sadze, iz CC walczyl juz z Barnettem 3 razy I oni nie chcieli robic tej walki raz jeszcze, sadze tez, ze walka miedzy Brazylijczykami nie bylaby dla nich korzystna finansowo. Brazylijczycy nie szaleja tak za VT jak Europejczycy I Amerykanie, nie zaplaciliby tyle za pay-per -viev. Sadze, ze mogli ustawic mnie z Wandem wczesniej, po to aby wyeliminowac Brazylijczyka, nie rozumiem tego , poniewaz teraz moze byc nawet brazylijski.

To jest walka slawna na caly swiat, taka ktora wszyscy chca zobaczyc.

Szczerze mowiac ja tego nie rozumiem. Teraz bede walczyl z Barnettem..

Co robisz teraz inaczej skoro przyznales ze byles w malym gazie w czasie ostatnij walki?
Robie odpowiednie cwiczenia, przebudowuje miesnie, trenuje gaz, biegam po plazy, chodze po gorach (badz pod gore ) sic). Tam beda dwie walki w czasie dnia, musze o tym myslec, musze byc szybszy. Bede mial 108 kilo, musze zrzucic troche wagi, teraz mam 113 kg. Werdum walczyl ze mna majac pewna strategie, w parterze. Kiedy on jest u gory walczy naprawde dobrze, zmeczylem sie poniewaz probowalem wszystkiego: Americany, gilotyny .

Czy Josh Barnett zaimponowal Ci walka z Markiem Huntem?

Jego take downy byly swietne, ale walka szla tak ja myslelismy. Wszyscy od razu znali jej rezultat

Czy wolisz CC czy Wanda w finale?

Wszystko jedno, bede przygotowany na kazdegoz nich. Walczylem juz z CC, znam jego styl walki, jesli to bedzie Wanderlei to bedzie to takze swietna walka, dam z siebie wszystko

Jaka rade dalbys Wanderleiowi w walce przeciwko CC?

Tak samo jak ja to robilem , gdy z nim walczylem, Wanderlei pownien przytrzymywac jego kopniecia, to jest latwe do zrobienia. Jesli bedzie trzymal taki rytm w walce z CC to bedzie to dobra taktyka

Walka Nogueiry z Amerykaninem była bardzo wyrównana, jednak to Barnett został jej zwycięzcą dzięki decyzji sędziów.
Zarówno Mino jak i jego kibice czuli pewien niedosyt po tym co się stało. NA gali sylwestrowej PRIDE-Shockwave 2006 odbył się więc rewanż - tym razem udany dla Brazylijczyka. Jakie losy czekają Mino w tym roku? Czy dostanie kolejną szansę walki z Fedorem? Ciężko przewidzieć, tym bardziej, że ciągle pojawiają się kolejne "przetasowania". Pretendent do tytułu - Mirko Filipovic odszedł do UFC. Fedor jest kontuzjowany. Walczyć też by chcieli Werdum, Kharitonov i Alex Emelianenko. Pozostało czekać .

Poniżej mozna zobaczyc walki w wykonaniu Nogueiry.

Antonio Nogueira vs Enson Inoe

Fedor Emelianenko Vs. Antonio Rodrigo Nogueira 1

Fedor Emelianenko Vs. Antonio Rodrigo Nogueira 2

Antonio Rodrigo Nogueira vs Volk Han

Ricco Rodriguez VS Antonio Rodrigo Nogueira

Antonio Rodrigo Nogueira 'Minotauro' vs Bob 'The Beast' Sapp

Antonio Rodrigo Nogueira vs. Heath Herring

Shogun vs Minotouro 1/3

Shogun vs Minotouro 2/3

Shogun vs Minotouro 3/3

rogeiro vs. sakuraba

Minotauro VS Fherring

Wanderlei Silva

2007-01-22T05:23:00.001-08:00

Imie i nazwisko : Wanderlei Silva
Ksywa : The Axe Murderer
Data urodzenia : 03/07/1976
Miejsce/Stan : Curitiba, Paraná
Kraj : Brazylia
Team : Chute Boxe
Wysokość : 182 cm
Waga : 93 kg
Styl walki Muay Tai
Statystyka : 29 Zwycięstw ( 21 przez KO, 4 przez Submission) , 5 porażek, 1 remis , 1 NC

Wstęp

Wanderlei Silva urodził się 3 lipca 1976 roku w Brazylii. Jest to czołowy zawodnik na świecie aktualnie występujący w japońskiej federacji PRIDE FC. Trenuje pod okiem Rudimara Fedrigo w akademii Chute Boxe, która znajduje się w Curitibie.

Nosi przydomek "the Axe Murderer" ponieważ reprezentuje bardzo agresywny styl: większość jego walk kończy się nokautem lub przerwaniem walki przez sędziego, z powodu demulujących uderzeń. Walczy bardzo efektownie i widowiskowo, i właśnie za to kibice go uwielbiają.

W Brazylii nazywany jest "Cachorro Louco" co w tłumaczeniu znaczy wściekły pies, oczywiście z powodu jego agresywnego stylu ale także sposobu jakim paralizuje swoich przeciwników na sterdownie.

Biografia

Wanderlei Silva tak jak już wczesniej napisałem urodził się 3 lipca 1976 roku w Curitibie ( Brazylia). Rozpoczął treningi muay tay w akademii Chute Boxe w wieku 13 lat., początkowo tylko aby poprawić swój wygląd i znaleźć dziewczynę ( zdanie z oficjalnej strony ) . Póżniej trenował brazylijskie Jiu-Jitsu i w 2003 roku odebrał czarny pas w bjj.

Gdy był jeszcze nastolatkiem wstąpił do wojska, bardzo szybko odkryto jego talent do walki i bardzo szybko awansował .

Jego pierwsza oficjalna walka w MMA odbyła się pierwszego listopada 1996 roku na gali Brazilian Vale Tudo Fighting, gdzie znokautował Dilson Filho. Nastepnie pierwszego lipca pokonał Marcelao Marcelao .

BVF 6 - Campeonato Brasileiro de Vale Tudo 1 - Wanderlei Silva vs Dilson Filho

BVF 10 - Brazilian Vale Tudo Fighting 10 - Wanderlei Silva vs Marcelão

W latach 1997-1999 Wand walczył w sześciu walkach w czterech róznych organizacjach Vale Tudo , wygrał pięć z nich, a przegrał tylko z Artur Mariano z powodu rozcięcia.

IVC 6 - The Challenge - Wanderlei Silva vs Mike Van Arsdale

IVC 2 - A Question of Pride - Wanderlei Silva vs Sean Bormet

Wystapił także na Meca 2-Meca World Vale Tudo 2 dwunastego sierpnia gdzie pokonał Todd Medine.

Występy w Ultimate Fighting Championship

Wanderlei wystapił pierwszy raz w UFC 16 pażdziernika 1998 roku na gali UFC Brazil-Ultimate Brazil. Jego przeciwnikiem był Vitor Belfort, i porażka własnie z tym zawodnikiem jest uznawana za najboleśniejszą. Vitor rozprawił się z nim w 44 sekundy .
UFC Brazil - Ultimate Brazil - Wanderlei Silva vs Vitor Belfort

Wand wygrał natomiast swój nastepny pojedynek który miał miejsce siódmego maja 1999 roku na UFC 20 z Tony Petarrą.
14 kwietnia 2000 roku przegrał przez decyzję z gwiadą tamtejszej federacji na UFC 25: Ultimate Japan 3 Tito Ortiz.

Występy w PRIDE Fighting Championships

Zadebiutował na Pride 7 dwunastego września 1999 roku, pokonując Carla Malenko.

Od 1999-2004 roku wygrał 20 pojedynków, wyłączając remis z Mirko "CroCopem" i no contest Gilbertem Yvel'em. Reputacja Wanda w tym czasie bardzo wzrosła i stał się jednym z najlepszych zawodników w MMA.

Pride Grand Prix 2000 - Opening Round - Wanderlei Silva vs Bob Schrijber

Pride 10 - Return of the Warriors - Wanderlei Silva vs Guy Mezger

Silva vs Saku Trylogia

Silva napotkał na swej drodze Kazushi Sakurabe poraz pierwszy na PRIDE 13-Collision Course, 25 marca 2001 roku. Wygrał przez TKO w pierwszej rundzie .

Na gali PRIDE 17: Championship Chaos trzeciego listopada 2001 roku pokonał Saku po raz drugi i zdobył tytuł mistrza wagi średniej

Na turnieju PRIDE-Total Elimination 2003 pokonał japończyka trzeci raz, piękną kombinacją dwóch ciosów.

Pozostałe walki tego zawodnika :

WANDERLEI SILVA vs. YUKI KONDO

Wanderlei Silva Vs Ikuhisa Minowa

Wanderlei Silva vs Fujita Kazuyuk

Wanderlei Silva Vs Quinton Jackson

Wanderlei Silva Vs Nakamura Kazuhiro

Wanderlei Silva Vs Kazushi Sakuraba

Wanderlei Silva Vs Hiromitsu Kanehara

Wanderlei Silva Vs Shungo Oyama

Chuck Lidell vs Wanderlei Silva

Wanderlei Silva Vs Tatsuya Iwasak

Wanderlei Silva vs.Dan Henderson

Wanderlei Silva vs Adrian Serrano

WANDERLEI SILVA VS CRO COP

all about your car

best car videos

car accident videos

tuning car videos

Mirko Filipovic

2007-01-19T08:00:00.000-08:00

Mirko Filipović (pseud. CroCop, ur. 10 września 1974 w Privlace) - chorwacki bokser, kick-bokser i zawodnik MMA

* Wzrost: 188 cm
* Waga: 101 kg
* Bilans w boksie amatorskim: 40-5-0 (31 KO)
* Bilans w K-1: 16-7-0 (11 KO)
* Bilans w MMA: 21 - 4 - 2 (zwycięstwa - porażki - remisy)
* Klub: CroCop Team

Tytuły

* Zwycięzca I.K.B.F World Heavyweight Full Contact
* Finalista K-1 World Grand Prix 1999 Final
* Finalista K-1 World Grand Prix 2000 in Fukuoka
* Zwycięzca Pride Grand Prix 2006 Open-Weight

Sztab trenerski

* Trener od ćwiczeń siłowych: Damir Siser
* Trener Brasilian Ju-Jitsu: Fabrizio Werdum
* Trener boksu: Vlado Boľić
* Sparing partnerzy: Domagoj Ostojić (Kick boxing), Igor Pokrajac (Wrestling), Igor Kolakuąić (Wrestling), Sasa Mučnjak (Wrestling)

Lata 1974-1996

Mirko Filipović urodził się w Privlace, mieście na północy Chorwacji. Trenować zaczął w wieku 11 lat. Początkowo ćwiczył w przydomowej szopie, gdzie miał do dyspozycji proste przyrządy: sztangę własnej roboty, drążek, worek wypchany trocinami, ścianę(którą po pewnym czasie zniszczył). Motywacją do rozpoczęcia treningu okazał sie dla niego film "Blood Sport" (1987, reż. Newt Arnold), z główną rolą Jean Claude Van-Damme'a. Lat młodzieńczych nie wspomina szczególnie dobrze, gdyż zbiegły sie w czasie z rozpadem Jugosławii i wojną domową w latach 1991 - 1995. Zginęło wówczas wielu przyjaciół młodego Mirka. W tym czasie przeniósł się z rodzinnej miejscowości na sześć miesięcy do sąsiedniego miasta Varaždin (działała tam szkoła). Na miejscu szukał działającego klubu kick-boxingu, jednak do wyboru miał tylko kluby boksu oraz karate. Zdecydował się na karate (kierując się tym, że w boksie nie walczy się za pomocą nóg), jednak sposób treningu nie spodobał mu się. Stwierdził bowiem, że ciosy w powietrze, kimona czy ustawianie w szeregu nie są praktyczne. Pewnego dnia zobaczył grupę osób trenujących z tarczą, w rękawicach i ochraniaczach, po uzyskaniu zgody trenera przyłączył się do nich. Po powrocie z Varaždinu do Privlaki kontynuował trening.

Kolejnym ważnym, i niestety przykrym, okresem w życiu moment, którym ojciec Filipovicia zmarł. Mirko wtedy odbywał służbę wojskową. Jego rodzina nie miała za co żyć, gdyż ojciec był jedyną osobą pracującą w rodzinie. Mirko złożył podanie do Akademii Policyjnej, gdyż miał za co utrzymywać siebie i rodzinę oraz rozpocząć tam trening, który otworzyłby mu drogę do K-1. Mirko zdawał wszelkie egzaminy jednak ciągle posiadał stopień rekruta za co nie dało się wyżyć. Ostatecznie jednak dostał się do Akademii Policyjnej a pomógł mu w tym ktoś z jego znajomych. W Akademii szybko trafił do oddziału antyterrorystycznego "Lucko" gdzie dostawał 500$ pensji, które może nie były wielkimi pieniędzmi, lecz Mirko potrafił docenić nawet taką kwotę. Praca ta mu sprawia przyjemność. Od kilku lat jest zwolniony z obowiązków służby żeby mu nie zabierało czasu na treningi. W zamian reklamuje ich np.: sprzedaje oraz wchodzi na gali w koszulce z napisem ATJ LUCKO lub ZVONIMIR SECURITY.

Kariera w K-1

Karierę w K-1 rozpoczął mając 22 lata w 1996. Jego trenerem był wtedy jeszcze Branko Cikatic, zwycięzca K-1 World Grand Prix 1993. Jego pierwsza walka okazała się nie lada wyzwaniem. Przeciwnikiem był francuz Jerome "Geronimo" Le Banner, finalista K-1 GP 1995, który znany był z częstych wygranych przez nokaut. Wtedy jeszcze Mirko miał pseudonim "Tigar", czyli tygrys. Tak więc Mirko Tigar zmierzył się z "Geronimo". Walka była dosyć wyrównana. Jednak w pierwszej rundzie Mirko posłał na deski francuza co zdecydowanie wpłynęło na decyzję sędziów. Filipovic wygrał jednogłośną decyzją. Następną walkę stoczył z Ernesto "Mr Perfect" Hoostem, utytułowanym zawodnikiem Thai-boxingu i weteranem K-1. Walka ta skończyła się przed czasem, Hoost wygrał przez TKO obijając nogę Mirka.

Wtedy Mirko zrobił 3-letnią przerwę w K-1. Źródła nie podają wiele informacji co robił w tym czasie. Wiadomo, że zakończył on współpracę z Cikaticem. Do dziś obaj panowie nie darzą się sympatią. W tym okresie rozwinął się on znacznie fizycznie. Jego trenerem od treningu siłowego został Damir Siser, renomowany trener, który trenował najlepszych ciężarowców i kulturystów w Chorwacji. Rozpoczynając u niego trening Mirko ważył 93 kg i skarżył się, że nie może nabrać masy. Siser zadbał o to żeby nabrał masy: przepisał mu odpowiednie suplementy oraz ćwiczył z nim 2-3 razy w tygodniu. Obecnie Mirko i Siser ćwiczą codziennie, a Mirko waży powyżej 100kg. Według wielu znawców jest jednym z najlepiej zbudowanych i wytrenowanych zawodników MMA. Inną dość pewną informacją na temat tego okresu jest rozpoczęcie współpracy z Mike'm Bencicem, który prowadził jego trening kick-boxerski. Jednak po paru latach udanej współpracy ich ścieżki także się rozeszły. Ponoć z powodów finansowych. Prawdopodobnie przez te 3 lata Mirko walczył w boksie amatorskim, a według nieoficjalnych źródeł był nawet mistrzem świata w boksie amatorskim. Walki te dały mu duże doświadczenie oraz znacznie rozwinęły jego technikę bokserską. Później został mistrzem I.K.B.F (International Kick Boxing Federation) w wadze ciężkiej w formule full-conact. Dało mu to szansę powrotu do K-1.

Powrót do K-1 w 1999 rozpoczął znokautowaniem olbrzyma Jana Nortje. Stoczył kolejnych 5 walk z których przegrał tylko jedną przez decyzję. Mirko znany był już wtedy jako Crocop. W finale K-1 World Grand Prix 1999 spotkał się znowu z Ernesto Hoostem. Walka była bardzo dobra i punktowo była raczej dla Crocopa. Jednak cios na korpus w 3 rundzie sprawił, że Mirko już się nie podniósł. Wygrał Hoost, który kiedyś pytany jaki jego finał był dla niego najlepszy i najcięższy odpowiada: "z Crocopem". W późniejszej karierze CroCopa zdarzały się spektakularne zwycięstwa jak i gorzkie porażki, pokonał on 3 zwycięzców K-1: Petera Aertsa, Marka Hunta i Remy'ego Bonjaskiego (Bonjasky do dziś twierdzi, że to najcięższy przeciwnik z jakim miał do czynienia), lecz największą sławę przyniósł mu w 2003 roku spektakularny (TKO w 1 rundzie) triumf nad Bobbem "Bestią" Sappem, który wówczas był niepokonany w K-1 mimo iż wcześniej walczył 2 razy z Hoostem. To była ostatnia walka Mirko w K-1 dotychczas.

Kariera w MMA

Przygodę w MMA rozpoczął 19 sierpnia 2001 roku na imprezie K-1 - Andy Hug Memorial. Walczyli tam na specjalnych zasadach kickboxerzy z grapplerami. Pokonał wtedy Kazuyuki'ego Fujitę przez TKO (podczas take-downu Fujita nadział się na kolano). Kolejne walki, nie licząc 2 remisów z Wanderlei'em Silvą i Nobuhiko Takadą, były szybkimi KO Crocopa. Na jego koncie znaleźli się tacy zawodnicy jak: Igor Vovchanchyn, Heath Herring czy Kazushi Sakuraba. Mirko skończył jednak swoją zwycięską passę przegrywając walkę o tymczasowy pas z Antonio Rodrigo "Minotauro" Nogueirą. Po porażce wygrał z ważącym ponad 120 kg Ronem Watermanem i Yoshihisą Yamamoto. Przyszedł czas na Pride Grand Prix 2004. Jego przeciwnikiem był Kevin "Monster" Randleman. Faworytem był Crocop, lecz niestety przegrał przez ciężkie KO. Ta porażka bardzo wstrząsnęła Mirko co widać w kolejnej walce z Hiromitsu Kaneharą gdzie sprawiał wrażenie, że nie satysfakcjonuje go ta walka. Wygrał decyzją 3:0 a Kanehara pokazał, że w przeciwieństwie do wielu zawodników (np. Takady) ma serce do walki. Po walce z Kaneharą miał jeszcze 6 walk: z Shongo Oyamą, Alexandrem Emelianenko, Joshem Barnettem, rewanż z Kevinem Randlemanem, Markiem Colemanem i Ibragimem Magomedovem. Wszystkie wygrał przed czasem. Po walce z Colemanem wyzwał mistrza wagi ciężkiej Fedora Emelianenko do pojedynku o tytuł. Walka o pas mistrza wagi ciężkiej z Fedorem odbyła się w sierpniu 2005, niestety Mirko przegrał jednogłośną decyzją. Następnie stoczył rewanżowy pojedynek z Barnettem, ponownie wygrywając. Później jednak przegrał przez niejednogłośną decyzję z byłym mistrzem K-1 Markiem Huntem. Rok 2006 to największy sukces Mirko: zwycięstwo całego cyklu Pride Grand Prix bez podziału na kategorie wagowe. Złożyło się na to pokonanie tak znanych zawodników jak Ikuhisa Minowa, Hidehiko Yoshida, Wanderlei Silva, Josh Barnett. Wszyscy zostali znoakutowani w pierwszej rundzie. W grudniu 2006 roku podpisał dwuletni kontrakt na 6 walk z federacją UFC. Pierwszą walkę w oktagonie stoczy z Edie Sanchezem 2 lutego podczas UFC 67.

Ciekawostki

* Mirko ma psa pekińczyka.
* Mirko jest już żonaty. Swoją żonę poznał w szpitalu.
* Ma już jednego syna. Nie chce żeby został fighterem jak tata. Widzi go raczej jako tenisistę albo piłkarza.
* Mirkowi jest poświęcony film dokumentalny pt. "Crocop Story". W nim możemy zobaczyć m.in. : szopę, w której ćwiczył młody Mirko
* Mirko Filipovic jest zaangażowany w politykę. W żadnym wywiadzie nie chce udzielać informacji na ten temat.
* Mirko wystąpił w głównej roli w filmie akcji - Ultimate Force.
* Mirko jest przyjacielem Fedora Emelianenko

Fedor Emelianenko Vs. Mirko Cro Cop Filipovic

Mirko Cro Cop Filipovic Vs. Heath Herring

Mirko Cro Cop Filipovic Vs. Igor Vovchanchyn

Mirko Cro Cop Filipovic Vs.Yoshihisa Yamamoto

Mirko Cro Cop Filipovic Vs. Kevin Randleman

Mirko Cro Cop Filipovic Vs. Aleksander Emelianenko

Mirko Cro Cop Filipovic Vs. Josh Barnett

Mirko Cro Cop Filipovic Vs. Mark Coleman

Mirko Cro Cop Filipovic Vs. Dos Caras Jr

Mirko Cro Cop Filipovic Vs. Ron Waterman

Mirko Cro Cop Filipovic Vs. Shungo Oyama

Mirko Cro Cop Filipovic vs Mark Hunt

Mirko CRO COP Filipovic - Wanderlei Silva

Fedor Emelianenko

2007-01-19T02:47:00.000-08:00

Fedor Emelianenko, ros. Фёдор Емельяненко (ur. 28 września 1976 w Rubeshnoe, obwód łuhański, USRR) - rosyjski mistrz świata wagi ciężkiej federacji PRIDE w walkach typu mixed martial arts. Jego obecny rekord w MMA to 25-1-0 (zw; por; remisy).

Tytuły:

Wielokrotny medalista Rosji w sambo i sambo bojowym

Drużynowy mistrz Europy w sambo w roku 1999

Drużynowy mistrz świata w sambo bojowym w roku 2002

Indywidualny mistrz świata w sambo bojowym w roku 2002

Mistrz organizacji RINGS w roku 2002

Mistrz PRIDE FC w wadze ciężkiej od 2003 roku

Zwycięzca Pride Grand Prix w roku 2004

Fedor Emelianenko urodził się w 1976 roku jako drugie dziecko Olgi Fiedorowny i Władimira Aleksandrowicza Emelianenko. Przez pierwsze dwa lata rodzina Emelianenko żyła na Ukrainie, po czym przenieśli się oni do Rosji. Fedor ma trójkę rodzeństwa - starszą siostrę Marinę, młodszego brata (znanego już na scenie MMA) Aleksandra oraz jeszcze młodszego drugiego brata Iwana, który również ćwiczy mieszane sztuki walk.

Fedor zaczął przygodę ze sportem od zapisanie się na sekcję sambo i judo, gdzie trenował pod okiem Wasilija Iwanowicza Gawriłowa. Po jakiś czasie trafił do sportowej sekcji Woronowa Wladimira Michailowicza, z którym Fedor współpracuje po dziś dzień. W 1991 roku ukończył on szkołę średnią, po czym rozpoczął studia i po 3 latach ukończył je z wyróżnieniem. W latach 1995-1997 służył w rosyjskiej armii jednocześnie kontynuując uprawianie sportu. W roku 1999 ożenił się z Oksaną i jeszcze w tym samym roku narodziła im się córeczka - Masza.

W roku 1997 Fedor osiągnął stopień mistrzowski w sambo i wygrał międzynarodowy turniej odbywający się w Kursku. Osiągnął również stopień czarnego pasa w judo. W następnym roku zdobył międzynarodowe uprawnienia mistrzowskie w sambo i wygrał prestiżowy turniej odbywający się w Moskwie. W tymże roku zdobył także brązowy medal na mistrzostwach Rosji w judo oraz również brązowy medal na mistrzostwach Rosji w sambo. Rok 1999 to kolejne imprezy w sambo na terenie Rosji i kolejne medale. Był również członkiem drużyny rosyjskiej na mistrzostwach Europy (Stambuł) w sambo, gdzie zajęli oni pierwsze miejsce. W roku 2000 Fedor zaczął stawiać pierwsze kroki w walkach formuły MMA. O ile jednak dotychczas były to zawody o sławie mniej lub bardziej lokalnej, o tyle organizacja RINGS, w której zaczął występować w roku następnym była już znana fanom MMA na całym świecie. W RINGS Fedor przegrał tylko jedna walkę (z Tsuyoshi Kohsaką, mimo iż Fedor był w stanie walczyć, lekarz nie dopuścił do kontynuowania walki ze względu na rozcięty łuk brwiowy), wygrał zaś dziesięć i został mistrzem tej organizacji. Po tym jak zdobył sobie uznanie dzięki świetnej postawie w RINGS, Fedor przeszedł do organizacji zrzeszającej najlepszych zawodników na świecie - PRIDE. Jednocześnie wciąż wygrywał zawody sambo w Rosji, został między innymi mistrzem Rosji, drużynowym mistrzem świata (był kapitanem) i indywidualnym mistrzem świata w sambo bojowym. W PRIDE także odnosił sukcesy, bowiem wpierw pokonał uznanych przeciwników Semmy'ego Schilta i Heatha Herringa, by następnie w marcu 2003 roku sięgnąć po mistrzostwo wagi ciężkiej Pride po zdemolowaniu w pamiętnym boju dotychczasowego mistrza - Brazylijczyka Antonio Rodrigo "Minotauro" Nogueirę. Pozostaje wciąż niepokonanym w PRIDE, a na liście jego "ofiar" znajdują się tacy uznani zawodnicy jak Kazuyuki Fujita, Gary Goodridge, Mark Coleman, Kevin Randleman. 31 grudnia 2004 roku obronił pas mistrza, jednocześnie wygrywając cały cykl Grand Prix 2004 ponownie deklasując Nogueirę, a w kwietniu roku 2005 zrewanżował się za swoją jedyną porażkę w MMA pokonując Tsuyoshi Kohsakę przez TKO. W sierpniu 2005 ponownie obronił pas mistrza pokonując słynnego chorwata Mirko "Crocop" Filipovica. W 2006 roku podczas pierwszej gali Pride w Ameryce, zwyciężył przez poddanie w rewanżowym pojedynku z Markiem Colemanem, a podczas Pride Shockwave 2006 pokonał przez kimurę w pierwszej rundzie byłego mistrza K-1 Marka Hunta.

Trening Fedora Emelianenki:

Poniżej walki z udziałem Fedora:

Chris Haseman vs Fedor Emelianenko

Fedor Emelianenko vs. Kerri Schall

FEDOR EMELIANENKO vs. GARY GOODRIDGE

Fedor Emelianenko Vs Mark Hunt

Fedor Emelianenko vs Lee Hasdell

Prefight Fedor Emelianenko vs. Mirko Filipovic uncut ver.1/2

Prefight Fedor Emelianenko vs. Mirko Filipovic uncut ver.2/2

Fedor Emelianenko Vs. Semmy Schilt

Fedor Emelianenko Vs. Heath Herring

Fedor Emelianenko Vs. Kazuyuki Fujita

Fedor Emelianenko Vs. Mark Coleman

Fedor Emelianenko Vs. Kevin Randleman

Fedor Emelianenko Vs. "Zulu"

Fedor Emelianenko Vs. Naoya Ogawa

Fedor Emelianenko Vs. Antonio Rodrigo Nogueira 1

Fedor Emelianenko Vs. Antonio Rodrigo Nogueira 2

Fedor Emelianenko vs Yuji Nagata

Fedor Emelianenko vs Hiroya Takada

Fedor Emelianenko vs. Egidijus Valavicius - Bushido Rings 7

Fedor Emelianenko vs Mihail Apostolov

Fedor Emelianenko vs Mark Hunt - Pride Shockwave 2006

Fedor Emelianenko vs. Martin Lazarov

Fedor Emelianenko vs. Levon Lagvilava

Fedor Emelianenko vs Renato Sobral

Fedor vs Arona

Jakie style walki trenują zawodnicy do startów w PRIDE FC?

2007-01-19T02:30:00.000-08:00

Często pojawiają się pytania, jakie style walki trenują zawodnicy:

* przygotowujący się do startów w PRIDE FC?
* zawodnicy UFC, MMA, vale tudo walczący w klatkach?
* zawodnicy K-1?

Uwaga: takie pytania to pułapka. Dlaczego? Wszyscy zawodowcy trenują przekrojowo, w podobny sposób - co oznacza, że nie są reprezentantami ŻADNEGO stylu walki!

Podstawą w treningu przekrojowym (ang. cross training) są następujące style:

* BJJ,
* zapasy,
* muay thai (boks tajski),
* boks,

Spotyka się również:

* judo,
* sambo,

Można jedynie mówić o bazowych stylach dla danego zawodnika (np. dla Fedora Emelianenki były to sambo i judo; dla Crocopa - kickboxing, dla Minotauro - BJJ). Fedor po stylach grapplingowych zaczął trenować boks, kopnięcia - normalny trening przekrojowy. Crocop jako znakomity uderzacz - zaczął trenować zapasy, BJJ, a Minotauro trenuje razem z brazylijską kadrą narodową w boksie. Niemniej to wszystko są elementy doszkalające - trening przekrojowy obejmuje wszystkie aspekty walki: stójkę, zwarcie, parter.

Z powodów marketingowych głosi się skuteczność pojedynczego stylu (promocja kraju, danego sportu itp.) np. Alexander Emelianenko powiedział: :

"Walka z Nastulą to dla mnie zaszczyt, samo wyjście do ringu z taką legendą judo, mistrzem olimpijskim to wyróżnienie. Pokazałem całemu światu i udowodniłem że rosyjskie sambo jest skuteczniejsze niż judo!"

Jest to oczywista bzdura - bo Nastula przygotowując się do walki w PRIDE FC trenował BJJ, boks; a Alexander Emelianenko mimo doświadczenia w sambo, korzysta z trenerów boksu, BJJ, zapasów, specjalistów od treningu siłowego itp.

Głosi się także tezy, że styl: karate, kickboxing, sambo, zapasy lub muay thai (lub dowolny inny) jest skuteczny, bo zawodnik 5 czy 10 lat temu go trenował i obecnie odnosi sukcesy w MMA czy K-1. To może być prawda, ale w przypadku zawodów (zwłaszcza MMA) mamy do czynienia ze specjalnym rodzajem treningu. Zawodnik nie jest, de facto, przedstawicielem ŻADNEGO stylu walki. Przystosowania do realiów danego turnieju całkiem zmieniają fightera.

Spotykane są stwierdzenia:

"przecież komentator turnieju MMA/K-1 mówił, że dany zawodnik trenował system X",

"Przecież zawodnik gdy wychodził do walki miał wpisane: Kyokushin Kaikan, Muay thai czy Kickboxing!"

"Sambo jest skuteczne, bo Fedor Emelianenko je trenuje"

Zawodnicy uczą się najbardziej efektywnych, w walce sportowej, technik (elementów) zaczerpniętych z różnych styli. To co się nie sprawdza - po prostu nie jest trenowane! Nacisk jest kładziony na chwytanie, uderzanie to drugi plan. Nieco inaczej jest w przypadku zawodowców, z natury uderzaczy jak Wanderlei Silva czy Mirko Filipovic. Niemniej oni też trenują chwyty i to w dużym zakresie. Służy im to do obrony przed sprowadzeniem do parteru i do wychodzenia z parteru jeśli się zdarzy. W bardzo rzadkich wypadkach do kończenia przeciwnika.

Styli tych uczy przynajmniej 2-3 trenerów, w ramach jednej sekcji.

Czym jest PRIDE FC?

2007-01-19T02:10:00.000-08:00

Pride Fighting Championships to japońska federacja organizująca walki w formule MMA (Mixed Martial Arts - Mieszane Sztuki Walki). Walka toczy się na ringu o wymiarach 7 na 7 metrów. Turnieje Pride odbywają się głównie w Japonii, ale nie tylko. Uważa się że Pride skupia obecnie najlepszych fighterów świata. Największą konkurencję dla zawodów MMA federacji Pride stanowi amerykańska federacja UFC, której walki odbywają się w tzw. oktagonie czyli ośmiokątnej klatce.

Historia

Pierwsza gala federacji Pride odbyła się 11 paźdiernika 1997 roku w Tokyo. Walczył na niej m.in. słynny Rickson Gracie z najlepszym niegdyś wojownikiem Japonii Nobuhiko Takadą. W swoich początkach jak i poźniej (do roku 2003) Pride często organizowała swoje gale wspólnie z inną japońską federacją sztuk walki K-1. Obie federacje często nawet wymieniały się zawodnikami, a niektóre pojedynki były toczone na specjalnych zasadach (częściowo K-1, częsciowo Pride). Przez pierwsze lata nie było walk o pasy mistrzowskie, a najlepszego zawodnika wyłaniano w cyklach Grand Prix, które zresztą odbywają się także obecnie. Na początku były dwie kategorie wagowe średnia (do 93 kg) i ciężka (powyzej 93 kg). W październiku 2003 roku odbył się pierwszy turniej z cyklu Bushido, w których walczyli głównie zawodnicy wagi lekkiej i pół-średniej.

Po tym jak Pride zaczęło ekspansję na rynku amerykańskim (gala 21.10.2006 w Las Vegas), planuje przerwać gale Bushido. Wynika to z faktu , że ciężko byłoby zorganizować tyle gal na różnych płaszczyznach (Pride w Japoni, w USA i Bushido). Powstanie jedna seria gal w Japonii, gdzie będą walczyć zawodnicy wszystkich klas wagowych. Nazwa „Bushido” zostanie zachowana dla gal organizowanych przez inne kraje - Pride Bushido w Chinach, w Tajlandii, itd. System Grand Prix w danych kategoriach wagowych jest planowany co 4 lata, jak okres olimpijski, więc co roku w innej kategorii. Podczas każdej gali będzie odbywać się obrona tytułu mistrzowskiego w jednej kategorii. W 2007 roku Pride obchodzi swoje 10-lecie, więc planuje rewolucje! Zacznie się od obrony tytuły przez Wanderleia Silvę podczas gali w USA i tam będą walczyć już zawodnicy z 4 kategorii wagowych. Możliwe jest również stworzenie nowych kategorii wagowych, gdyż w innych amerykańskich organizacjach jest ich o dwie więcej.

Polacy w PRIDE FC

Jedyny Polak, który walczył w PRIDE FC to judoka Paweł Nastula. W swej pierwszej walce przegrał z bardzo doświadczonym zawodnikiem BJJ Antonio Rodrigo "Minotauro" Nogueirą. Swoją drugą walkę Paweł Nastula stoczył podczas gali Pride Shockwave 2005, przegrał z Aleksandrem Emelianenką. Pierwszą wygraną zanotował 1 lipca 2006 roku w swojej trzeciej walce, w której pokonał Edsona Drago. 21 października 2006 r. Nastula przegrał przez dźwignię na staw skokowy z Amerykaninem Joshem Barnettem w drugiej rundzie pojedynku w Las Vegas.

Paweł Nastula Highlight:

Film poniżej: druga walka naszego rodaka Aleksander Emelianenko vs Paweł Nastula w trakcie gali PRIDE FC

Trzecia walka Nastula vs Edson Drago:

Czwarta walka Josh Barnett Vs Pawel Nastula:

Reguły

Walki w PRIDE FC toczone są w systemie:

* pierwsza runda 10 minut
* druga i trzecia po 5 minut
* pomiędzy rundami są 2-minutowe przerwy

W Pride Bushido - rodzaju rywalizacji, gdzie walczą przeważnie mniej znani zawodnicy (choć niekoniecznie) są tylko dwie rundy:

* jedna 10 minut
* druga 5 minut

W Pride są obecnie 4 kategorie wagowe:

-ciężka
-średnia
-półśrednia
-lekka

Organizowane są też Grand Prix wszechwag, gdzie nie ma podziału na kategorie wagowe.

Zakończenie walki

Wygrana następuje przez:

* poddanie się przeciwnika przy dźwigni lub w dowolnym momencie walki
* nokaut - (chwilowa) utrata przytomności przez zawodnika
* nokaut techniczny - niezdolność zawodnika do walki z powodu kontuzji (orzeka o tym lekarz)
* decyzję arbitra np. gdy przewaga jednego z zawodników okazała się zbyt duża
* rzut ręcznika przez sekundanta (też forma poddania się)
* dyskwalifikację przeciwnika - 3 żółte kartki,
* na punkty - punkty przyznawane przez 3 sędziów. Punktowane są: agresywność,

urazy zadane przeciwnikowi, kombinacje ciosów i kontrola na ziemi, różnica wag.

Poza bardzo rzadkimi walkami na specjalnych regułach nie ma możliwości rozstrzygnięcia walki przez remis .

Ostrzeżenie to żółta kartka. 3-krotne ostrzeżenie = dyskwalifikacja zawodnika (przegrana walka). W razie rozstrzygnięcia walki na punkty każda żółta karta oznacza utratę punktów.

Akcje zabronione

* Atakowanie krocza
* Uderzenia łokciami w głowę
* Uderzenia głową
* Atakowanie oczu przeciwnika
* Ciągnięcie za włosy lub uszy
* Gryzienie
* Wkładanie palców do ust, nosa lub uszu
* Kopanie lub uderzanie rękoma w tył głowy przeciwnika i kark
* Dźwignie na małe stawy (dozwolone atakowanie co najmniej 4 palców rąk lub nóg)
* Wyrzucanie przeciwnika poza ring
* Uciekanie poza ring
* Przytrzymywanie się lin ringu
* Kopanie w głowę przeciwnika leżącego twarzą do ziemi
* Stosowanie olejków i innych substancji natłuszczających